მამაჩემის გარდაცვალების შემდეგ ჩვენი ოჯახი უცებ დაინგრა. ძმამ, რომელიც ბავშვობაში ჩემი საუკეთესო მეგობარი იყო, უცებ უცხოდ მომექცა და ანდერძის გამო ერთმანეთს ვეღარ ვცნობდით. დღემდე ვერ ვხვდები, როგორ შეიძლება ერთმა ქაღალდმა ასე დაგვაშოროს ისინი, ვინც ოდესღაც ერთმანეთისთვის ყველაფერი იყო.
მთელი ცხოვრება შრომაში გავატარე, რომ ჩემს შვილს უკეთესი მომავალი ჰქონოდა. დღეს კი, როცა ყველაზე მეტად მჭირდება მისი გვერდში დგომა, მის სახლში ჩემთვის ადგილი აღარ დარჩა. ეს ამბავი ჩემი ტკივილია, მაგრამ ვიცი, რომ ბევრ ქართველ დედასაც ასე სტკივა.
ჩემი შვილი, ნიკოლოზი, ჩემი სიამაყე იყო. როცა მან ოჯახი შექმნა და გერმანიაში წავიდა, მეგონა, რომ ჩვენი კავშირი არ გაწყდებოდა. ახლა კი, მის ზარს ველოდები და საკუთარ თავთან მარტო ვრჩები.
ოცი წელი ელენასთან სიტყვაც არ დამცდენია. ჩვენი შვილები ერთად გაიზარდნენ, მაგრამ რაღაცამ დაგვაშორა. ახლა კი, ერთი მოულოდნელი შემთხვევის შემდეგ, ყველაფერს სხვანაირად ვხედავ.
როცა გავიგე, რომ ბებია ვხდებოდი, სიხარულისგან ცრემლები წამსკდა. მაგრამ მალე აღმოვაჩინე, რომ ჩემი აზრი არავის აინტერესებს და ყველამ უბრალოდ უფასო ძიძად ჩამთვალა. ახლა ვცდილობ, საკუთარი თავი დავიცვა და ოჯახში ჩემი ადგილი ვიპოვო.
ყოველთვის ოჯახი იყო ჩემთვის მთავარი. მე ვიყავი ის, ვინც ყველაფერს აკონტროლებდა, მაგრამ ახლა, როცა ყველაზე მეტად მჭირდებოდა ყურადღება, დავრჩი მარტო. ეს არის ჩემი ამბავი, სადაც სიყვარული, ტკივილი და მიტოვებულობის გრძნობა ერთმანეთს ებრძვის.
ერთ დროს ჩემი დაბადების დღე დღესასწაული იყო ყველასთვის – ახლა კი ტელეფონიც კი არ რეკავს. ვიხსენებ, როგორ დავკარგე მეგობრები, ოჯახთან ურთიერთობა და საკუთარი თავი ემიგრაციაში. ეს ამბავი იმაზეა, თუ როგორ შეიძლება ადამიანი მარტო დარჩეს მაშინაც კი, როცა ოდესღაც ყველასთვის მნიშვნელოვანი იყო.
ზაფხული შვილიშვილებთან მეგონა ბედნიერებას მომიტანდა, მაგრამ სინამდვილეში მარტოობისა და დაუფასებლობის გრძნობამ შემიპყრო. ჩემი შვილისა და რძლის თხოვნით დავთანხმდი, მაგრამ მათი მადლიერების ნაცვლად მხოლოდ მოთხოვნები და წყენა მივიღე. ახლა ვეკითხები საკუთარ თავს: ღირს კი საკუთარი თავი ასე მსხვერპლად გაიღო, თუ არავინ აფასებს შენს სიყვარულსა და ზრუნვას?
საკუთარი შვილიშვილების სრულ განაკვეთზე მოვლაზე დავთანხმდი, მაგრამ მალე მივხვდი, რომ ჩემი ცხოვრება დავკარგე. ჩემი შვილები ჩემს დახმარებას თავისთავად მიიჩნევენ, მე კი საკუთარი სურვილები და ოცნებები დავივიწყე. ეს არის ჩემი ემოციური ამბავი, რომელიც ბევრ ბებიას შეიძლება ეცნოს.
ყველაფერი დაიწყო იმ საღამოს, როცა მარტოობისგან შეწუხებულმა, მეზობელი ნინო სადღესასწაულო სუფრაზე დავპატიჟე. მაშინ ვერც კი წარმოვიდგენდი, რომ ეს უბრალო ჟესტი ჩემს ცხოვრებას მთლიანად შეცვლიდა. ახლა, როცა უკან ვიხედები, ვხვდები, რომ ზოგჯერ ბედნიერება იქ არის, სადაც ყველაზე ნაკლებად ელოდები.
ერთ საღამოს, ჩემი ერთადერთი შვილი მითხრა სიტყვები, რომლებმაც მთელი ჩემი ცხოვრება თავდაყირა დააყენა. ვცდილობ გავიგო, როგორ მივიყვანე აქამდე და როგორ ვიცხოვრო ამ ტკივილთან ერთად. ეს ამბავი არის დედისა და ქალიშვილის ურთიერთობის, დანაშაულის გრძნობისა და მიტევების ძიების შესახებ.
ჩემი შვილი განქორწინების პროცესში იყო და მე მის გვერდით ვიდექი, მაგრამ ნახევარი წლის შემდეგ ის ჩემი ყველაზე დიდი მოწინააღმდეგე გახდა. არასდროს მეგონა, რომ ოდესმე საკუთარი შვილის წინააღმდეგ აღმოვჩნდებოდი. ეს ამბავი იმაზეა, როგორ შეიძლება ყველაზე ახლობელი ადამიანი უცებ უცხოდ და მტრულად მოგეჩვენოს.