მე მქვია თამარი. ვცხოვრობ პატარა ბინაში ათენში, ჩემს მეუღლესთან, ლევანთან და ჩვენს ოთხი წლის შვილთან, ნიკასთან ერთად. ყოველდღე ვგრძნობ, როგორ ვკარგავ საკუთარ თავს ამ ოთხ კედელში და ვოცნებობ ნამდვილ სახლზე, სადაც სიყვარული და გაგება იქნება.
წლების განმავლობაში მხოლოდ სხვებისთვის ვცხოვრობდი, საკუთარ თავს კი სულ უკან ვწევდი. როცა ბოლოს და ბოლოს გადავწყვიტე, ჩემი სურვილები წინ წამეყვანა და დასასვენებლად წავსულიყავი, ოჯახში ყველაფერი თავდაყირა დადგა. ახლა კი, ამ ამბის შემდეგ, საკუთარ სახლში უცხოდ ვგრძნობ თავს და ვეკითხები საკუთარ თავს: ღირს კი საკუთარი ბედნიერება ოჯახის ტრადიციებზე მაღლა დავაყენოთ?
ყველაფერი იმ დღეს დაიწყო, როცა ბებიამ მოულოდნელად გადაწყვიტა, რომ სიმართლე უნდა გაეგო ჩემი მოვლის შესახებ. ერთი უბრალო ბრალდება საკმარისი აღმოჩნდა, რომ მთელი ოჯახი თავდაყირა დაეყენებინა. ახლა ვცდილობ გავიგო, რა უფრო მტკივნეულია — სიმართლის აღმოჩენა თუ მისი დამალვა.