ყველაფერი იმ ერთმა შეტყობინებამ შეცვალა. მეგონა, რომ მელოდა ჩვეულებრივი მოწვევა, მაგრამ ჩემი შვილმა მთხოვა, არ მივსულიყავი შვილიშვილის დაბადების დღეზე. ამ დღემ ჩემი როგორც ბებიის ცხოვრება თავდაყირა დააყენა.
ეს ჩემი მეგობრის ოჯახის ამბავია, რომელიც დღემდე გულში მრჩება. მათი პატარა ბიჭი ყველასთვის ბედნიერების წყარო იყო, მაგრამ რაღაც მომენტიდან ყველაფერი შეიცვალა. ახლა, როცა ამაზე ვფიქრობ, საკუთარ შვილს უფრო მეტად ვუფრთხილდები და ვცდილობ, სხვების შეცდომები არ გავიმეორო.
ეს ჩემი ისტორიაა — იმ ღამით, როცა შვილის სიცოცხლის გადასარჩენად ყველაზე მძიმე გადაწყვეტილება მივიღე. ჩემი პატარა ლუკა უცხო კართან დავტოვე, წერილით ხელში, რადგან სხვა გზა აღარ მქონდა. დღემდე ვცდილობ გავიგო, შემეძლო თუ არა სხვანაირად მოქცევა.
მე ვარ ზოსია, და ეს არის ამბავი იმ დღისა, როცა დედაჩემისა და ჩემი შეზღუდული შესაძლებლობის მქონე ძმის გამო მეზობლის კარზე დავაკაკუნე. ჩემი თავმოყვარეობა გვერდზე გადავდე, რომ დახმარება მეთხოვა, მაგრამ ის, რაც შემდეგ მოხდა, მთელი ჩვენი ოჯახის ცხოვრებას თავდაყირა დააყენებდა. ეს ამბავი იმაზეა, როგორ შეიძლება ერთი მოულოდნელი ნაბიჯი ყველაფერს შეცვლიდეს.
მე ვარ ნინო, თბილისელი დედა, რომელსაც მეზობლის ბავშვთან ურთიერთობამ ცხოვრება თავდაყირა დაუყენა. თავდაპირველად ეს უბრალო დახმარება მეგონა, მაგრამ ახლა ჩემი ყოველდღიურობა სხვისი პასუხისმგებლობითაა სავსე. როგორ უნდა ვუთხრა მეზობელს, რომ აღარ შემიძლია მისი შვილის მოვლა, როცა ჩვენი მეგობრობა და ბავშვების ურთიერთობა სასწორზე დევს?
ეს არის ჩემი ისტორია, ნინო გიორგაძის, რომელმაც მამა დაკარგა პოლიციის ძალადობის შედეგად. ვყვები იმ ტკივილზე, რის გადატანაც ოჯახს და საზოგადოებას უწევს, როცა სამართალი უსამართლობას ემსახურება. ეს ამბავი იმედისა და ბრძოლის სურვილის შესახებაა.
ჩემი 70 წლის იუბილე ახლოვდება, მაგრამ მარტოობისა და ტკივილის მეტი არაფერი მაქვს. შვილმა ჩემთან საუბარი შეწყვიტა, რადგან მისი ცოლი ამას არ ამტკიცებს. ვწერ ამ წერილს, რომ გკითხოთ: როგორ დავიბრუნო ჩემი შვილი და ღირს კი ბრძოლა, როცა გული ასე მტკივა?
მე ვარ ანა. ქმრის წასვლის შემდეგ და ავტობუსში შემთხვევით გაგონილი საუბრის შემდეგ, დავიწყე საკუთარი თავისა და ცხოვრების მნიშვნელობის ეჭვქვეშ დაყენება. ეს არის ჩემი ბრძოლა უხილავობასთან, ოჯახურ კონფლიქტებთან და საკუთარი თავის ძიებასთან.
ორი წლის წინ ჩემი მეუღლე ტრაგიკულად დაიღუპა და მას შემდეგ დედამთილი მაიძულებს, მარტო დავრჩე, თითქოს ეს მისი ხსოვნის პატივისცემაა. ყოველდღე ვიბრძვი საკუთარი სურვილებისა და ოჯახის მოლოდინებს შორის. ეს არის ჩემი ისტორია, ტკივილით, სირცხვილითა და იმედით სავსე.
ჩემი რძალი, ვიქტორია, თავაზიანად მთხოვა, რომ ნაკლებად მეწვია. გული მეტკინა, მაგრამ მისი სურვილი პატივისცემით მივიღე. მოულოდნელად, ერთ დღეს, ვიქტორიას ჩემი დახმარება სასწრაფოდ დასჭირდა და ამან ჩვენი ურთიერთობა სამუდამოდ შეცვალა.
ეს ჩემი ისტორიაა, სადაც ყველაზე ძვირფასი ადამიანები გვერდით მყავდა, მაგრამ მათი სიტყვები ხშირად უყურადღებოდ დამრჩა. ახლა, როცა დრო უკან ვეღარ დავაბრუნებ, ვხვდები, რამდენად მტკივნეულია დაკარგული შესაძლებლობები და დაუფასებელი სითბო. იქნებ თქვენ მაინც მოასწროთ და არ გაიმეოროთ ჩემი შეცდომა.
საღამოს დაღლილი სახლში დაბრუნებისას მივხვდი, რომ ასე ცხოვრება აღარ შემეძლო. ჩემი ოჯახი, ჩემი ოცნებები და ჩემი თავი დავკარგე რუტინაში. ეს ამბავი იმაზეა, როგორ გადავწყვიტე, რომ აღარ დავკმაყოფილდები მხოლოდ გადარჩენით და ვიბრძოლებ ბედნიერებისთვის.