სადილისთვის ვემზადებოდი, იმედით, რომ მშვიდი ოჯახური დღე გვექნებოდა. მაგრამ ერთი ფრაზა ყველაფერს თავდაყირა აყენებს და მე ვრჩები შუაში — დედა, რომელსაც არჩევანის გაკეთება სთხოვეს. ახლა ვეკითხები საკუთარ თავს: შეიძლება კი დედა ოდესმე იყოს საკმარისად სამართლიანი?
ყველა ფიქრობს, რომ ჩემი დედამთილი ყველაზე კეთილი ადამიანია, მაგრამ მისმა „დახმარებამ“ ჩვენი ოჯახი თითქმის დაანგრია. ვცდილობდი გამეგო, რატომ ვერ ვპოულობდი ჩემს ადგილს საკუთარ სახლში, სანამ არ მივხვდი, რომ მისი ჩარევა ყველაფერს ანგრევდა. ეს არის ჩემი ემოციური ბრძოლა, სადაც სიყვარული, ტკივილი და ოჯახური კონფლიქტები ერთმანეთს ებრძვის.
მე ვარ ნინო, 58 წლის თბილისიდან. ოცი წლის წინ, იძულებული გავხდი, ჩემი თორმეტი წლის შვილი, მარიამი, მარტო დამეტოვებინა და გერმანიაში სამუშაოდ წავსულიყავი. დღეს მარიამი ჩემთან თითქმის არ ლაპარაკობს, და მე ისევ ვეკითხები საკუთარ თავს: მართლა მქონდა კი სხვა გზა?
60 წლის ვარ და პირველად ვგრძნობ, რომ მზად ვარ სიყვარულისთვის. მთელი ცხოვრება მარტო გავატარე, მაგრამ ექვსი თვის წინ პატრიცია გავიცანი და ყველაფერი შეიცვალა. ახლა ვხვდები, რომ ბედნიერება ასაკს არ ეკითხება, მაგრამ ოჯახური ბედნიერებისკენ მიმავალი გზა არც ისე მარტივია.
ეს არის ჩემი ისტორია, ნინო გიორგაძის, რომელმაც წლების განმავლობაში შიშის გამო ხმა ვერ ამოვიღე ჩემი ზეთის, დათოს, წინაშე. ოჯახში დაძაბულობა, ტკივილი და საიდუმლოებები მახრჩობდა, მაგრამ რწმენამ და ლოცვამ მომცა ძალა, რომ საკუთარი შვილი დამეცვა. ეს ამბავი არის დედის გულისთვის, სიმამაცისთვის და პატიებისთვის.
ჩემი ქმარი, ივანე, ყოველთვის ოცნებობდა სოფელში ცხოვრებაზე, მე კი ქალაქის ხმაურსა და მშობლების ბინას ვერ ვშორდებოდი. მისი სურვილი გადასახლების შესახებ ყოველდღიურ კამათად იქცა, განსაკუთრებით მას შემდეგ, რაც მშობლებთან ერთად ქალაქში ვესტუმრეთ. ეს ვიზიტი ყველაფერს შეცვლიდა – ჩემს თავსაც, ივანესაც და ჩვენს ქორწინებასაც.
ეს არის ჩემი ისტორია, სადაც სიყვარულის, პასუხისმგებლობისა და ოჯახური ტკივილის ზღვარზე ვიარე. ჩემი ცხოვრება თავდაყირა დადგა, როცა კაცმა, რომელსაც ვენდობოდი, ჩემი შვილის მიმართ გულგრილობა გამოავლინა. ახლა ვცდილობ გავიგო, სად დავუშვი შეცდომა და როგორ უნდა ვიცხოვრო ამ ტკივილთან ერთად.
ათი წლის წინ ჩემი ქმარი ჯასმინი უკვალოდ გაქრა და მე და ჩვენი შვილები მარტო დაგვტოვა. ახლა, როცა მოულოდნელად დაბრუნდა, ჩემში ყველაფერი აირია — ბრაზი, იმედი და შიში ერთმანეთში აირია. ეს არის ამბავი ღალატზე, მიტევებასა და იმ ძალაზე, რომელსაც საკუთარ თავში ვპოულობთ, როცა ცხოვრება ყველაზე რთულ გადაწყვეტილებებს გვახვედრებს.
დაბრუნების იმედით დავბრუნდი საქართველოში, მაგრამ ჩემი ყოფნა ჩემი დის ოჯახის დანგრევის მიზეზი გახდა. ახლა ჩემი და ყველაფერში მე მადანაშაულებს, მე კი საკუთარ თავში ვიკარგები და პასუხებს ვეძებ. ეს არის ამბავი სიყვარულზე, ღალატზე და იმ კითხვებზე, რომლებზეც პასუხი შეიძლება ვერასდროს ვიპოვო.
ყველაფერი იმ საღამოს დაიწყო, როცა დედამთილმა მითხრა, რომ არასოდეს ვიქნები მისი ოჯახის ნაწილი. ჩემი ქმარი, ლევანი, შუაში აღმოჩნდა – მე და მისი დედა, ქალბატონი ნინო, ერთმანეთს ვებრძოდით სიყვარულისთვის. ეს არის ჩემი ემოციური ისტორია, თუ როგორ ვცდილობდი ოჯახი შემენარჩუნებინა, როცა ყველაფერი ინგრეოდა.
ყველაფერი დაიწყო იმ საღამოს, როცა ოჯახის შეკრებაზე ჩემი ჩაცმულობის გამო დედამ და დამ საჯაროდ გამაკრიტიკეს. ეს ერთი შეხედვით უმნიშვნელო შემთხვევა აღმოჩნდა ჩემი ცხოვრების გარდამტეხი წერტილი. ახლა კი, ვცდილობ გავიგო, რა უფრო მტკივნეულია — ოჯახის სიყვარული თუ მათი მოლოდინები.
ყველაფერი იმ დღეს დაიწყო, როცა დედამთილის ანდერძი წაიკითხეს და ჩემი ქმარი უქონელი დარჩა, ხოლო სიძე – ყველაფრის მფლობელი გახდა. ამ უსამართლობამ ჩვენი ოჯახი გაანადგურა და მე დღემდე ვერ ვპოულობ საკუთარ ადგილს. ახლა ვცდილობ გავიგო: მაქვს თუ არა უფლება, რომ განვიცდიდე და ვბრაზობდე, თუ უბრალოდ ეგოისტი ვარ?