ჩემი ცხოვრება თითქოს მშვიდად მიდიოდა, სანამ სიყვარულმა ისევ არ დამაკაკუნა კარზე. ჩემი ქალიშვილი ეჭვებით იყო სავსე, მაგრამ მე უნდა დამეცვა ჩემი არჩევანი და მეჩვენებინა, რომ ბედნიერება ასაკს არ ეკითხება. ეს არის ჩემი ბრძოლა, ტკივილი და იმედი, რომ ოჯახი ბოლოს მაინც გამიგებს.
მე ვარ ზოსია, და ეს არის ამბავი იმ დღისა, როცა დედაჩემისა და ჩემი შეზღუდული შესაძლებლობის მქონე ძმის გამო მეზობლის კარზე დავაკაკუნე. ჩემი თავმოყვარეობა გვერდზე გადავდე, რომ დახმარება მეთხოვა, მაგრამ ის, რაც შემდეგ მოხდა, მთელი ჩვენი ოჯახის ცხოვრებას თავდაყირა დააყენებდა. ეს ამბავი იმაზეა, როგორ შეიძლება ერთი მოულოდნელი ნაბიჯი ყველაფერს შეცვლიდეს.
ჩვიდმეტი წლის ვიყავი, როცა გავიგე, რომ დედა გავხდებოდი. ამ ამბავმა ჩემი ცხოვრება პატარა გურჯაანის სოფელში თავდაყირა დააყენა. ეს არის ჩემი გულწრფელი აღსარება დანაკარგზე, სიყვარულისთვის ბრძოლაზე და იმაზე, თუ რა რთულია გაიზარდო, როცა ყველა გარშემო გინდა, რომ ისევ ბავშვი იყო.
სამი თვეა, რაც ჩემი ქალიშვილი გაუჩინარდა და მე მარტო ვზრდი ჩემს პატარა შვილიშვილს. ყოველდღე შიშით ვიღვიძებ, რომ სოციალური სამსახური კარს მომიკაკუნებს და ბავშვს წამართმევენ. ეს არის ჩემი ბრძოლა, ჩემი სინანული და ჩემი იმედი, რომ ყველაფერი უკეთ იქნება.
სამოცდაათი წლის შემდეგ, ქმარმა მიმატოვა ახალგაზრდა ქალისთვის. ყველაზე მტკივნეული კი ის აღმოჩნდა, რაც ჩემმა ზრდასრულმა ვაჟებმა მითხრეს. ეს ამბავი ჩემი შინაგანი ბრძოლის, ტკივილისა და იმედგაცრუების შესახებაა.
მე ვარ ეთერი, ქალი, რომელმაც სიყვარულით დაიწყო ცხოვრება, მაგრამ საკუთარი შეცდომებით ყველაფერი დაკარგა. ეს ამბავი ჩემი და გიორგის ოჯახის დანგრევაზეა, სადაც ღვთის სიტყვა დავივიწყეთ და საკუთარ თავზე მეტად ეგოიზმი დავაყენეთ. ახლა ვცდილობ გავიგო, სად დავუშვი ყველაზე დიდი შეცდომა.