მე ვარ ნინო, ჩვეულებრივი ქართველი ქალი, რომელიც წლებია ცდილობს ოჯახი შეინარჩუნოს, მაშინ როცა ჩემი ქმარი მხოლოდ სხეულით არის სახლში. ყოველდღიურობის სიმძიმემ ნელ-ნელა დამკარგა საკუთარი თავი და სიჩუმე სულ უფრო ხმამაღალი გახდა. ეს ამბავი ჩემი გულწრფელი ძახილია, მაგრამ ასევე მოწვევაა საუბრისკენ იმ მარტოობაზე, რომელიც შეიძლება ქორწინებაში დაიბუდოს.
ეს ჩემი ამბავია, დედის, რომელიც შვილის ბედნიერებასა და სიმშვიდეზე ოცნებობს. როცა ჩემი ქალიშვილი მეორე შვილზე დაორსულდა და ქმარს დაშორდა, მისმა დუმილმა მთელი ოჯახი დაძაბულობაში ჩააგდო. ახლა, თქვენს რჩევას ველოდები: უნდა უთხრას თუ არა ქმარს სიმართლე?
მაშინვე მივხვდი, რომ ჩემი ცხოვრება აღარასოდეს იქნებოდა ისეთი, როგორიც ადრე იყო. მშობლებმა კარი დამიხურეს, როცა ყველაზე მეტად მჭირდებოდათ. ახლა კი ვცდილობ გავიგო, სად დავუშვი შეცდომა და რატომ ვერავინ მხედავს.
სამოცდაათი ნაბიჯი გავიარე, სანამ კარი უკანასკნელად დაიხურა. ოცდაათი წელი ვიყავი მხოლოდ ცოლისა და დედის როლში, ახლა კი პირველად ვცდილობ, საკუთარი თავი ვიპოვო. ეს ამბავი ჩემი შინაგანი ბრძოლის, დანაკარგისა და ახალი ცხოვრების დასაწყისის შესახებაა.
მთელი ცხოვრება ქმარს ვეხმარებოდი მის ბიზნესში – ხელშეკრულების, ანაზღაურების და გარანტიების გარეშე. როცა წავიდა, მარტო დავრჩი, ვალებით და გატეხილი გულით. ახლა ვცდილობ, თავიდან ავაშენო ჩემი ცხოვრება და ვიპოვო პასუხი კითხვაზე: ღირს თუ არა უსაზღვრო ნდობა?
ჩემი სიჩუმე იყო ყველაზე მძიმე ბარგი, რომელიც წლები ვატარე. გორთან ერთად ყოფნისას ვერ ვბედავდი მტკივნეული თემების გახსნას, სანამ ყველაფერი არ დაინგრა. ახლა ვყვები ჩემს ამბავს, რადგან ვიცი, რომ ბევრ ქართველ ქალს შეიძლება იგივე ტკივილი ჰქონდეს გულში.
ერთ ღამეს დედამთილთან მარტო დავრჩი და ყველაფერი თავდაყირა დადგა. მას შემდეგ მეშინია, ისევ მარტო დავრჩე მასთან და ვერ ვხვდები, როგორ გამოვასწორო ეს ყველაფერი. ვწერ ჩემს ისტორიას, რომ გავიგო, მარტო ვარ თუ სხვაც ასე გრძნობს და თქვენ რას იზამდით ჩემს ადგილას.