მამაჩემი მთელი ცხოვრება ავტობუსის მძღოლი იყო თბილისში, მე კი არასდროს დავფიქრებულვარ, როგორ უჭირდა მას პენსიაზე გასვლის შემდეგ. მხოლოდ მაშინ, როცა მეგობრებმა მკითხეს, ვეხმარებოდი თუ არა მამას, პირველად ვიგრძენი სირცხვილი და დანაშაულის გრძნობა. ეს ამბავი ჩემი გვიანი სინანულისა და ოჯახური დუმილის შესახებაა.
ყველაფერი დაიწყო იმ დღეს, როცა დედამთილმა მითხრა, რომ ქუჩაში აღმოვჩნდებოდი. ამ სახლში, სადაც მეგონა, რომ ოჯახი მყავდა, აღმოვაჩინე სიმართლე, რომელმაც ყველაფერი თავდაყირა დააყენა. ახლა უნდა გადავწყვიტო, დავთმო ღირსება თუ ბოლომდე ვიბრძოლო ჩემი შვილებისთვის.
მე ვარ ნინო, ემიგრანტი იტალიაში, და ეს არის ჩემი ოჯახის ამბავი: როგორ გადავეცით ჩვენი ბინა თბილისში ჩვენს ერთადერთ შვილს, ლევანს, იმ იმედით, რომ მას უკეთესი ცხოვრება ექნებოდა. მაგრამ მისი გადაწყვეტილება — სახლის გაქირავება და ფულის საკუთარი სურვილებისთვის ხარჯვა — ჩვენი ოჯახის ნდობასა და სიყვარულში დიდ ბზარს ჩააგდებს. ეს ამბავი ტკივილზე, გაუგებრობაზე და იმაზეა, თუ როგორ შეიძლება ყველაზე ახლობელი ადამიანებისგანაც კი მოულოდნელი ზურგში დანის ჩარტყმა იგრძნო.
ყველაფერი ერთ წამში დაინგრა, როცა გავიგე, რომ ჩემი ქმარი სხვასთან მიდიოდა. მარტო დავრჩი შვილთან ერთად, ყოველდღიურ ბრძოლაში საკუთარ თავთან და სამყაროსთან. ახლა ვიცი, რომ ყველაზე დიდი ტკივილიც კი გვასწავლის რაღაცას საკუთარ თავზე და სიყვარულზე.
დედაჩემმა, მიუხედავად ჩვენი სირთულეებისა, მემკვიდრეობა დეიდა ელისთვის დათმო. თავიდან ეს უსამართლობად მომეჩვენა, მაგრამ მოვლენებმა ჩვენი ოჯახი შეცვალა. ახლა ვხვდები, რომ ზოგჯერ ყველაზე დიდი საჩუქარი სწორედ უარის თქმით მოდის.
მამაკაცი წავიდა ახალგაზრდა ქალთან, მე კი პირველად ამოვისუნთქე. ეს იყო 33-წლიანი ქორწინების დასასრული, მაგრამ ჩემი ახალი ცხოვრების დასაწყისი. ახლა ვეკითხები საკუთარ თავს: ნუთუ ბედნიერება მხოლოდ სხვებისთვის უნდა დავთმო?
მთელი ცხოვრება მარტო ვშრომობდი, ვზოგავდი, ვოცნებობდი ერთ დიდ დღესასწაულზე. როცა ოცნება ავიხდინე და ჩემი 60 წლის იუბილე საკუთარი ძალებით აღვნიშნე, შვილმა და რძალმა ზურგი მაქციეს. ახლა ვცხოვრობ კითხვით: ნუთუ მართლა ეგოისტი ვარ?
ეს არის ჩემი ისტორია, სადაც დედამთილის ეჭვმა ჩემი შვილების მამობაზე ყველაფერი თავდაყირა დააყენა. მე ვცდილობდი ოჯახი შემენარჩუნებინა, მაგრამ ყოველდღიური დაძაბულობა და უნდობლობა ყველაფერს ანგრევდა. ახლა ვცდილობ გავიგო, ღირს თუ არა ბრძოლა იმ ადამიანებისთვის, ვინც შენს სიმართლეს არ აღიარებს.
მე ვარ გურამი, ფლორიდაში მცხოვრები ქართველი ბაბუა, რომელმაც შემთხვევით გაყიდა რეკორდული ლატარიის ბილეთი და მოულოდნელად $1.5 მილიონი დოლარი მივიღე. ეს ამბავი არა მხოლოდ ჩემს ცხოვრებას, არამედ ჩემი ოჯახის ბედსაც შეცვლის. მაგრამ ბედნიერებასთან ერთად, მოულოდნელად გაჩნდა დაძაბულობა, შური და რთული გადაწყვეტილებები.
ყველაფერი დაიწყო იმ დღეს, როცა ჩემი შვილმა მტკიცედ მითხრა, რომ ბებოსთან უნდოდა წასვლა, მაგრამ მე სახლში დავრჩენილიყავი. ამ სიტყვებმა მთელი ჩემი შინაგანი სამყარო თავდაყირა დააყენა და ოჯახში დიდი განხეთქილება გამოიწვია. ახლა ვცდილობ გავიგო, რატომ იცვლებიან ბავშვები ბებოსთან სტუმრობის შემდეგ და როგორ უნდა მოვიქცე, რომ ოჯახური ჰარმონია შევინარჩუნო.
მე ვარ მარლოეს, ქალი, რომელმაც ერთი შეხედვით უმნიშვნელო საშობაო საჩუქრის არჩევანით მთელი ოჯახი თავდაყირა დააყენა. ამ დღეს მე დავინახე, რამდენად მტკივნეულია შერეულ ოჯახში თანასწორობის დაცვა. ეს იყო ემოციური ქარიშხალი, რომელმაც მაიძულა, თავიდან შემექმნა ჩემი ოჯახი და საკუთარი თავი.
ყველაფერი დაიწყო იმ დილით, როცა ჩემი შვილიშვილი იატაკზე დაყრილ ფაფას აყოლებდა ხელებს და ჩემი შვილი, ლევანი, ისევ თავის ოთახში იყო ჩაკეტილი. მე ვცდილობდი, ოჯახი არ დამეშალა, მაგრამ ყოველდღიური პრობლემები და გაუგებრობები სულ უფრო ღრმად გვყოფდა. ეს ამბავი მხოლოდ დაყრილი ფაფის ამბავი არ არის — ესაა სიყვარულის, პასუხისმგებლობისა და ურთიერთგაგების გამოცდა.