ყველაფერი დაიწყო იმ დღეს, როცა ოლივია აღარ დამირეკა. ვცდილობდი გამეგო, რა მოხდა, მაგრამ ჩემი რძალი, მარიკა, სულ უფრო და უფრო მიშორებდა. სიმართლის გაგებამ კი მთელი ჩემი ცხოვრება თავდაყირა დააყენა.
ჩემი ქმრის მოულოდნელი გარდაცვალების შემდეგ, მარტოობის სიჩუმემ თითქმის დამამარცხა. შვილმა და რძალმა შემომთავაზეს, მათთან გადმოვსულიყავი, მაგრამ ვერც კი წარმოვიდგენდი, რამდენად რთული და ამავდროულად, სასიამოვნო იქნებოდა სამი თაობის ერთად ცხოვრება. ეს ამბავი ჩემი შინაგანი ბრძოლების, ოჯახური კონფლიქტებისა და მოულოდნელი ბედნიერებების შესახებაა.
ეს არის ჩემი ისტორია, როცა დედის გულის ტკივილმა და განრისხებამ მაიძულა, დავუპირისპირდე სკოლას და მთელ სისტემას. ჩემი შვილი, ნიკუშა, უყურადღებოდ დატოვა მასწავლებელმა, სანამ ყველაფერი ძალიან გვიან არ გახდა. ეს ამბავი იმაზეა, თუ როგორ შეიძლება ერთი დედის ბრძოლამ შეცვალოს ბევრი ადამიანის ცხოვრება.
ეს არის ჩემი, ნინოს, ისტორია — იმედგაცრუების, ტკივილისა და სასწაულის ამბავი. როცა ჩემი შვილი, მიხო, და მისი ცოლი, ანა, განქორწინების ზღვარზე აღმოჩნდნენ, მხოლოდ რწმენა და ლოცვა დამრჩა. ამ ამბავში გაგიზიარებთ, როგორ ვიბრძოლე ჩემი ოჯახის გადასარჩენად და როგორ მოხდა სასწაული.
ჩემი ცხოვრება თავდაყირა დადგა იმ დღეს, როცა დედამთილი ჩვენს სახლში გადმოვიდა. მეგონა, რომ სწორად ვიქცეოდი, მაგრამ მალე ჩვენი ოჯახური სიმშვიდე დაძაბულობამ და გაურკვევლობამ შეცვალა. ახლა ვცდილობ, საკუთარ თავს და ოჯახს ისევ ვიპოვო ამ ქაოსში.
მე ვარ დათო და მეგონა, რომ ბედნიერება ვიპოვე, როცა ნინო შევირთე ცოლად. მაგრამ მისი დედა, ქალბატონი მარინე, თავიდანვე არ მალავდა ჩემს მიმართ უნდობლობას. მისი ინტრიგები ნელ-ნელა ანგრევდა ჩვენს ოჯახს, სანამ საბოლოოდ ყველაფერი არ დავკარგე.
ეს ჩემი ისტორიაა, სადაც ოჯახის წევრების სიხარბემ და გაუტანლობამ ჩვენი ურთიერთობები გაანადგურა. დედის გარდაცვალების შემდეგ, ძმამ სახლების გაყიდვა და ერთად ცხოვრება შემომთავაზა, მაგრამ ვერ დავთანხმდი. ყველაფერი შეიცვალა, როცა მამა მოხუცთა სახლში მოხვდა და აღმოვაჩინე, რომ ანდერძიდან ამომშალეს.
დედამ უარი თქვა მემკვიდრეობაზე ჩემი დეიდის სასარგებლოდ და ამან ჩემი ცხოვრება თავდაყირა დააყენა. ვცხოვრობ დედასთან, ვზრუნავ მასზე, მაგრამ ახლა თავს სრულიად უძიროდ და უფასოდ ვგრძნობ. ეს ჩემი გულწრფელი წერილია იმედით, რომ ვიპოვი პასუხებს და გაგებას.
ყველაფერი ერთ წამში დაინგრა, როცა ჩემი შვილი, ნიკოლოზი, ოჯახს გაექცა. დღემდე ვიბრძვი სინანულთან, ბრაზთან და იმ კითხვასთან: რა შემეძლო სხვანაირად გამეკეთებინა? მაგრამ დედა ვარ და ვერასდროს მივატოვებ ჩემს შვილიშვილს და რძალს, მიუხედავად იმისა, რამდენად მტკივა ნიკოლოზის გადაწყვეტილება.
ბავშვობიდან ვგრძნობდი, რომ სახლში უცხო ვიყავი. დედაჩემი არასდროს მალავდა, რომ ბიჭი უნდოდა, მამა კი მუდამ შორს იყო. წლების განმავლობაში ვიბრძოდი ჩემი ადგილისთვის, სანამ ერთ დღეს არჩევანის წინაშე არ დავდექი: დავრჩენილიყავი და გამქრალიყავი, თუ წავსულიყავი და ცხოვრება თავიდან დამეწყო.
დედაჩემის დუმილის მიუხედავად, ნახევარი საუკუნე ვეძებდი ჩემს ბიოლოგიურ მამას. როცა ბოლოს ვიპოვე მოხუცთა სახლში, ყველაფერი თავდაყირა დადგა. ახლა, როცა მასთან ერთად ვცხოვრობ, საკუთარ თავს ვეკითხები: ღირს თუ არა სიმართლის ძიება ნებისმიერ ფასად?
ხუთი წლის წინ ჩემი ოჯახი დაინგრა შენი გამო. დღესაც ვერ ვახერხებ, შენი სახელი დავასახელო — შენ ხარ ქალი, რომელმაც სცადა ჩემი ქმრის და შვილების მამის წართმევა. ახლა კი, როცა ყველაფერი უკან მოვიტოვე, მინდა გითხრა: შენ მხოლოდ ტკივილიანი მოგონება ხარ.