წლებია, საკუთარ თავს ოჯახს ვწირავდი და მეგონა, რომ ეს ჩემი ვალია. მაგრამ როცა რძალმა მოსამსახურედ დამინახა, მივხვდი, რომ საკუთარ თავს ვკარგავდი. ეს არის ჩემი ტკივილის, იმედგაცრუების და ბოლოს, გამბედაობის ამბავი — როგორ ვთქვი: საკმარისია.
ოთხმოცდაათი წლის ასაკში, საკუთარ დაბადების დღეზე, ვიგრძენი, რომ ჩემი ცხოვრება სხვებისთვის იყო გაწირული. ქორწინება სიყვარულის გარეშე, შვილების გაზრდა და საბოლოოდ მარტო დარჩენა — ეს იყო ჩემი რეალობა. ახლა ვცდილობ, საკუთარი თავი თავიდან ვიპოვო და ვკითხო: ღირს თუ არა საკუთარი ბედნიერების მსხვერპლად შეწირვა?
სამი წლის წინ, როცა მეორე შვილი გავაჩინე, გადავწყვიტე, რომ აუცილებლად დავბრუნდებოდი სამსახურში. ჩემი ქმარი, ლევანი, მეუბნებოდა, რომ სახლში ყოფნა ჯობდა და ჩემი დრო ჯერ არ იყო მოსული. დღეს კი მეუბნება, რომ საკმარისად ამბიციური არ ვარ — და მე ვცდილობ გავიგო, სად დავკარგე საკუთარი თავი ამ გზაზე.
მე ვარ ანა, ქალი, რომელმაც მთელი ცხოვრება მამის ჩრდილში გაატარა, საკუთარი ოცნებები ძმის წარმატებისთვის დათმო და ბოლოს არჩევანის წინაშე დადგა: საკუთარი ბედნიერება თუ ოჯახის რეპუტაცია. ეს არის ჩემი ბრძოლა, ჩემი ტკივილი და ჩემი სიმამაცე, რომ ერთხელ მაინც საკუთარ თავს ვუთხრა „კი“. იქნებ თქვენც იცნობთ ამ გრძნობას?
მთელი ცხოვრება ხელფასს ქმარს ვაძლევდი, რადგან მეგონა, ასე უნდა ყოფილიყო. ნელ-ნელა საკუთარი თავი დავკარგე და შიშის მარწუხებში მოვექეცი. ახლა კი ვცდილობ, საკუთარი თავისუფლება და ღირსება დავიბრუნო.