მე ვარ ნინო, ქალი, რომელმაც საკუთარ სახლში დაკარგა თავისუფლება. მამაჩემის კეთილი განზრახვა მალე გადაიქცა ტვირთად, რომელმაც ჩემი ცხოვრება თავდაყირა დააყენა. ეს არის ამბავი იმაზე, თუ როგორ შეიძლება ყველაზე ახლობელი ადამიანი შენს ყველაზე დიდ ტკივილად იქცეს.
მე ვარ ელი, და ერთი ჩვეულებრივი დღე სამუდამოდ შემეცვალა. როცა ბებიასა და ჩემს პატარა გოგონას შორის უცნაური რამ დავინახე, ჩემი სამყარო თავდაყირა დადგა. ახლა ჩემი ოჯახი ნგრევის პირასაა და აღარ ვიცი, ვის ვენდო.
მე ვარ ნინო, ქალი, რომელმაც ექვსი ადამიანის ცხოვრებისეული სიბრძნე მოისმინა, მაგრამ არც ერთი არ გავითვალისწინე. ახლა, წლების შემდეგ, ვხვდები, რომ თითოეული მათგანის სიტყვები ჩემი ცხოვრების გზაზე გადამწყვეტი შეიძლებოდა ყოფილიყო. ეს არის ჩემი მონათხრობი დანაკარგებზე, სინანულზე და იმაზე, თუ როგორ გვავიწყდება ყველაზე მნიშვნელოვანი რჩევები.
ეს არის ჩემი ამბავი, სადაც ვცდილობ გავუმკლავდე შვილის ოჯახში არსებულ კრიზისს, როცა რძალი მუშაობს, სიძე უმუშევარია და მე შორიდან მხოლოდ სიტყვებით შემიძლია დახმარება. ჩემი შინაგანი ბრძოლა და ეჭვები, თუ რატომ ვერ შევძელი შვილიშვილის მოვლა და როგორ გამიჭირდა რძლის წარმატების მიღება. ეს ამბავი ბევრ კითხვას აჩენს: რა უფრო მნიშვნელოვანია – ტრადიციები თუ შვილების ბედნიერება?
ეს არის ჩემი ემოციური ისტორია, თუ როგორ გადავწყვიტეთ მე და ჩემმა ქმარმა, დავტოვოთ დედამთილის სახლი, სადაც დაძაბულობა და უთანხმოება ყოველდღიურობად გვექცა. ჩვენი ახალი ცხოვრების დაწყებამ მოგვიტანა თავისუფლება, ურთიერთგაგება და ნამდვილი ოჯახური სითბო. ეს ამბავი არის შინაგანი სიმშვიდის, პატიებისა და ნამდვილი სახლის მნიშვნელობის ძიების შესახებ.
ეს ჩემი ისტორიაა, სადაც დედობრივი სიყვარული და ოჯახური კონფლიქტები ერთმანეთს ეჯახება. ჩემი სიძე არ მაძლევს უფლებას, ჩემს შვილიშვილთან ვიყო, როცა სახლში ბრუნდება. ვცდილობ გავიგო, რატომ ხდება ასე და როგორ შევინარჩუნო ოჯახი, რომელიც ასე ძალიან მიყვარს.
მე ვარ ნინო ბერიძე თბილისიდან. ჩემი შვილი, ლევანი, ვერ უმკლავდება ცოლთან პრობლემებს, როცა ჩვენი სახლი ყოველდღიურ ქაოსად იქცა. ვცდილობ გავიგო, უნდა ჩავერიო თუ არა მათ ურთიერთობაში, თუ უბრალოდ ვუყურო, როგორ ინგრევა ყველაფერი.
ეს არის ჩემი ისტორია, თუ როგორ დამემართა ყველაფერი თავდაყირა, როცა ქმრის ოჯახთან ერთად ცხოვრება მომიწია. ყოველდღიური კონფლიქტები, გაუგებრობები და შინაგანი ტანჯვა მხოლოდ რწმენამ და ლოცვამ გადამატანინა. ახლა ვხვდები, რომ ყველაზე რთულ დროსაც კი შეიძლება იპოვო სიმშვიდე, თუ გულით ეძებ.
ყველაფერი ერთი ზარით დაიწყო – დეიდაჩემმა ისეთი რამ თქვა, რომ ჩემი ცხოვრება ჯოჯოხეთად იქცა. წლები ვიბრძოდი სიმართლისთვის და ვცდილობდი, ოჯახური კავშირები აღმედგინა, მაგრამ ჭორებმა და შურიანობამ ყველაფერი გაანადგურა. დღეს ვიცი, რომ ყველაზე დიდი წარმატებაც კი მწარეა, თუ მას საყვარელ ადამიანებთან ვერ გაინაწილებ.
ეს ჩემი ისტორიაა, როგორ დავკარგე ყველაფერი ერთი შეცდომის გამო და როგორ ვიპოვე ძალა რწმენასა და ლოცვაში. ოჯახური კონფლიქტი, ემიგრაცია და შინაგანი ბრძოლა — ყველაფერი ეს ჩემი ცხოვრების ნაწილია. ახლა კი, ვცდილობ ვიპოვო პასუხი: შემიძლია თუ არა საკუთარ თავს ვაპატიო?
45 წლის ვარ. ვოცნებობდი თავისუფლებაზე, მაგრამ ცხოვრება სხვანაირად წარიმართა: ჩემი ქალიშვილი და შვილიშვილი ისევ ჩემს სახლში დაბრუნდნენ. ახლა ყოველ ღამეს ვეკითხები საკუთარ თავს, რა არის სიყვარული, მოვალეობა და სად მთავრდება დედობა.
დილით, დაუგეგმავად შევედი ჩემი შვილის, ნიკას, და მისი ცოლის, თაკოს ბინაში. იქ ნაპოვნმა სურათმა ჩემი წარმოდგენები ოჯახზე თავდაყირა დააყენა. ეს დღე იყო გარდამტეხი – ჩემთვისაც და ჩვენი ოჯახის ურთიერთობებისთვისაც.