აგვისტოს ბოლოს დედამ დამირეკა და თბობის ფულში დახმარება მთხოვა. მე და ჩემი და, ნინო, ყოველთვის ვცდილობდით მის გვერდით ვყოფილიყავით, მაგრამ ამჯერად ყველაფერი სხვანაირად დასრულდა. ეს ამბავი არა მხოლოდ დედის მარტოობაზეა, არამედ იმ საიდუმლოზე, რომელმაც ჩვენი ოჯახი სამუდამოდ შეცვალა.
მე ვარ ნანა, დედა, რომელიც წლებია ოცნებობს შვილებთან ერთად მოგზაურობაზე, მაგრამ ყოველი ზაფხული ჩემთვის მარტოობის ახალი გაკვეთილია. ჩემი მცდელობები, ოჯახთან ახლოს ვიყო, თითქოს უხილავი კედლის წინ იშლება. ეს ამბავი იმედგაცრუებაზეა, მაგრამ იმედიც ხომ ბოლოს კვდება?
ეს არის ჩემი ამბავი, სადაც ვცდილობ გავუმკლავდე შვილის ოჯახში არსებულ კრიზისს, როცა რძალი მუშაობს, სიძე უმუშევარია და მე შორიდან მხოლოდ სიტყვებით შემიძლია დახმარება. ჩემი შინაგანი ბრძოლა და ეჭვები, თუ რატომ ვერ შევძელი შვილიშვილის მოვლა და როგორ გამიჭირდა რძლის წარმატების მიღება. ეს ამბავი ბევრ კითხვას აჩენს: რა უფრო მნიშვნელოვანია – ტრადიციები თუ შვილების ბედნიერება?
ეს ჩემი ისტორიაა, სადაც დედობრივი სიყვარული და ოჯახური კონფლიქტები ერთმანეთს ეჯახება. ჩემი სიძე არ მაძლევს უფლებას, ჩემს შვილიშვილთან ვიყო, როცა სახლში ბრუნდება. ვცდილობ გავიგო, რატომ ხდება ასე და როგორ შევინარჩუნო ოჯახი, რომელიც ასე ძალიან მიყვარს.
ეს არის ჩემი ამბავი, მარტოხელა მოხუცის, რომელიც რამდენიმე დღე სარდაფში გამოკეტილი ვიყავი. მხოლოდ მეზობლის ყურადღებამ და გულშემატკივრობამ გადამარჩინა. ახლა ვცდილობ გავიგო, რატომ ვცხოვრობთ ასე განცალკევებულად და რა გვაკლია ადამიანებს ერთმანეთისთვის.
ეს არის ჩემი ისტორია, თუ როგორ დამემართა ყველაფერი თავდაყირა, როცა ქმრის ოჯახთან ერთად ცხოვრება მომიწია. ყოველდღიური კონფლიქტები, გაუგებრობები და შინაგანი ტანჯვა მხოლოდ რწმენამ და ლოცვამ გადამატანინა. ახლა ვხვდები, რომ ყველაზე რთულ დროსაც კი შეიძლება იპოვო სიმშვიდე, თუ გულით ეძებ.
ყველაფერი ერთი ზარით დაიწყო – დეიდაჩემმა ისეთი რამ თქვა, რომ ჩემი ცხოვრება ჯოჯოხეთად იქცა. წლები ვიბრძოდი სიმართლისთვის და ვცდილობდი, ოჯახური კავშირები აღმედგინა, მაგრამ ჭორებმა და შურიანობამ ყველაფერი გაანადგურა. დღეს ვიცი, რომ ყველაზე დიდი წარმატებაც კი მწარეა, თუ მას საყვარელ ადამიანებთან ვერ გაინაწილებ.
დილით, დაუგეგმავად შევედი ჩემი შვილის, ნიკას, და მისი ცოლის, თაკოს ბინაში. იქ ნაპოვნმა სურათმა ჩემი წარმოდგენები ოჯახზე თავდაყირა დააყენა. ეს დღე იყო გარდამტეხი – ჩემთვისაც და ჩვენი ოჯახის ურთიერთობებისთვისაც.
ეს არის ჩემი ისტორია, თუ როგორ შემოიჭრა მამამთილი ჩვენს სახლში და როგორ დაიწყო ჩვენი ყოველდღიური ცხოვრება ნელ-ნელა ინგრევა. ვცდილობდი მეპოვნა ბალანსი ოჯახის სიყვარულსა და პირად საზღვრებს შორის, მაგრამ ყველაფერი უფრო და უფრო რთულდებოდა. ახლა კი, როცა ყველაფერი ზღვარზეა, ვეკითხები საკუთარ თავს: ღირს კი ოჯახური სიმშვიდისათვის საკუთარი თავი დავკარგო?
ყველაფერი დაიწყო იმ დღეს, როცა ჩემი და, გიაანა, ცრემლებით მომადგა კართან. მაშინვე მივხვდი, რომ ჩვენი ოჯახი დიდი გამოცდის წინაშე იდგა. ეს ამბავი იმაზეა, როგორ ვცდილობდით ერთმანეთის გვერდში დგომას მაშინაც კი, როცა საკუთარი ცხოვრებაც თავდაყირა მეყენა.
ეს ამბავი იმ დღიდან იწყება, როცა ბავშვები დედამთილთან დავტოვე და უკან დაბრუნებულმა ისეთი რამ ვნახე, რაც არასდროს დამავიწყდება. დედამთილის უკიდურესმა ეკონომიამ ოჯახში დიდი განხეთქილება გამოიწვია და მაიძულა, თავიდან შემეფასებინა, სად გადის ზღვარი ოჯახის წევრებს შორის. ეს ისტორია არის სიყვარულზე, ტკივილზე და იმაზე, თუ როგორ შეიძლება ზოგჯერ ყველაზე ახლობელმა ადამიანმაც გატკინოს.
ეს ჩემი ისტორიაა, სადაც შვილის დაკარგვის ტკივილი და იმედის ნაპერწკალი ერთმანეთს ებრძვის. პეტრეს გული ახლა ვალენტინას გულში ცემს და მე ყოველდღე ვცდილობ, ამ ტრაგედიაში ცხოვრების აზრი ვიპოვო. იქნებ, სიყვარულმა და თანაგრძნობამ შეძლოს ის, რაც სიკვდილმა ვერ შეძლო – დაგვაბრუნოს ადამიანებად.