ერთ ღამეს შემთხვევით გავიგონე, როგორ გეგმავდა ჩემი შვილი ჩემს მოხუცთა სახლში გადაყვანას და ბინის თავის სახელზე გადაფორმებას. მას შემდეგ ძილი დავკარგე, გულში კი უამრავი კითხვა და ტკივილი დამიგროვდა. ახლა თქვენ გიყვებით ჩემს ამბავს, იმედით, რომ თქვენი აზრი და რჩევა დამეხმარება.
ეს არის ჩემი ისტორია, სადაც ოჯახის წევრების მოლოდინები და საკუთრების საკითხი ერთმანეთს შეეჯახა. როცა დედამ ცრემლებით მთხოვა, ბინა ძმას და მის ცოლს დავუთმო, მივხვდი, რომ ზოგჯერ ყველაზე ახლობელი ადამიანები ყველაზე მეტად გვტკენენ. ეს ამბავი იმაზეა, თუ როგორ შეიძლება ერთი ბინა მთელი ოჯახის ბედნიერებასა და ურთიერთობებს გადაეწყვიტოს.
პარკის სკამზე ვიჯექი, როცა დედამ მითხრა, რომ დღესაც ვერ ვიპოვით ღამეს გასათევად ადგილს. მაშინაც კი, როცა ყველაფერი დაკარგული მეგონა, ჭადრაკმა მომცა იმედი და ძალა. ეს ამბავი ჩემი ბრძოლის, ოჯახის სიყვარულისა და საკუთარი თავის პოვნის გზაზეა.
ყველაფერი ერთი ჩვეულებრივი საღამოთი დაიწყო, როცა მიშომ მითხრა: „უბრალოდ სადილია, რა პრობლემაა?“ ამ სიტყვებმა თითქოს მთელი ჩემი წლები, ჩემი შრომა და სიჩუმე ერთ წამში გააქრო. გადავწყვიტე, რომ დრო იყო, ჩემი ხმა ამეტანა და ყველასთვის დამენახვებინა, რას ნიშნავს ქალი იყო ქართულ ოჯახში.
მე ვარ ნინო, ქალი, რომელიც ქმარმა სამწლიანი შვილისთან ერთად მიატოვა. ყოველდღიურ ბრძოლაში ვცდილობ ღირსება შევინარჩუნო, როცა ვუყურებ, როგორ იზრდება ჩემი შვილი იმ ქალის გვერდით, რომელსაც არც მე ვადარდებ და არც ჩემი შვილი. ამ უსამართლობისა და ბრაზის ფონზე ვეძებ ძალას, რომ ცხოვრება გავაგრძელო.
ერთ დღეს მამა დავკარგე, მეორე დღეს კი დედაჩემის მიმართ ნდობა. ეს არის ჩემი ამბავი ოჯახის ღალატზე, დაკარგულ მემკვიდრეობასა და სიმართლის ძიებაზე. დღემდე ვეკითხები საკუთარ თავს: შეიძლება აპატიო ადამიანს, რომელმაც არა მხოლოდ ფული, არამედ ცხოვრების ნდობაც წაგართვა?
ოცდაათი წელი მარტო მე და ჩემი მიხო ვიყავით. ემიგრაციაში წასვლის შემდეგ, მეგონა, რომ დაბრუნებისას ოჯახში სითბო და მადლიერება დამხვდებოდა, მაგრამ რეალობა სრულიად სხვანაირი აღმოჩნდა. ახლა ვცდილობ, საკუთარ თავში ვიპოვო ძალა, რომ გავიგო – სად დავუშვი შეცდომა?
სამი შვილის დედა ვარ. ქმარი გარდამეცვალა, როცა უმცროსი მხოლოდ ექვსი თვის იყო. დედაჩემი უარს ამბობს შვილების მოვლაზე, მაგრამ მე მაინც უნდა ვიპოვო გზა, რომ ოჯახი არ დავანგრიო.
მამაკაცი წავიდა ახალგაზრდა ქალთან, მე კი პირველად ამოვისუნთქე. ეს იყო 33-წლიანი ქორწინების დასასრული, მაგრამ ჩემი ახალი ცხოვრების დასაწყისი. ახლა ვეკითხები საკუთარ თავს: ნუთუ ბედნიერება მხოლოდ სხვებისთვის უნდა დავთმო?
ეს არის ჩემი ამბავი – ქალი, რომელიც ათი წელი მხოლოდ სხვისთვის ცხოვრობდა, საკუთარი თავი კი დაივიწყა. ოჯახური კონფლიქტები, გაუგებრობა და საკუთარი სურვილების ჩახშობა ყოველდღიურობის ნაწილად იქცა. ახლა ვცდილობ, გავიგო, სად დავკარგე საკუთარი თავი და როგორ დავიბრუნო ის.
სარა, ჩემი რძალი, ტელეფონზე მეჩხუბება და მადანაშაულებს, რომ მისა და მიხეილს შორის ვდგავარ. ჩემი შვილი დუმს, თითქოს მისი ხმა აღარ არსებობს. სამოც წელს მიღწეულმა, ემიგრაციაში, მარტოობაში ვეკითხები საკუთარ თავს: მართლა შეცდომა იყო თუ არა, რომ მხოლოდ ერთი შვილი გავზარდე.
ყველაფერი დაიწყო იმ ღამით, როცა სახლში დაბრუნებულმა, ჩემს საძინებელში უცნობი ბავშვების ტირილი გავიგე. ჩემი ქმრის საიდუმლო სიკეთემ თავდაყირა დააყენა ჩვენი ოჯახური ცხოვრება. ეს ამბავი ჩემი ეჭვიანობის, გაუგებრობისა და ბოლოს, ნამდვილი სიყვარულის აღმოჩენის ისტორიაა.