ყველაფერი იმ დღეს დაიწყო, როცა ჩემი ქალიშვილი, ნინო, სახლში ატირებული დაბრუნდა და მითხრა, რომ იოანეზე დაქორწინებას აპირებდა. მე ყოველთვის მდიდარი სიძე მინდოდა, მაგრამ მის არჩევანს ვერ შევეგუე. ახლა კი, წლების შემდეგ, ვხვდები, რომ ბედმა სრულიად სხვა გაკვეთილი მომცა.
ამ ღამით, ჩემი შვილი და რძალი სახლიდან გავაგდე. დედა ვარ, მაგრამ მივხვდი, რომ საკუთარი თავის დაცვა და საზღვრების დაწესება აუცილებელია. ეს არის ჩემი ისტორია ტკივილზე, სიყვარულზე და მსხვერპლის ფასზე.
მე ვარ ია. განქორწინების შემდეგ სრულიად მარტო დავრჩი, არც ბინა იყო ჩემი, არც მანქანა, არც ერთი თეთრი არ მქონდა. ეს არის ჩემი ისტორია ღალატის, ოჯახური კონფლიქტების და საკუთარი თავის თავიდან აღმოჩენის შესახებ.
მე ვარ ნინო. წლები ემიგრაციაში გავატარე, რომ ჩემს ოჯახს უკეთესი ცხოვრება ჰქონოდა, მაგრამ დაბრუნებისას ქმრის ღალატი და შვილების სიჩუმე დამხვდა. ეს ტკივილი მაიძულებს, საკუთარ თავში ჩავიხედო და ვიკითხო, ვინ ვარ მე როგორც დედა და ქალი.
თექვსმეტი წლის ასაკში, ქარიშხლიან ღამეს, გავიგე რომ ორსულად ვიყავი. ოჯახი დაინგრა, მეგობრებმა ზურგი მაქციეს, მაგრამ საკუთარ თავში და ჩემს შვილში ვიპოვე ძალა. ეს არის ჩემი გზა სირცხვილიდან სიყვარულამდე და ბრძოლა ჩემი ადგილისთვის ამ სამყაროში.
მე ვარ ნინო, 30 წლის ქალი თბილისიდან, რომელიც დღემდე დედის ჩრდილში ცხოვრობს. ჩემი ცხოვრება მუდმივად კონტროლსა და მოლოდინებს შორისაა გაჭედილი, რაც თავისუფლებისა და ბედნიერების საშუალებას არ მაძლევს. ეს ამბავი ჩემი შინაგანი ბრძოლის, ოჯახის ტკივილისა და დამოუკიდებლობის ძიების შესახებაა.
მე ვარ ნინო, 58 წლის თბილისიდან. ოცი წლის წინ, იძულებული გავხდი, ჩემი თორმეტი წლის შვილი, მარიამი, მარტო დამეტოვებინა და გერმანიაში სამუშაოდ წავსულიყავი. დღეს მარიამი ჩემთან თითქმის არ ლაპარაკობს, და მე ისევ ვეკითხები საკუთარ თავს: მართლა მქონდა კი სხვა გზა?
ეს არის ჩემი ისტორია, რომელიც იწყება მოულოდნელი ზარით ჩემი ყოფილი ქმრისგან. მისი უჩვეულო წინადადება — ბინის სანაცვლოდ ხელახლა დაქორწინება — ყველაფერს ცვლის. ახლა მე ვდგავარ არჩევანის წინაშე, რომელიც ჩემს შვილს, ოჯახს და საკუთარ ღირსებას ეხება.
მე ვარ ნანა, ემიგრანტი დედა, რომელიც ამერიკაში იდეალური ოჯახის ილუზიაში ვცხოვრობდი, სანამ ქალიშვილმა განქორწინება არ მოითხოვა. ჩემი წარსული და ქართული ტრადიციები დღემდე მაწუხებს, როცა ვცდილობ, გავიგო, რა არის ნამდვილი ბედნიერება. ეს არის ისტორია დედა-შვილს შორის სიყვარულის, ტკივილისა და არჩევანის თავისუფლების შესახებ.
ეს არის ჩემი ისტორია, დედის, რომელმაც დაკარგა შვილი იმ დღეს, როცა ბედნიერებას ველოდით. ნატანი ჩვენი ოჯახისთვის სინათლე იყო, მაგრამ ერთი ღამის შეცდომამ ყველაფერი შეცვალა. ახლა მხოლოდ კითხვები დამრჩა და ტკივილი, რომელსაც სიტყვებით ვერ გადმოვცემ.
ეს არის ჩემი ოჯახის ტკივილიანი ამბავი. ვუყურებდი, როგორ გასწირა ჩემმა ძმამ თავი შვილებისთვის, მაგრამ როცა ყველაზე მეტად დასჭირდა მათი გვერდში დგომა, მარტო დარჩა. ახლა ვეკითხები საკუთარ თავს – სად დავუშვით შეცდომა, რომ ასეთი უმადურობა მივიღეთ?
დედაჩემის ზარის ხმამ მაშინვე გამაცნობიერა, რომ მძიმე დღე მელოდა. დედა და დედამთილი, ორივე მარტო და ჯიუტი, მუდმივად ითხოვდნენ ჩემს ყურადღებას, მე კი ვგრძნობდი, როგორ ვიხრჩობოდი მათ მოთხოვნებს შორის. ამ ამბავში ვყვები, რას ნიშნავს იყო ქალი, რომელიც ორ ოჯახს შორისაა გაჭედილი და ცდილობს საკუთარი თავი იპოვოს, როცა ყველა თავისკენ გექაჩება.