მამაჩემი ყოველთვის ამბობდა, რომ დედამისი არ იცნობდა. ერთ დღეს კი მივიღე წერილი: “მე ვარ შენი ბებია. გინდა სიმართლე გაიგო?” ეს წერილი ჩემი ოჯახის ცხოვრებას თავდაყირა დააყენებს და მეც არჩევანის წინაშე დავდგები: გავხსნა ძველი ჭრილობები თუ დავტოვო ყველაფერი წარსულში.
ყველაფერი შეიცვალა იმ დღეს, როცა უცნობმა ქალმა ზარი დამირეკა და მითხრა, რომ ჩემი შვილი ორი კვირაა დაკარგულია. მისი სიტყვები, ცრემლიანი თვალები და გაურკვევლობა ჩემს გულში ქაოსად იქცა. ახლა კი, ამ ამბავს გიყვებით, იმედით, რომ თქვენც მიპოვით პასუხებს, რომლებიც მე ვერ ვიპოვე.
ოცდაათი წლის წინ დავბრუნდი მშობლებთან, რომ მათზე მეზრუნა. მთელი ცხოვრება მათ მივუძღვენი და საკუთარი სურვილები დავივიწყე. ახლა, როცა მარტო დავრჩი, არ ვიცი, ვინ ვარ და როგორ უნდა ვიცხოვრო.
საღამოს, როცა ჩემი შვილი საბუთებს მაწვდიდა, მეგონა, რომ ჩემი მომავალი უზრუნველყოფილი იყო. რამდენიმე ხელმოწერის შემდეგ კი აღმოვაჩინე, რომ ყველაფერი დავკარგე – სახლი, ნდობა და იმედი. ახლა ვცდილობ გავიგო, სად დავუშვი შეცდომა და როგორ უნდა ვიცხოვრო ამ ტკივილთან ერთად.
მამაჩემი წავიდა, როცა შვიდი წლის ვიყავი. წლების შემდეგ, მოულოდნელად დავინახე ქუჩაში და ყველაფერი თავიდან ამოტივტივდა. ეს ამბავი ჩემი შინაგანი ბრძოლის, მიტოვების ტკივილისა და ოჯახური საიდუმლოებების შესახებაა.
სამოცდაორი წლის ასაკში სიყვარული ჩემთვის მოულოდნელი იყო. ჩემი შვილი ჩემს გრძნობებს არ იღებს და დამცინის. ეს ამბავი ჩემი შინაგანი ბრძოლის, ოჯახის კონფლიქტების და ახალი ბედნიერების ძიების შესახებაა.
მე ვარ ანტონი, ემიგრაციაში წასული ქართველი, რომელმაც ცოლთან ერთად მთელი ცხოვრება შრომაში გაატარა, რომ შვილებისთვის ყველაფერი მიეცა. მაგრამ სწორედ მაშინ, როცა მეგონა, რომ ოჯახური ბედნიერება დავიმსახურე, ჩემმა შვილებმა სცადეს, საკუთარი სახლიდან გამოგვასახლონ. ეს ამბავი ჩემი ცხოვრების ყველაზე მტკივნეული გაკვეთილი აღმოჩნდა.
ეს ჩემი ისტორიაა, სადაც ოჯახური ნდობა, სიყვარული და იმედგაცრუება ერთმანეთს ეჯახება. როცა სახლში ნივთები ქრებოდა, კამერების დაყენებამ ჩვენი ცხოვრება სამუდამოდ შეცვალა. ახლა ვცდილობ გავიგო, როგორ უნდა იცხოვრო, როცა ყველაზე ახლობელი ადამიანი გღალატობს.