ჩემი ცამეტი წლის გოგონა ოთახიდან გამოვიდა და ისე ჩვეულებრივად მითხრა, რომ მამამისმა სთხოვა, ცოტა ხნით ჩვენთან არ ეცხოვრა, თითქოს ეს ჩვეულებრივი ამბავი იყო. იმ წამს ყველაფერი შეიცვალა – ოჯახი, რწმენა, მომავალი. ეს არის ჩემი ისტორია, სადაც სიყვარულის, იმედგაცრუების და გადარჩენის გზაზე ვდგავარ.
საფულე დავკარგე და ორი დღე სასოწარკვეთილი ვეძებდი. უცნობმა კაცმა დამიბრუნა, რომლის სახეც ბავშვობის ფოტოებიდან მეცნო, მაგრამ ოჯახში მასზე არასდროს უსაუბრიათ. ამ შეხვედრამ ჩემი ცხოვრება სამუდამოდ შეცვალა და ოჯახური საიდუმლო გამიმჟღავნა.
სუფრაზე, სადაც ცოტა ხნის წინ ყველის ნამცხვარს ვჭრიდი და ყავას ვასხამდი, რძალმა ხმამაღლა თქვა: „ბავშვები დედამთილთან მარტო არ დატოვოთ“. სიტყვები ისე გაისმა, თითქოს ოთახში ჭერი ჩამოინგრა. ახლა ვცდილობ გავიგო, რა მოხდა ჩვენს ოჯახში და რატომ დავკარგე რწმენა საკუთარ თავში.
ჩემი ქალიშვილის ქორწილის დღეს უცნობმა ქალმა მომიახლოვდა და ჩუმად მითხრა: „ნუ მისცემ უფლებას, რომ მასაც აწყენინოს, როგორც მე მაწყენინა.“ ეს სიტყვები ჩემს გულში ღრმად ჩაიბეჭდა და მთელი დღე თავში მიტრიალებდა. ახლა ვცდილობ გავარკვიო, ვის უნდა ვენდო და როგორ დავიცვა ჩემი შვილი იმ საფრთხისგან, რომლის შესახებაც წარმოდგენაც არ მქონდა.
ერთ დღეს უცნობი ქალისგან მივიღე შეტყობინება: „თუ გინდა იცოდე სიმართლე შენს ძმაზე, შემხვდი. მშობლებს არაფერი უთხრა.“ ეს სიტყვები ჩემს ცხოვრებაში ქარიშხალივით შემოიჭრა და ყველაფერი თავდაყირა დააყენა. ახლა კი, როცა სიმართლეს ვუყურებ თვალებში, ვცდილობ გავიგო, ღირს თუ არა ზოგჯერ სიმართლის გაგება.
დედაჩემის გარდაცვალების შემდეგ შემთხვევით ვიპოვეთ წერილი, რომელმაც მთელი ჩვენი ცხოვრება თავდაყირა დააყენა. აღმოჩნდა, რომ ჩვენი ოჯახი დიდი ხნის ტყუილზე იყო აგებული. ახლა ვცდილობ გავიგო, ღირს თუ არა სიმართლე ასეთი ტკივილის ფასად.
ყველაფერი შეიცვალა იმ დღეს, როცა უცნობმა ხმამ მითხრა: „თქვენი ქმარი ავარიაში მოყვა. მაგრამ ეს ყველაფერი არ არის…“ ჩემი ცხოვრება ორ ნაწილად გაიყო — მანამდე და შემდეგ. ახლა ვცდილობ გავიგო, რა უფრო მტკივნეულია: მოტყუება თუ სიმართლის მიღება.
საშობაო ღამეს ჩემი რძალი მითხრა, რომ უნდა გავგზავრებულიყავი ჩვენი სახლიდან. ეს იყო ყველაზე მტკივნეული მომენტი ჩემს ცხოვრებაში. მაგრამ მისი მოულოდნელი საქციელი ყველაფერს ცვლის და დღეს ვხვდები, რომ ოჯახი ყველაზე რთულ გამოცდებსაც კი შეიძლება გაუმკლავდეს.
ჩემი ქმარი, ლევანი, წავიდა 25 წლის ქორწინების შემდეგ. მეგონა, რომ ყველაფერი დასრულდა და ცხოვრებას აზრი აღარ ჰქონდა. მაგრამ მოულოდნელად სიყვარული იქ ვიპოვე, სადაც ყველაზე ნაკლებად ველოდი.
ჩემი უფროსი შვილი, ნინო, ერთ დღეს მოულოდნელად მითხრა, რომ ყოველთვის გრძნობდა თავს ნაკლებად საყვარელად, ვიდრე მისი და-ძმა. ეს სიტყვები ჩემთვის ნამდვილი შოკი იყო – თითქოს მთელი ცხოვრება რაღაცას ვუშვებდი. ახლა ვცდილობ გავიგო, სად დავუშვი შეცდომა და როგორ შევძლო მისი ტკივილის განკურნება.
მთელი ცხოვრება სხვების მოლოდინებს ვასრულებდი. ახლა, 67 წლის ასაკში, პირველად ვცდილობ გავიგო, რა მინდა მე. ეს არის ჩემი ამბავი, სავსე ტკივილით, ოჯახური კონფლიქტებით და მოულოდნელი თავისუფლებით.
მე ვარ ნინო, 63 წლის. ჩემი შვილი, თაკო, იყო ჩემი მთელი სამყარო, მაგრამ როცა მან ახალი სიყვარული იპოვა, თითქოს მე ცხოვრებიდან ამომშალა. ეს ამბავი არის დედის ტკივილზე, მარტოობაზე და იმაზე, თუ როგორ შეიძლება ყველაზე დიდი სიყვარული ყველაზე მტკივნეული გახდეს.