მე ვარ ირინა ჯურიćი. ეს არის ჩემი ამბავი მარტოობის, ჭორების, ოჯახის დაკარგვისა და საკუთარი თავის ძიების შესახებ. ვცდილობ გავიგო: ნამდვილად არსებობს თუ არა ცვლილებები, თუ ყველაფერი მხოლოდ ილუზიაა.
ეს არის ჩემი ისტორია, ჩემი ძმის დაკარგვის შესახებ, რომელმაც სამუდამოდ შეცვალა ჩემი ცხოვრება. იმ დღეს, როცა სანდრო ზღვაში დაიკარგა, ყველაფერი შეიცვალა — ჩვენი ოჯახი, ჩემი ბავშვობა, ჩემი სული. ახლა მხოლოდ მისი ბოლო სიტყვები მახსოვს და კითხვა, რომელსაც პასუხი არ აქვს.
ეს არის ჩემი ისტორია, ნინო გიორგაძის, რომელმაც მამა დაკარგა პოლიციის ძალადობის შედეგად. ვყვები იმ ტკივილზე, რის გადატანაც ოჯახს და საზოგადოებას უწევს, როცა სამართალი უსამართლობას ემსახურება. ეს ამბავი იმედისა და ბრძოლის სურვილის შესახებაა.
პარკის სკამზე ვიჯექი, როცა დედამ მითხრა, რომ დღესაც ვერ ვიპოვით ღამეს გასათევად ადგილს. მაშინაც კი, როცა ყველაფერი დაკარგული მეგონა, ჭადრაკმა მომცა იმედი და ძალა. ეს ამბავი ჩემი ბრძოლის, ოჯახის სიყვარულისა და საკუთარი თავის პოვნის გზაზეა.
ეს ჩემი ამბავია – როგორ აღმოვჩნდი იძულებით ქორწინებაში, რომელიც ოჯახის ზეწოლით დავდექი. წლები ვცდილობდი ბედნიერების პოვნას, მაგრამ ბოლოს მივხვდი: სხვისი მოლოდინებით ცხოვრება შეუძლებელია. ახლა ვეკითხები საკუთარ თავს, ღირს თუ არა საკუთარი თავი მსხვერპლად შევწიროთ სხვების სურვილებს.
მე ვარ ნინო, 58 წლის. მთელი ცხოვრება სხვისი სურვილებით ვცხოვრობდი – დედის, ქმრის, შვილების, ნათესავების. ახლა პირველად ვსწავლობ, რას ნიშნავს დრო მხოლოდ ჩემთვის და ვეკითხები საკუთარ თავს: ნუთუ ასე გვიან უნდა ვისწავლოთ საკუთარი თავის სიყვარული?
ერთ დროს ჩემი დაბადების დღე დღესასწაული იყო ყველასთვის – ახლა კი ტელეფონიც კი არ რეკავს. ვიხსენებ, როგორ დავკარგე მეგობრები, ოჯახთან ურთიერთობა და საკუთარი თავი ემიგრაციაში. ეს ამბავი იმაზეა, თუ როგორ შეიძლება ადამიანი მარტო დარჩეს მაშინაც კი, როცა ოდესღაც ყველასთვის მნიშვნელოვანი იყო.
ყველაფერი დაიწყო ერთი ფოტოთი, რომელმაც ჩემი ოჯახი და ჩემი ცხოვრება თავდაყირა დააყენა. მე ვარ ნინო, დედა ორი შვილისა, და ეს ამბავი იმაზე მეტია, ვიდრე უბრალოდ ფოტოზე გენდერული ამოცნობა. ეს არის ამბავი იდენტობის, სტერეოტიპების და იმ ტკივილის, რაც შეიძლება ერთმა ფოტომაც კი გამოიწვიოს.