ყველაფერი დაიწყო იმ დღეს, როცა სიცხისგან გონება დავკარგე და შვილებმა საავადმყოფოში წამიყვანეს. მათი მზრუნველობა თითქოს გულწრფელი იყო, მაგრამ მალევე მივხვდი, რომ ფარულ მოტივებს მალავდნენ. ერთი კვირის შემდეგ, მარტო წავედი ადვოკატთან, რომ ანდერძი შემეცვალა და საკუთარ თავს ვკითხე: რა არის ნამდვილი ოჯახის სიყვარული?
მე ვარ ნანა, ემიგრანტი დედა, რომელიც ამერიკაში იდეალური ოჯახის ილუზიაში ვცხოვრობდი, სანამ ქალიშვილმა განქორწინება არ მოითხოვა. ჩემი წარსული და ქართული ტრადიციები დღემდე მაწუხებს, როცა ვცდილობ, გავიგო, რა არის ნამდვილი ბედნიერება. ეს არის ისტორია დედა-შვილს შორის სიყვარულის, ტკივილისა და არჩევანის თავისუფლების შესახებ.
ფილიპის კითხვამ – „რატომ აღარ არის სარმა, დედა?“ – ჩემი ცხოვრება თავდაყირა დააყენა. ბავშვების წასვლის შემდეგ მე და დარიო მარტო დავრჩით ჩვენს ბინაში ახალ ზაგრებში, სადაც სიჩუმე და სიცარიელე ყოველდღიურობად იქცა. ეს არის ამბავი დაკარგული სიხარულის, გაუგებრობების და იმედის ძიების შესახებ, როცა ოჯახი იცვლება.
ეს არის ჩემი ოჯახის ტკივილიანი ამბავი. ვუყურებდი, როგორ გასწირა ჩემმა ძმამ თავი შვილებისთვის, მაგრამ როცა ყველაზე მეტად დასჭირდა მათი გვერდში დგომა, მარტო დარჩა. ახლა ვეკითხები საკუთარ თავს – სად დავუშვით შეცდომა, რომ ასეთი უმადურობა მივიღეთ?
მე ვარ ელზაბეთა. ეს არის ამბავი იმ ერთ-ერთი ყველაზე მძიმე კვირის შესახებ, როცა ოჯახის კონფლიქტებმა, შიშებმა და მოულოდნელმა დახმარებამ ჩემი ცხოვრება თავდაყირა დააყენა. ეს არის ისტორია იმაზე, თუ როგორ შეიძლება ყველაზე ახლობლებმაც კი გაგიცრუონ იმედი, მაგრამ დახმარება სრულიად მოულოდნელი მხრიდან მოვიდეს.
მე ვარ ანა. ვიფიქრებდი, რომ ოჯახი ყოველთვის შენი თავშესაფარია, მაგრამ მამაჩემის გარდაცვალების შემდეგ ყველაფერი შეიცვალა. ეს არის ამბავი იმ ტკივილის, გაუგებრობისა და იმედის შესახებ, რომელიც დღემდე არ მასვენებს.
დედაჩემის ზარის ხმამ მაშინვე გამაცნობიერა, რომ მძიმე დღე მელოდა. დედა და დედამთილი, ორივე მარტო და ჯიუტი, მუდმივად ითხოვდნენ ჩემს ყურადღებას, მე კი ვგრძნობდი, როგორ ვიხრჩობოდი მათ მოთხოვნებს შორის. ამ ამბავში ვყვები, რას ნიშნავს იყო ქალი, რომელიც ორ ოჯახს შორისაა გაჭედილი და ცდილობს საკუთარი თავი იპოვოს, როცა ყველა თავისკენ გექაჩება.
როცა ჩემი შვილი, ნიკო, ექვსი წლის იყო, მამამისმა დაგვტოვა. მას შემდეგ მარტო ვზრდიდი, ყველაფერს ვაკეთებდი მისთვის, მაგრამ წლების განმავლობაში ჩვენს შორის გაუცხოება გაიზარდა. ახლა კი, როცა მისი ქორწილი ახლოვდება, აღმოვაჩინე, რომ იქ არ ვარ მოწვეული – და ეს ამბავი ჩემი ცხოვრების ყველაზე მტკივნეული გამოცდა გახდა.
მე ვარ ივანა და უკვე თორმეტი წელია, რაც დამიანთან ერთად ვცხოვრობ ქორწინებაში, სადაც ფული და კონტროლი სიყვარულის ერთადერთ საზომად იქცა. ეს არის ჩემი ისტორია ღირსებისა და დამოუკიდებლობისთვის ბრძოლის შესახებ, როცა ოჯახის შენარჩუნების სურვილსა და დამახრჩობელ ურთიერთობიდან გაქცევის აუცილებლობას შორის ვიხლიჩები. წლების დუმილის, ჩახშობილი სკანდალებისა და დავიწყებული ოცნებების შემდეგ, საკუთარ თავს ვეკითხები: გაქცევა ხომ არ არის ერთადერთი გზა, რომ ისევ გავიხსენო, ვინ ვარ.
მე ვარ ნინო, ქართველი ემიგრანტი დედა ბუდაპეშტში. ჩემი შვილი, გერგო, სკოლიდან ატირებული დაბრუნდა, რადგან მასწავლებელმა და თანაკლასელმა მისი ნებართვის გარეშე თმა შეაჭრეს. ეს ამბავი ჩემი შვილის ღირსების დასაცავად ბრძოლად იქცა, რომელმაც ჩემი შინაგანი შიშები და საზოგადოებრივი გულგრილობა გამომაცდევინა.
ერთ ცივ საღამოს დედამ დახმარება მთხოვა, მაგრამ ვერასდროს წარმოვიდგენდი, რომ ამით მთელი ჩვენი ოჯახის საიდუმლოს გავხსნიდი. ეს ამბავი ნდობის, ღალატის და სიმართლის ძიების შესახებაა. ჩემი ცხოვრება ერთ ღამეში თავდაყირა დადგა და დღემდე ვცდილობ, პასუხები ვიპოვო.
მე ვარ ბებია, რომელიც მთელი ცხოვრება ოჯახისთვის საყრდენი ვიყავი. ახლა კი, როცა ყველაზე მეტად მჭირდებოდა სითბო და გულწრფელობა, აღმოვაჩინე, რომ ჩემი შვილიშვილი ნელ-ნელა მშორდება და ამ ყველაფერს უხილავი კედელი აშორებს. ეს არის ჩემი ბრძოლა სიმართლისთვის, ოჯახური საიდუმლოებებისა და იმ ტკივილის შესახებ, რომელსაც ყველაზე ახლობელი ადამიანების სიჩუმე იწვევს.