წლების განმავლობაში ვცხოვრობდი უხილავი ტვირთით, რომელიც მხოლოდ მე მეხებოდა. მეგონა, რომ დედობა არ გამომდიოდა, რომ ჩემი შვილი ჩემგან შორს იყო და ეს ჩემი ბრალი იყო. მაგრამ ერთმა გულწრფელმა საუბარმა ჩემსა და ჩემს გოგონას შორის ყველაფერი თავდაყირა დააყენა.
ჩემი ცხოვრება ყოველთვის მეგონა, რომ შვილები გვერდში დამიდგებოდნენ, მაგრამ როცა ყველაზე მეტად მჭირდებოდნენ, მარტო დავრჩი. ვიესლავთან ერთად ორმოცი წელი ვიცხოვრე, თუმცა იდეალური ქორწინება არ გვქონია, ერთმანეთის გულისცემა მაინც ვიცოდით. ახლა კი, როცა ყველაფერი თავზე დამენგრა, ვეღარ ვხვდები, სად დავუშვი შეცდომა.
ეს ჩემი ამბავია – დედის, რომელიც წლების განმავლობაში დანაშაულის გრძნობაში ცხოვრობდა და ბოლოს საკუთარ თავსაც და შვილსაც სიმართლე უთხრა. ოჯახური კონფლიქტები, ემიგრაცია, ყოველდღიური ბრძოლა და საბოლოოდ – რთული, მაგრამ განმათავისუფლებელი გადაწყვეტილება. ახლა ვეკითხები საკუთარ თავს: ნუთუ სიყვარული მხოლოდ მსხვერპლზე დგას?
პირველად მაშინ ვიგრძენი, რომ რაღაც რიგზე ვერ იყო, როცა ჩემი შვილიშვილი, ნინი, აღარ მირეკავდა. ჩემი რძალი, ნინო, სულ მეუბნებოდა, რომ ბავშვი სწავლით იყო დაკავებული, მაგრამ გულში რაღაც მაწუხებდა. სიმართლე კი ბევრად უფრო მძიმე აღმოჩნდა, ვიდრე წარმომედგინა.
ოცი წელი არ მინახავს ჩემი ყოფილი ქმარი. შემთხვევით შეხვედრაზე მან ისეთი რამ მითხრა, რაც ყველაფერს ცვლიდა. ახლა ვცდილობ გავიგო, ვინ ვიყავი მაშინ და ვინ ვარ დღეს.
ეს არის ჩემი ამბავი – უბრალო ქალის, რომელიც მთელი ცხოვრება შრომობდა, რომ შვილს უკეთესი მომავალი ჰქონოდა. ყველაფერი მივეცი, რაც შემეძლო, მაგრამ როცა წარმატებას მიაღწია, თითქოს დედა აღარ არსებობდა მისთვის. ახლა კი ცხოვრება მოულოდნელად შემოტრიალდა და ვცდილობ გავიგო, ღირს თუ არა სიყვარული მსხვერპლად.
ჩემი ქმრის გარდაცვალების შემდეგ, ბინას ვალაგებდი და შემთხვევით აღმოვაჩინე წერილები, რომლებიც მის პირველ სიყვარულს ეკუთვნოდა. ეს აღმოჩენა მთლიანად შემარყია და მაიძულა, თავიდან გადამეფასებინა ჩვენი საერთო ცხოვრება. ახლა ვცდილობ გავიგო, ვინ ვიყავი მისთვის სინამდვილეში და რა არის ნამდვილი ერთგულება.
ეს არის ჩემი ისტორია, დედის, რომელმაც ყველაფერი დაკარგა შვილის გადასარჩენად. ვალში ჩავვარდი, რადგან მჯეროდა, რომ ჩემი დახმარება მის ცხოვრებას შეცვლიდა, მაგრამ სინამდვილეში ყველაფერი სხვაგვარად აღმოჩნდა. ახლა ვცდილობ გავიგო, სად დავუშვი შეცდომა და როგორ უნდა ვიცხოვრო ამ ტკივილთან ერთად.
ჩემი შვილი მითხრა, რომ აღარ სურს, მის შვილს მივხედო, რადგან ჩემი შეხედულებები მოძველებულია. ეს სიტყვები ჩემთვის ნამდვილი დარტყმა იყო და მაიძულა, თავიდან გადამეხედა საკუთარი თავისთვის, ოჯახისთვის და იმ როლისთვის, რომელსაც წლებია ვასრულებ. ახლა ვცდილობ გავიგო, მართლა ასე ცუდად მოვიქეცი თუ დრო შეიცვალა და მე ვერ მოვასწარი მასთან ერთად შეცვლა.
ჩემი ცხოვრება თავდაყირა დადგა, როცა ჩემი ყველაზე პირადი დღიური დავკარგე და უცნობმა ადამიანმა დაიწყო მისი საიდუმლოებების გამოქვეყნება. ეს იყო ჩემი სულიერი თავშესაფარი, ჩემი ყველაზე ბნელი ფიქრებისა და ტკივილის ადგილი. ახლა კი, ჩემი ყველაზე დიდი შიში რეალობად იქცა და მთელი ჩემი ოჯახი და მეგობრები ჩათრეულნი აღმოჩნდნენ ამ ქაოსში.
დედაჩემმა მთელი ცხოვრება ძმას მიუძღვნა, მე კი ჩუმად ვატარებდი ყველაფერს. ახლა, როცა ყველაფერი მის თავზე ჩამოინგრა, მხოლოდ მე დავრჩი მის გვერდით. ეს არის ჩემი ამბავი, სევდიანი და მტკივნეული, სადაც სიყვარული, წყენა და პასუხისმგებლობა ერთმანეთში ირევა.
ყოველთვის ვეხმარებოდი ჩემს ერთადერთ ქალიშვილს, ნინიკოს, შვილიშვილების გაზრდაში. მაგრამ როცა თავად დავადექი სიძნელეს, მისგან მხოლოდ სიცივე და უარყოფა მივიღე. ეს ამბავი ჩემი ტკივილისა და იმედგაცრუების შესახებაა, რომელიც ბევრ ქართველ დედას შეიძლება ეცნოს.