სამოცის ვიყავი, როცა პირველად შემიყვარდა. მთელი ცხოვრება მხოლოდ მოვალეობებს ვასრულებდი, სიყვარულისთვის დრო არ მქონდა. ახლა კი, როცა მეგონა, რომ ყველაფერი დასრულდა, ცხოვრება თავიდან დაიწყო და მეც ვსვამ კითხვას: ნუთუ სიყვარული ასაკს ეკითხება?
ჩემი ქმარი წავიდა ჩემგან ახალგაზრდა ქალთან, მაგრამ როცა მიხვდა, რომ ცხოვრება მარტივი არ არის, დაბრუნდა. ორმოცდაათი წლის ვარ — არც მოხუცი, არც ახალგაზრდა, მაგრამ სავსე ტკივილითა და იმედით. ეს ჩემი ამბავია, სადაც ოჯახი, ღალატი და საკუთარი თავის პოვნა ერთმანეთს ეჯახება.
იმ ღამით, როცა შვილი სამშობიაროში წავიდა, მეგონა, რომ ბედნიერება კარს მომადგა. მაგრამ მალე მივხვდი, რომ ჩემი ადგილი მის ცხოვრებაში აღარ იყო ისეთი, როგორიც ადრე. ახლა ვცდილობ გავიგო, სად მთავრდება დედის სიყვარული და იწყება შვილის დამოუკიდებლობა.
მე ვარ ნინო, 35 წლის, ათწლიანი ქორწინების შემდეგ მეგონა, რომ ერთ რამეში მაინც შემეძლო დარწმუნებული ვყოფილიყავი – მიშოს ერთგულებაში. მაგრამ ყველაფერი შეიცვალა იმ ღამით, როცა შემთხვევით მისი კომპიუტერი ღია დავინახე. ახლა კი ვცდილობ, გავიგო, როგორ შეიძლება ადამიანი, რომელიც ყოველთვის ამბობდა, რომ ღალატი ყველაფერს ასრულებს, თავად ითხოვდეს პატიებას.
მე მქვია ნინო და უკვე ოცდაათი წელია, რაც ვცდილობ ჩემი ქალიშვილის ცხოვრება უკეთესად მოვაწყო. მარიამი ყოველთვის განსაკუთრებული იყო — მგრძნობიარე, მორცხვი, მუდამ ჩემს ჩრდილში. ახლა კი, როცა ემიგრაციაში ვარ და ჩემი ცხოვრება სულ სხვა რეალობაში გადის, ვხვდები: დროა, საკუთარ თავს და მასაც მივცე თავისუფლება.
დედაჩემის გარდაცვალების შემდეგ მის ნივთებში შემთხვევით ვიპოვე ძველი დღიური. მისი წაკითხვისას გავიგე სიმართლე, რომელიც მთელი ცხოვრება მაკლდა – რატომ ვიყავი მისთვის ყოველთვის უცხო და რატომ ვერ ვგრძნობდი მის სითბოს. ახლა ვცდილობ, ამ ტკივილთან ერთად ვიცხოვრო და გავიგო, როგორ უნდა ვაპატიო.
ოც წელზე მეტი დედაჩემის ავადმყოფობის ჩრდილში ვიცხოვრე, საკუთარი თავი დავკარგე. ახლა, როცა ის აღარ არის, აღმოვაჩინე, რომ ყველაფერი, რისთვისაც ვიბრძოდი, სხვას დარჩა. ვცდილობ გავიგო, რა აზრი ჰქონდა ამ ყველაფერს და როგორ უნდა ვიცხოვრო ახლა, როცა აღარაფერი მაქვს.
ყველაფერი მაშინ დაიწყო, როცა ჩემი ბინა გავყიდე და შვილთან და რძალთან გადავედი საცხოვრებლად. მეგონა, რომ მარტოობისგან დავიხსნიდი თავს და ოჯახური სითბო დამიბრუნდებოდა, მაგრამ სინამდვილეში სულ სხვა რეალობა დამხვდა. ახლა კი, საკუთარ სახლში უცხოდ ვგრძნობ თავს და ვფიქრობ, ღირს კი ყველაფერი, რაც დავთმე, იმედის სანაცვლოდ?
ბავშვობაში მეგონა, რომ ბებია მხოლოდ ზღაპრებში არსებობდა. ახლა კი, როცა შვილიშვილებს ვზრდი, ვგრძნობ, რომ ჩემი ცხოვრება ნელ-ნელა სხვების საჭიროებებს ემორჩილება. ეს ამბავი ჩემი შინაგანი ბრძოლის, სიყვარულისა და საკუთარი თავის ძიების შესახებაა.
შვილს ვენდე, რომ ჩემი ადგილი მის ოჯახში ყოველთვის მექნებოდა. მაგრამ წელს, მისმა მოკლე შეტყობინებამ ყველაფერი თავდაყირა დააყენა. ახლა ვცდილობ გავიგო, სად დავუშვი შეცდომა და როგორ დავიბრუნო ჩემი შვილის და შვილიშვილის სიყვარული.
როცა ჩემი პირველი შვილიშვილი დაიბადა, ისეთი სიხარული ვიგრძენი, როგორიც დიდი ხანია აღარ მიგრძვნია. მინდოდა მისთვის საყრდენი ვყოფილიყავი, მაგრამ ჩემი რძალი სულ სხვა გზას ირჩევდა და ჩემი ჩართულობა არ სიამოვნებდა. ეს ამბავი იმაზეა, თუ როგორ შეიძლება ოჯახური სიყვარული და სურვილი, იყო საჭირო, გადაიქცეს წყენასა და გაუგებრობაში.
ორი წლის წინ, მხოლოდ ერთი დღით დავთანხმდი შვილიშვილების სკოლიდან წამოყვანაზე. ეს დროებითი უნდა ყოფილიყო, მაგრამ ყოველდღიურობად იქცა. ახლა ვგრძნობ, რომ ჩემი ცხოვრება სხვების საჭიროებებს შევწირე და საკუთარ თავს ვეკითხები: სად მთავრდება სიყვარული და იწყება საკუთარი თავის დაკარგვა?