მე ვარ მილენა, დედა და ბებია, მაგრამ ბოლო ერთი წელია, თითქოს ჩემს შვილს და მის ოჯახს ცხოვრებიდან ამოვშალივარ. ჩემი რძალი, ელენე, მუდამ დისტანციას ინარჩუნებს, ხოლო მარკო, ჩემი შვილი, ჩუმადაა და თავს მარიდებს. ეს არის ჩემი ისტორია ტკივილის, ეჭვების, ოჯახური საზღვრებისა და კითხვების შესახებ, რომლებიც მოსვენებას არ მაძლევს.
დედაჩემთან კვირაობის სადილი ყოველთვის ოჯახური ტრადიცია იყო, მაგრამ ამჯერად ყველაფერი შეიცვალა, როცა სიძემ, იოსებმა, ხმამაღლა თქვა ის სიმართლე, რასაც წლებია ყველა ვმალავდით. მაგიდასთან ატმოსფერო უცებ გადაიქცა ბრძოლის ველად, სადაც თითოეული სიტყვა უფრო მეტად გვტკენდა, ვიდრე ზედმეტად მარილიანი სუპი. ახლა ვკითხულობ საკუთარ თავს: ღირს კი სიმშვიდისთვის ტყუილში ცხოვრება, თუ ჯობია სიმართლე ითქვას და ოჯახი დაინგრეს?
ეს არის ჩემი ისტორია, თუ როგორ დამეხმარა რწმენა და ლოცვა ოჯახის მოლოდინებსა და ძმასთან მუდმივ კონკურენციაში. ვყვები, როგორ ვიპოვე შინაგანი სიმშვიდე მაშინ, როცა ყველაფერი ირგვლივ ინგრეოდა. ეს ამბავი იმაზეა, თუ როგორ შეიძლება რწმენამ გადაარჩინოს ადამიანი მაშინაც კი, როცა ყველაზე ახლობელი ადამიანები გტკენენ.
მე ვარ ნინო, დედა, რომელმაც შვილი ოცნების ფასად გააჩინა ემიგრაციაში, იტალიაში. წლების განმავლობაში ვცდილობდი, მისთვის ყველაფერი მიმეცა, მაგრამ ახლა, როცა ის უკვე ზრდასრულია, საკუთარ თავს ვეკითხები: ხომ არ დავკარგე მთავარი? ეს არის ჩემი გულწრფელი აღსარება, სადაც სიხარული, დანაკარგი და იმედი ერთმანეთს ებმის.
ერთ ცივ დეკემბრის ღამეს, ჩემი შვილი ატირებულმა დამირეკა და დახმარება მთხოვა – მარტო ვერ უმკლავდებოდა პატარა შვილს. წლები მე გავზარდე ჩემი შვილიშვილი, სანამ ის კარიერას იშენებდა, მაგრამ დაბრუნების შემდეგ დამადანაშაულა, რომ შვილი წავართვი. ახლა, როცა ყველა ტკივილითა და წყენით ვდგავართ ერთმანეთის წინაშე, ვერ ვხვდები, სად დავუშვი შეცდომა.
ეს არის ჩემი ამბავი, მარტოხელა დედის, რომელიც ცდილობს, პატარა სერენიტის ბედნიერი ბავშვობა აჩუქოს და ამავე დროს, 84 წლის მამინაცვალ რალფზე იზრუნოს. როცა ვცადე, რალფისთვის უკეთესი გარემო შემეთავაზებინა, ყველაფერი თავდაყირა დადგა. ეს ისტორიაა დანაშაულის გრძნობის, სიყვარულის, ოჯახური კონფლიქტებისა და იმაზე ფიქრის შესახებ, სად გადის ზღვარი ჩვენს მოვალეობებსა და პირად ბედნიერებას შორის.
დედაჩემი, მარინე, მუდამ მომავლის შიშით ცხოვრობს, ყველაფერს ზოგავს და ბედნიერებას ვერ პოულობს. მე და ჩემი და, ნინო, ვცდილობთ გავიგოთ, რა სჭირდება სინამდვილეში ოჯახს — სიმშვიდე თუ თავისუფლება. ეს ამბავი მოგიყვებათ, როგორ შეიძლება ეკონომია გადაიზარდოს ტვირთად და როგორ ვეძებთ საკუთარ გზას სიხარულისკენ.
მე ვარ ნინო, თბილისელი გოგო, რომლის ოჯახიც ახლა ყველაზე რთულ გამოცდას გადის. ჩემი ძმა, ირაკლი, ქორწილისთვის ფულს ითხოვს და ჩვენი მშობლების სახლის გაყიდვას აპირებს. ამ ამბავმა მთელი ოჯახი ერთმანეთს გადაჰკიდა და არ ვიცი, როგორ გადავრჩეთ ამ ქაოსში.
ჩემი ცხოვრება ყოველთვის მეგონა, რომ მშობლების მხარდაჭერაზე დამყარებული იყო, მაგრამ ერთმა დღემ ყველაფერი თავდაყირა დააყენა. როცა ქმარმა კიდევ ერთხელ დამამცირა და მშობლებს მივაკითხე, მათ კარი ცხვირწინ მომიხურეს და მითხრეს, უკან დაბრუნებულიყავი. ახლა ვცდილობ გავიგო, სად დავუშვი შეცდომა და რატომ ვერავინ ხედავს ჩემს ტკივილს.
მე ვარ ნინო და არასდროს დამავიწყდება ის დღე, როცა ჩემი ქმარი, ლაშა, ყოველგვარი გაფრთხილების გარეშე, დედამისი, მანანა, ჩვენს სახლში შემოიყვანა საცხოვრებლად. ჩვენი ცხოვრება, რომელიც უკვე დაძაბული იყო ჩვენი პირველი შვილის დაბადების მოლოდინში, გადაიქცა ბრძოლის ველად ტრადიციებსა და პირად საზღვრებს შორის. ეს ამბავი იმაზეა, თუ როგორ შეუძლია ერთ გადაწყვეტილებას მთელი ოჯახი შეცვალოს და დაგაფიქროს, რას ნიშნავს იყო საკუთარი თავის ბატონ-პატრონი.
მე ვარ აარონი, თბილისელი ახალგაზრდა, რომელმაც საკუთარი ბინა დიდი შრომით იყიდა. ჩემი საცოლე, ქეილი, ცდილობს თავისი წესები დამიწესოს ჩემსავე სახლში, რაც ჩვენს ურთიერთობას სერიოზულ საფრთხეს უქმნის. ეს არის ამბავი სიყვარულის, საკუთრებისა და პიროვნული საზღვრების შესახებ.
ყველაფერი დაიწყო ერთი ჩვეულებრივი საღამოთი, როცა ჩემი სიძე გაბრაზებული შემოვარდა სახლში და შვილიშვილი წაიყვანა. მთელი ცხოვრება ფერმაზე გავატარე, შრომამ გამზარდა და სიყვარულმა გამაძლიერა, მაგრამ ოჯახის გაუგებრობამ გული დამიმძიმა. ახლა ვზივარ ცარიელ სამზარეულოში და ვფიქრობ: ნუთუ მართლა მე დავუშვი შეცდომა?