ჩემი ცხოვრება სამ კითხვაზეა აგებული, როგორც აპალაჩის ბილიკზე. ამ კითხვებმა ჩემი ოჯახი, სიყვარული და საკუთარი თავი დამაკარგვინა და ისევ დამიბრუნა. ეს ამბავი იმაზეა, თუ როგორ შეიძლება ერთი პასუხი ყველაფერს შეცვლიდეს.
ჩემი ცხოვრება ერთ დღეში თავდაყირა დადგა, როცა ქმრის ღალატის შესახებ გავიგე. ამ ტკივილში რწმენა და ლოცვა ერთადერთი იმედი გახდა, რომელმაც გადამარჩინა. ეს არის ჩემი გზა ტკივილიდან სიმშვიდემდე და საკუთარი თავის პოვნამდე.
ეს ჩემი ისტორიაა, სადაც შვილის დაკარგვის ტკივილი და იმედის ნაპერწკალი ერთმანეთს ებრძვის. პეტრეს გული ახლა ვალენტინას გულში ცემს და მე ყოველდღე ვცდილობ, ამ ტრაგედიაში ცხოვრების აზრი ვიპოვო. იქნებ, სიყვარულმა და თანაგრძნობამ შეძლოს ის, რაც სიკვდილმა ვერ შეძლო – დაგვაბრუნოს ადამიანებად.
ჩემი ცხოვრება ყოველთვის მეგონა, რომ ვიცოდი ვინ ვიყავი, მაგრამ 65 წლის ასაკში ერთი შემთხვევითობის გამო აღმოვაჩინე, რომ ჩემი ფესვები სრულიად სხვაგან იყო. ეს ამბავი ჩემი ოჯახის საიდუმლოს, ტკივილისა და საკუთარი თავის ძიების შესახებაა. ახლა ვცდილობ გავიგო, ვინ ვარ სინამდვილეში და როგორ ვიცხოვრო ამ ახალი სიმართლით.
ეს ჩემი ისტორიაა, როგორ ვცდილობდი ოჯახის მოლოდინებსა და პირად პასუხისმგებლობებს შორის ბალანსის პოვნას. ყოველდღიური დაძაბულობისა და შინაგანი ბრძოლების ფონზე რწმენამ და ლოცვამ მომცა ძალა, რომ საკუთარი თავი არ დამეკარგა. ეს ამბავი იმაზეა, თუ როგორ შეიძლება ყველაზე რთულ დროსაც კი იპოვო შინაგანი სიმშვიდე.
არასოდეს მეგონა, რომ ორმოცდაათამდე კიდევ ერთხელ გავიგონებდი სიტყვას – ორსულობა. განქორწინების შემდეგ, როცა ჩემი ცხოვრება თითქოს დაწყნარდა, მოულოდნელმა ამბავმა ყველაფერი თავდაყირა დააყენა. ახლა ვცდილობ, საკუთარ თავში ვიპოვო ძალა და პასუხი კითხვაზე: რა არის ნამდვილი ბედნიერება?
სამოცი წლის ასაკში, მეუღლემ ოცდაათი წლის თანაცხოვრების შემდეგ მიმატოვა. ყველაფერი, რაც ერთად ავაშენეთ, ერთ წამში დაინგრა. ახლა ვცდილობ, მარტოობისა და ტკივილის მიღმა საკუთარი თავი თავიდან ვიპოვო.
მე ვარ პატრიცია, ქალი, რომელმაც ქმრის გარდაცვალების შემდეგ აღმოაჩინა მისი უცნაური ჩვევის — მარილიანი ყავის — გულისამაჩუყებელი საიდუმლო. ეს ამბავი ჩემი ოჯახის ტკივილზე, გაუგებრობაზე და ბოლოს, სიყვარულის ნამდვილ მნიშვნელობაზეა. მინდა გაგიზიაროთ ეს ემოციური ისტორია, რომელიც დღემდე მაფიქრებს: რამდენად კარგად ვიცნობთ ჩვენს საყვარელ ადამიანებს?
თვრამეტი წელი ვემსახურებოდი უხასიათო მოხუცს ჩემს პატარა კაფეში. მისი მოულოდნელი გაუჩინარება ყველაფერს შეცვლიდა — სიმართლე, რომელიც მის ყოველდღიურ ვიზიტებს მიღმა იმალებოდა, ჩემთვისაც და სოფლისთვისაც შოკისმომგვრელი აღმოჩნდა. ეს ამბავი ჩემი ცხოვრების ყველაზე რთული გაკვეთილი გახდა.