ერთ დღეს, როცა წლების წინანდელი წყენა უკვე ჩვეული სიცივით იყო გადაფარული, მოულოდნელად შემოვიდა ზარი – ჩემი ყოფილი ქმარი მძიმედ იყო ავად. შვილებმა ვერ გაიგეს, რატომ გადავწყვიტე მის გვერდით დგომა. ეს ამბავი ჩემი შინაგანი ბრძოლის, ოჯახის დაპირისპირებისა და საკუთარი თავის მიღების ისტორიაა.
ყოველთვის დამოუკიდებელი ვიყავი – ასე გავიზარდე და ასე ვიცხოვრე. ახლა კი, როცა სიბერე მომადგა, მარტოობისგან სული მეხუთება და ვნატრობ, ვინმე უბრალოდ მომიკაკუნოს კარზე. ჩემი ამბავი იმაზეა, თუ როგორ შეიძლება საკუთარი პრინციპები და სიამაყე საბოლოოდ ყველაზე მტკივნეულ მარტოობად გადაიქცეს.
მე ვარ ნინო, 64 წლის. მთელი ცხოვრება ჩემი შვილი იყო ჩემი სამყარო, მაგრამ ახლა ის მეუბნება, რომ ზედმეტად ვიჭრები მის ცხოვრებაში. ეს ამბავი იმაზეა, თუ როგორ შეიძლება სიყვარული და ზრუნვა გადაიზარდოს ტკივილში და გაუგებრობაში.
ყოველთვის მეგონა, რომ მე და მიხეილს განსაკუთრებული კავშირი გვქონდა. ახლა კი ვგრძნობ, თითქოს მის ცხოვრებაში მხოლოდ დამატება ვარ – დედამთილის ჩრდილში მოქცეული. ეს ამბავი ჩემი ტკივილის, იმედგაცრუებისა და საკუთარი თავის ძიების შესახებაა.
მთელი ცხოვრება შრომაში გავატარე, რომ ჩემს შვილს უკეთესი მომავალი ჰქონოდა. დღეს კი, როცა ყველაზე მეტად მჭირდება მისი გვერდში დგომა, მის სახლში ჩემთვის ადგილი აღარ დარჩა. ეს ამბავი ჩემი ტკივილია, მაგრამ ვიცი, რომ ბევრ ქართველ დედასაც ასე სტკივა.
მთელი ცხოვრება მარტო ვიყავი. ბიბლიოთეკაში შემთხვევით შევხვდი ადამიანს, რომელმაც ჩემი სიჩუმე დაარღვია. ეს ამბავი ჩემი შინაგანი ბრძოლის, ოჯახის ტკივილისა და სიყვარულის შიშის შესახებაა.
ჩემი ქალიშვილი ყოველთვის ამბობდა, რომ დედობა არ აინტერესებდა. ახლა კი, როცა ყველაზე მეტად სჭირდება დახმარება, მე არ ვიცი, შევძლებ თუ არა მის გვერდით დგომას. ეს ამბავი ჩემი შინაგანი ბრძოლისა და ოჯახის სიყვარულის შესახებაა.
ერთ დროს დედამთილი ჩემი ყველაზე დიდი გამოწვევა იყო, მაგრამ მისი ავადმყოფობის შემდეგ ყველაფერი შეიცვალა. ეს ამბავი არის ტკივილის, სიძულვილის, პატიებისა და საკუთარი თავის პოვნის შესახებ. ახლა ვხვდები, რომ ყველაზე რთული გაკვეთილები სწორედ იმ ადამიანებისგან გვესწავლება, ვისთანაც ყველაზე რთულია ურთიერთობა.
ჩემი ვაჟი, ნიკოლოზი, ყოველთვის იყო ჩემი ცხოვრების ცენტრი, მაგრამ მისი შვილის დაბადების შემდეგ ჩვენს შორის გაუცხოება გაჩნდა. დიდხანს ვერ ვხვდებოდი, რატომ დამშორდა ასე მოულოდნელად, სანამ სიმართლე არ გავიგე. ეს ამბავი არის დედის ტკივილის, შეცდომების და იმედის ისტორია.
სამოცდაშვიდი წლის ასაკში მეგონა, რომ ცხოვრება უკვე დასრულდა და მხოლოდ სიმშვიდე დამრჩენოდა. მაგრამ მოულოდნელად, სრულიად უცხო ქვეყანაში, სიყვარულმა ისევ დამაკაკუნა კარზე. ეს ამბავი არის იმედის, ტკივილის, ოჯახური კონფლიქტების და მეორე ახალგაზრდობის შესახებ.
ჩემი და და მე შვიდი ათეული წლის შემდეგ შევხვდით ერთმანეთს. მეგონა, რომ გულში ჩავიკრავდი, მაგრამ ის მხოლოდ თავისი ნივთების წასაღებად მოვიდა. ეს შეხვედრა გამახსენა, რამდენად რთულია ოჯახური წყენა და რამდენად ძნელია ხანდახან პირველი ნაბიჯის გადადგმა.
წლების განმავლობაში ვცხოვრობდი უხილავი ტვირთით, რომელიც მხოლოდ მე მეხებოდა. მეგონა, რომ დედობა არ გამომდიოდა, რომ ჩემი შვილი ჩემგან შორს იყო და ეს ჩემი ბრალი იყო. მაგრამ ერთმა გულწრფელმა საუბარმა ჩემსა და ჩემს გოგონას შორის ყველაფერი თავდაყირა დააყენა.