მეზობლისგან გავიგე, რომ ჩემი ერთადერთი შვილი ქორწინდება. ეს ამბავი გულში მტკივნეულად ჩამრჩა, მაგრამ მაინც გადავწყვიტე, რძალთან პირისპირ მესაუბრა. ეს იყო ყველაზე რთული და ამავე დროს გამბედავი ნაბიჯი ჩემს ცხოვრებაში.
ჩემი განქორწინების შემდეგ, ყოფილი ქმარი შვილთან კავშირს თითქმის საერთოდ გაწყვეტდა. მოულოდნელად, სწორედ მისმა დედამ, ნორამ, მომცა ძალა და რჩევა, რომ შვილისთვის მებრძოლა. ეს ამბავი ოჯახური ურთიერთობების, ტკივილისა და მოულოდნელი მხარდაჭერის შესახებაა.
მე ვარ ანა, მარტოხელა დედა, რომელმაც ქმრის გარდაცვალების შემდეგ მარტო გაზარდა შვილი. ახლა, როცა ანდრეა გათხოვდა და მისი ქმრის ოჯახი შეძლებულია, ვგრძნობ, რომ მისთვის საკმარისი აღარ ვარ. ეს არის ჩემი ტკივილის, ღირსების და სიყვარულისთვის ბრძოლის ამბავი.
ოთახში გავიღვიძე და წამით ვერც კი მივხვდი, სად ვიყავი. ჩემი სახლის სუნი აღარ იყო, ჩემი წიგნები აღარ მელაგა თაროზე. შვილს ყველაფერი დავუტოვე, ახლა კი მარტო ვცხოვრობ და ვფიქრობ, ისევ ვუყვარვარ თუ არა.
მე ვარ ნინო, 63 წლის. ჩემი შვილი, თაკო, იყო ჩემი მთელი სამყარო, მაგრამ როცა მან ახალი სიყვარული იპოვა, თითქოს მე ცხოვრებიდან ამომშალა. ეს ამბავი არის დედის ტკივილზე, მარტოობაზე და იმაზე, თუ როგორ შეიძლება ყველაზე დიდი სიყვარული ყველაზე მტკივნეული გახდეს.
ოთხმოცდაათი წლის ასაკში მეგონა, რომ თავისუფლება და სიმშვიდე დამხვდებოდა. მაგრამ ჩემი ქალიშვილი, ნინო, განქორწინდა და შვილთან ერთად ჩემთან დაბრუნდა. ახლა ყოველდღე ვცდილობ, საკუთარ სურვილებსა და ოჯახურ ვალდებულებებს შორის ბალანსი ვიპოვო.
მამაჩემის გარდაცვალების შემდეგ ჩვენი ოჯახი უცებ დაინგრა. ძმამ, რომელიც ბავშვობაში ჩემი საუკეთესო მეგობარი იყო, უცებ უცხოდ მომექცა და ანდერძის გამო ერთმანეთს ვეღარ ვცნობდით. დღემდე ვერ ვხვდები, როგორ შეიძლება ერთმა ქაღალდმა ასე დაგვაშოროს ისინი, ვინც ოდესღაც ერთმანეთისთვის ყველაფერი იყო.
ჩემი შვილი, ნიკოლოზი, ჩემი სიამაყე იყო. როცა მან ოჯახი შექმნა და გერმანიაში წავიდა, მეგონა, რომ ჩვენი კავშირი არ გაწყდებოდა. ახლა კი, მის ზარს ველოდები და საკუთარ თავთან მარტო ვრჩები.
ჩემი ვაჟი, ნიკოლოზი, ყოველთვის იყო ჩემი ცხოვრების ცენტრი, მაგრამ მისი შვილის დაბადების შემდეგ ჩვენს შორის გაუცხოება გაჩნდა. დიდხანს ვერ ვხვდებოდი, რატომ დამშორდა ასე მოულოდნელად, სანამ სიმართლე არ გავიგე. ეს ამბავი არის დედის ტკივილის, შეცდომების და იმედის ისტორია.
წლების განმავლობაში ვცხოვრობდი უხილავი ტვირთით, რომელიც მხოლოდ მე მეხებოდა. მეგონა, რომ დედობა არ გამომდიოდა, რომ ჩემი შვილი ჩემგან შორს იყო და ეს ჩემი ბრალი იყო. მაგრამ ერთმა გულწრფელმა საუბარმა ჩემსა და ჩემს გოგონას შორის ყველაფერი თავდაყირა დააყენა.
როცა გავიგე, რომ ჩემი შვილი მონიკა თხოვდებოდა, მეგონა, რომ ეს ჩვენი ოჯახის ყველაზე ბედნიერი დღე იქნებოდა. მაგრამ მისი სიტყვები – „დედა, არ მინდა, რომ ჩემს ქორწილში იყო“ – ჩემთვის ყველაზე მტკივნეული აღმოჩნდა. ამ ამბავმა გამახსენა, რამდენად რთულია დედობის გზა და რამდენი გაუგებრობა შეიძლება დაგროვდეს გულში წლების განმავლობაში.
მთელი ცხოვრება ვოცნებობდი საკუთარ ბაღზე, მაგრამ ვერასდროს წარმოვიდგენდი, რომ სწორედ ბაღი დამიბრუნებდა ჩემს ქალიშვილს, რომელიც წლებია ჩემგან შორს იყო. ეს ამბავი ჩემი შინაგანი ტკივილიდან იწყება და იმედით მთავრდება. ახლა, როცა ფანჯრიდან ჩემს ბაღს ვუყურებ, ვხვდები, რომ ცხოვრება ყოველთვის გვაძლევს მეორე შანსს.