დღესასწაულის შემდეგ დედამთილმა ორივე რძალს მადლობა გადაუხადა, მაგრამ მათი გულგრილობა გულს მტკენდა. მე, ნინო, ამ ოჯახის შუაგულში აღმოვჩნდი, სადაც სილამაზის სალონები და მანიკური უფრო მნიშვნელოვანია, ვიდრე ოჯახური სითბო. ჩემი ამბავი იმაზეა, თუ როგორ შეიძლება ერთი ჩვეულებრივი მადლობა გახდეს ოჯახის განხეთქილების მიზეზი.
სამოცი წლის ვარ და ჩემი ცხოვრება ერთ წინადადებაში დაინგრა: „კარს ვკეტავ, რადგან ვეღარ გიყურებ.“ ჩემი ქმარი, ოთარი, ოცდაათი წლის ქორწინების შემდეგ წავიდა. ახლა ვცდილობ, ნანგრევებში საკუთარი თავი ვიპოვო და გავიგო, ღირს თუ არა ხელახლა ნდობა და სიყვარული.
მე ვარ ნინო, ორმოცი წლის ქორწინების შემდეგ, პირველად გავბედე და ქმარი სახლიდან გავაგდე. მთელი ოჯახი ჩემს წინააღმდეგ დადგა, მაგრამ პირველად ცხოვრებაში საკუთარ თავს მოვუსმინე. ეს არის ამბავი, თუ როგორ გადაიქცა ჩემი თავისუფლების ოცნება ოჯახურ სირცხვილად.
ეს არის ჩემი ამბავი, სადაც ოჯახური სიყვარული და ერთგულება ყოველდღიურ ბრძოლად იქცა. დედამთილი მხოლოდ მაშინ მირეკავს, როცა ქმარს პრემია აქვს, და ჩვენი სიხარული ყოველთვის ვიღაცის მოთხოვნებში იკარგება. ვცდილობ გავიგო, სად მთავრდება ოჯახი და იწყება სარგებლობა.
მე ვარ ნინო, 58 წლის. მთელი ცხოვრება სხვისი სურვილებით ვცხოვრობდი – დედის, ქმრის, შვილების, ნათესავების. ახლა პირველად ვსწავლობ, რას ნიშნავს დრო მხოლოდ ჩემთვის და ვეკითხები საკუთარ თავს: ნუთუ ასე გვიან უნდა ვისწავლოთ საკუთარი თავის სიყვარული?
წლების განმავლობაში მეგონა, რომ ოჯახი და მეგობრობა იყო ჩემი ცხოვრების ორი ყველაზე მყარი ღირებულება. ნინო ჩემი ბავშვობის მეგობარი იყო, ჩემი და, რომელსაც არასდროს მყავდა. მაგრამ როცა ჩემი ქორწინება კრიზისში აღმოჩნდა, სიმართლე ისე მწარედ გამომეცხადა, რომ მთელი ჩემი სამყარო დაინგრა.
მე ვარ ნინო, 35 წლის, ათწლიანი ქორწინების შემდეგ მეგონა, რომ ერთ რამეში მაინც შემეძლო დარწმუნებული ვყოფილიყავი – მიშოს ერთგულებაში. მაგრამ ყველაფერი შეიცვალა იმ ღამით, როცა შემთხვევით მისი კომპიუტერი ღია დავინახე. ახლა კი ვცდილობ, გავიგო, როგორ შეიძლება ადამიანი, რომელიც ყოველთვის ამბობდა, რომ ღალატი ყველაფერს ასრულებს, თავად ითხოვდეს პატიებას.
ჩემი ქმარი წავიდა, რადგან ჩემი სიწყნარე ვერ აიტანა. ახლა კი მწერს, რომ ენატრება სწორედ ეს სიმშვიდე. ეს არის ჩემი ისტორია, სადაც დუმილი და ოჯახური ხმაური ერთმანეთს ებრძვიან.
ყველაფერი დაიწყო იმ ღამით, როცა ჩემი ქმარი სახლში გვიან დაბრუნდა და მითხრა, რომ ყველაფერი ჩემი ბრალი იყო. მე ყოველთვის ვცდილობდი ოჯახისთვის საუკეთესო გამეკეთებინა, მაგრამ აღმოჩნდა, რომ ეს საკმარისი არ იყო. ახლა ვცდილობ გავიგო, სად დავუშვი შეცდომა და როგორ ვიცხოვრო თავიდან.
მე ვარ ნინო, ორმოცდაორი წლის ქალი თბილისიდან, რომელმაც გადაწყვიტა, რომ ბედნიერება ასაკს არ ეკითხება. ჩემი ოჯახი ვერასდროს შეეგუა ჩემს ახალ სიყვარულს, მაგრამ მე მაინც გავბედე და საკუთარი თავი ავირჩიე. ეს არის ამბავი შიშის, ტკივილის, მაგრამ საბოლოოდ თავისუფლებისა და სიყვარულის შესახებ.
წლებია, ვცდილობდი ყველასთვის ბედნიერი ქალის სახე შემენარჩუნებინა, მაგრამ შინაგანად მარტოობასა და ტკივილში ვიხრჩობოდი. ჩემი ნამდვილი გრძნობები მხოლოდ მაშინ გამოვამჟღავნე, როცა ემიგრაციაში, იტალიაში, ოჯახის წევრების წინაშე დავიშალე. სწორედ ამ მომენტში გავაცნობიერე, რომ დახმარების თხოვნა სისუსტე კი არა, ნამდვილი ძალაა.
ჩემი პირველი ქორწინება ვილიამთან არასდროს ყოფილა იდეალური, მაგრამ ყველაფერი შეიცვალა, როცა ჩემი მეორე ქმრის ქალიშვილი, არიანა, ჩვენს სახლში გადმოვიდა. ოჯახური კონფლიქტები, გაუგებრობები და ყოველდღიური პრობლემები ისე დაგროვდა, რომ ბოლოს საკუთარ თავსაც კი ვეღარ ვცნობდი. ეს არის ჩემი ისტორია, სადაც სიყვარულმა, ტკივილმა და რთულმა არჩევანმა ჩემი ცხოვრება სამუდამოდ შეცვალა.