სამზარეულოში ვიდექი, ხელში ჩაის ფინჯანი მეჭირა, როცა ნინოს სიტყვებმა ყველაფერი თავდაყირა დააყენა. ჩემი შვილი მეუბნება, რომ არ უნდა, მის ქორწილში ვიყო. ეს ამბავი არა მხოლოდ დედა-შვილს შორის, არამედ მთელ ოჯახში ღრმა ბზარს აჩენს.
ოთხი ათეული წელია, ამ ბინაში ვცხოვრობ თბილისში, სადაც ჩემი შვილი გავზარდე და ქმარი დავკარგე. ახლა ჩემი ქალიშვილი მაია მთხოვს, ყველაფერი გავყიდო და მასთან ერთად გერმანიაში გადავბარგდე, მაგრამ თითოეული კუთხე მოგონებებითაა სავსე, რომლებსაც ვერ ველევი. ეს ჩემი ამბავია წარსულსა და აწმყოს შორის, სიყვარულსა და დანაკარგს შორის, და იმ შიშის შესახებ, რომელიც ახალ ცხოვრებასთან ერთად მოდის.
მე მარი ვარ, 70 წლის ბებია, რომელიც შვილიშვილის ნახვის უფლებისთვის ვიბრძვი. ჩემი სიძე ლუკა მკაცრ ზღვარს მიყენებს, რაც ჩემს გულს ტკივილს აყენებს და ოჯახში დაძაბულობას ქმნის. ეს ამბავი იმაზეა, თუ როგორ შეიძლება სიყვარულმა და ზრუნვამ ოჯახში ყველაზე მტკივნეული კონფლიქტები წარმოშვას.
მე ვარ ნინო, დედა, რომელსაც შიშმა და სიყვარულმა ერთდროულად დამაკარგვინა საკუთარი თავი. ჩემი შვილის დიაგნოზი გულში ჩავმალე, რადგან მეშინოდა, რომ სიმართლე ოჯახს დამინგრევდა. ახლა კი ვხვდები, რომ დუმილმა ყველაზე ძვირფასი წამართვა – ჩემი შვილის ნდობა და ბავშვობის ბედნიერება.
ეს ჩემი ისტორიაა, სადაც დედაჩემის არჩევანმა ჩემი ცხოვრება სამუდამოდ შეცვალა. ყველაფერი მაშინ დაიწყო, როცა დედამ დეიდაჩემის გამო ჩემი ოცნებები და მსხვერპლი უგულებელყო. დღემდე ვცდილობ გავიგო, რატომ ამჯობინა მან თავისი და საკუთარ შვილს.
დედის თბილისში ჩამოყვანა ჩემი ცხოვრების ყველაზე რთული გადაწყვეტილება აღმოჩნდა. მეგონა, დედასთან ერთად ცხოვრება ყველაფერს გაამარტივებდა, მაგრამ რეალობა სულ სხვანაირი აღმოჩნდა. ახლა კი, როცა სოფელში დავაბრუნე, საკუთარ თავს ვეკითხები: მართლა ცუდი შვილი ვარ თუ უბრალოდ სხვა გზა არ მქონდა?
ეს არის ჩემი ისტორია, სადაც ბავშვობის იდეალები და ოჯახის ერთიანობა მოულოდნელად დაინგრა. დედის გარდაცვალების შემდეგ, მამამ ახალი ცხოვრება დაიწყო, რაც ჩემთვის მოულოდნელი და მტკივნეული აღმოჩნდა. როცა მამა წავიდა ამ ქვეყნიდან, მის საყვარელთან გამკლავება და ოჯახისგან გარიყვა მომიწია.