მე მქვია თამარი. ვცხოვრობ პატარა ბინაში ათენში, ჩემს მეუღლესთან, ლევანთან და ჩვენს ოთხი წლის შვილთან, ნიკასთან ერთად. ყოველდღე ვგრძნობ, როგორ ვკარგავ საკუთარ თავს ამ ოთხ კედელში და ვოცნებობ ნამდვილ სახლზე, სადაც სიყვარული და გაგება იქნება.
მე ნინო ვარ, თბილისელი ქვრივი. ქმრის გარდაცვალების შემდეგ მარტოობისა და ოჯახის განსჯის შიშში ვცხოვრობდი. ყველაფერი შეიცვალა, როცა ჩემს ცხოვრებაში ლევანი გამოჩნდა – მაშინ დაიწყო ნამდვილი ბრძოლა საკუთარი თავისთვის, ოჯახისათვის და ბედნიერების უფლებაზე.
მთელი ცხოვრება ხელფასს ქმარს ვაძლევდი, რადგან მეგონა, ასე უნდა ყოფილიყო. ნელ-ნელა საკუთარი თავი დავკარგე და შიშის მარწუხებში მოვექეცი. ახლა კი ვცდილობ, საკუთარი თავისუფლება და ღირსება დავიბრუნო.
დილით, როცა ტელეფონი დარეკა, არც კი ვიფიქრებდი, რომ ჩემი ცხოვრების ყველაზე უცნაური და ემოციური დღე იწყებოდა. უცნობი ხმამ მითხრა, რომ ჩემი შვილიშვილი ავარიაში მოყვა და დახმარება სჭირდებოდა. მაგრამ მე, ბებია ნანა, ასე ადვილად არ ვნებდები – ჩემი პასუხი თაღლითებსაც კი დააბნევს.
მე ვარ ნინო, ქალი, რომელსაც დედის ვალები მემკვიდრეობად შეხვდა. მთელი ცხოვრება დედაჩემი სხვისი ხარჯით ცხოვრობდა, მე კი მისი შეცდომების გამოსწორება დამევალა. ეს არის ჩემი ამბავი, ტკივილით, სირცხვილითა და იმედით სავსე.
ყველაფერი დაიწყო ერთი ფოტოთი, რომელმაც ჩემი ოჯახი და ჩემი ცხოვრება თავდაყირა დააყენა. მე ვარ ნინო, დედა ორი შვილისა, და ეს ამბავი იმაზე მეტია, ვიდრე უბრალოდ ფოტოზე გენდერული ამოცნობა. ეს არის ამბავი იდენტობის, სტერეოტიპების და იმ ტკივილის, რაც შეიძლება ერთმა ფოტომაც კი გამოიწვიოს.
მე ვარ ნატანი, გულწრფელი და შრომისმოყვარე კაცი, რომელმაც ვერასდროს გაიგო, რატომ ირჩევენ კეთილი ქალები ისეთებს, ვინც მათ სულს არ უფრთხილდება. ჩემი ცხოვრების ყველაზე მტკივნეულ მომენტში, როცა ყველაფერი თავზე დამენგრა, პასუხების საძიებლად ბრძენ მოხუცს მივაკითხე. ეს ამბავი ჩემი შინაგანი ბრძოლის, სიყვარულის და დანაკარგის გზაზე მოგზაურობის შესახებაა.
მე ვარ ნინო, და ეს არის ჩემი და ჩემი ხუთი მეგობრის ამბავი, სადაც ზედმეტი სიკეთე ჩვენი ყველაზე დიდი შეცდომა აღმოჩნდა. ჩვენ ყველანი ვცდილობდით სხვებისთვის საუკეთესო გაგვეკეთებინა, მაგრამ საბოლოოდ საკუთარ თავებს დავაკარგეთ. ეს ისტორიაა იმაზე, თუ როგორ შეიძლება სიკეთემაც კი დაგაზიანოს, თუ საზღვრებს არ დაადგენ.