მე ვარ ნორა, თბილისელი მეჯვარე, რომელმაც გულის შეტევა გადაიტანა და ახლა, უზარმაზარ სახლში მარტოობისგან ვიხრჩობი. ჩემი შვილები და შვილიშვილები თითქმის აღარ მოდიან, თითქოს ჩვენი დიდი სახლი მათთვის ბარიერია. ეს ამბავი ჩემი ტკივილის, იმედგაცრუების და იმ კითხვების შესახებაა, რომლებიც ყველა მშობელს აწუხებს, როცა ოჯახი ნელ-ნელა შორდება.
მამაჩემის გარდაცვალების შემდეგ ჩვენი ოჯახი ერთიანობის ნაცვლად განხეთქილებაში აღმოჩნდა. მემკვიდრეობამ და უთქმელმა წყენებმა ძმებსა და დებს შორის ნდობა და სიყვარული გაანადგურა. ახლა, როცა სიჩუმეში ვზივარ, საკუთარ თავს ვეკითხები: ღირს კი რამე იმაზე მეტად, ვიდრე ოჯახია?
ჩემი ქმრის გარდაცვალების შემდეგ, მისი ხმის მოსმენა მატარებლის სადგურზე ჩემი ერთადერთი ნუგეში იყო. როცა ეს ხმა შეცვალეს, მთელი ჩემი სამყარო კიდევ ერთხელ დაინგრა და მე ყველაფერს ვეცადე, რომ მისი ხმა უკან დამებრუნებინა. ეს არის ჩემი ემოციური ბრძოლა, ოჯახური კონფლიქტები და იმედის ძიება უცხო ქვეყანაში.
ეს არის ჩემი ისტორია, სადაც ვცდილობდი, შერეული ოჯახის კონფლიქტი გადამეწყვიტა, მაგრამ საბოლოოდ ყველაზე ძვირფასი დავკარგე. ჩემი შვილის, თიმოთის, გაგზავნა სოფელში თითქოს გამოსავალი იყო, მაგრამ ამან ჩვენი ოჯახი კიდევ უფრო დააშორა. ახლა ვცდილობ გავიგო, იყო თუ არა ეს სწორი არჩევანი და როგორ უნდა ვიცხოვროთ დანაკარგთან ერთად.
ჩემი ქმრის მშობლები შეძლებულები არიან, ჩვენ კი ყოველდღიურ ფინანსურ ბრძოლაში ვართ. მათ შვილიშვილს ძვირადღირებულ სათამაშოებს ყიდულობენ, მაგრამ სახლში წაღების უფლებას არ აძლევენ — ეს ყველაფერი ჩვენს ოჯახში დაძაბულობას და გაუგებრობას იწვევს. ეს ჩემი ემოციური ამბავია, სადაც სიყვარულსა და პატივისცემას მატერიალური შესაძლებლობები და ოჯახური კონფლიქტები ეჯახება.
ეს ჩემი ისტორიაა იმ დღიდან, როცა ჩემი მამამთილი სამზარეულოში შემოვიდა და წარმოუდგენელი კითხვა დასვა: მართლა ჩემი შვილი იყო თუ არა ჩემი პატარა გიორგი. ამ დღემ ყველაფერი შეცვალა — ოჯახი, სიყვარული, ნდობა. ახლა კი ვცდილობ, გავიგო, რამდენს გაუძლებს ოჯახი, როცა ჩრდილი მის გულში იჭრება.
ეს ამბავი იმ დღეს დაიწყო, როცა დედაჩემმა ჩემი შვილებისთვის ნაყიდი საჩუქრები ჩემს დას მისცა. მაშინ მივხვდი, რომ ოჯახში ყოველთვის მეორეხარისხოვანი ვიყავი. ახლა კი ვცდილობ, საკუთარ შვილებს ის ტკივილი არ ვაგრძნობინო, რაც მე გამოვიარე.
ყველაფერი დაიწყო იმ ღამით, როცა მიხეილმა მითხრა, რომ აღარ ვუყვარდი. წლების განმავლობაში ვცდილობდი, ოჯახი შემენარჩუნებინა, მაგრამ ჩემი ხმა აღარ ისმოდა. ახლა კი, როცა წასვლის ზღვარზე ვარ, ვხვდები, რომ საკუთარი თავი უნდა ვიპოვო.
დედაჩემმა მითხრა, რომ ჩემი და ბრუსის სახლი უნდა გაგვეყიდა, რათა უფროს ძმას დავხმარებოდით. ეს სიტყვები ჩემთვის უსამართლობის მწვერვალი იყო, რადგან არც დედას და არც ძმას არასდროს დავუნახივარ როგორც თანასწორი. ეს ამბავი ჩემი ოჯახის ტკივილზე, არჩევანზე და საკუთარ თავთან ბრძოლაზეა.
ერთ ზაფხულს აღმოვაჩინე, რომ დედაჩემი, რომელიც საქართველოში დარჩა და ჩემს შვილებს უვლიდა, სინამდვილეში მათ საკმარისად არ აჭმევდა, მიუხედავად იმისა, რომ ყოველთვიურად ფულს ვუგზავნიდი. ეს ამბავი დამნაშავეობის, უნდობლობისა და ოჯახის ხელახლა შეკვრის მტკივნეული მცდელობის შესახებაა. მე ვცდილობდი გამეგო, მეპატიებინა თუ დამესაჯა დედა – და ამ პროცესში საკუთარი თავის შეცნობაც მომიწია.
ყველაფერი დაიწყო იმ დღეს, როცა დედამთილმა მითხრა, რომ ქუჩაში აღმოვჩნდებოდი. ამ სახლში, სადაც მეგონა, რომ ოჯახი მყავდა, აღმოვაჩინე სიმართლე, რომელმაც ყველაფერი თავდაყირა დააყენა. ახლა უნდა გადავწყვიტო, დავთმო ღირსება თუ ბოლომდე ვიბრძოლო ჩემი შვილებისთვის.
ერთ ჩვეულებრივ ზამთრის დღეს, მეორადი ტანსაცმლის მაღაზიაში, ძველ კაბაში წერილი ვიპოვე. მაშინ ჩემი ოჯახი დაშლის ზღვარზე იდგა, მე კი – სასოწარკვეთილებასა და იმედს შორის ვიბრძოდი. ეს წერილი ყველაფერს შეცვლიდა და მაიძულებდა, თავიდან შემექმნა საკუთარი ცხოვრება.