ყველაფერი შეიცვალა იმ დღეს, როცა უცნობმა ხმამ მითხრა: „თქვენი ქმარი ავარიაში მოყვა. მაგრამ ეს ყველაფერი არ არის…“ ჩემი ცხოვრება ორ ნაწილად გაიყო — მანამდე და შემდეგ. ახლა ვცდილობ გავიგო, რა უფრო მტკივნეულია: მოტყუება თუ სიმართლის მიღება.
ყოველთვის მეგონა, რომ მე და მიხეილს განსაკუთრებული კავშირი გვქონდა. ახლა კი ვგრძნობ, თითქოს მის ცხოვრებაში მხოლოდ დამატება ვარ – დედამთილის ჩრდილში მოქცეული. ეს ამბავი ჩემი ტკივილის, იმედგაცრუებისა და საკუთარი თავის ძიების შესახებაა.
სამოცდაშვიდი წლის ასაკში მეგონა, რომ ცხოვრება უკვე დასრულდა და მხოლოდ სიმშვიდე დამრჩენოდა. მაგრამ მოულოდნელად, სრულიად უცხო ქვეყანაში, სიყვარულმა ისევ დამაკაკუნა კარზე. ეს ამბავი არის იმედის, ტკივილის, ოჯახური კონფლიქტების და მეორე ახალგაზრდობის შესახებ.
მამაჩემის გარდაცვალების შემდეგ, ოჯახური სახლი ჩემს ხელში აღმოჩნდა. წლების შემდეგ, შვილს გადავეცი, რომ დამოუკიდებლად ეცხოვრა, მაგრამ ახლა სულ უფრო ხშირად ვფიქრობ, სწორად მოვიქეცი თუ არა. ეს ამბავი ჩემი შინაგანი ბრძოლების, ოჯახური კონფლიქტების და სიყვარულის შესახებაა.
ჩემი და და მე შვიდი ათეული წლის შემდეგ შევხვდით ერთმანეთს. მეგონა, რომ გულში ჩავიკრავდი, მაგრამ ის მხოლოდ თავისი ნივთების წასაღებად მოვიდა. ეს შეხვედრა გამახსენა, რამდენად რთულია ოჯახური წყენა და რამდენად ძნელია ხანდახან პირველი ნაბიჯის გადადგმა.
ზაფხული შვილიშვილებთან მეგონა ბედნიერებას მომიტანდა, მაგრამ სინამდვილეში მარტოობისა და დაუფასებლობის გრძნობამ შემიპყრო. ჩემი შვილისა და რძლის თხოვნით დავთანხმდი, მაგრამ მათი მადლიერების ნაცვლად მხოლოდ მოთხოვნები და წყენა მივიღე. ახლა ვეკითხები საკუთარ თავს: ღირს კი საკუთარი თავი ასე მსხვერპლად გაიღო, თუ არავინ აფასებს შენს სიყვარულსა და ზრუნვას?
სამი წლის წინ მეგონა, რომ მარტოობა ჩემი ცხოვრების განუყოფელი ნაწილი იყო. მაგრამ როცა მეგონა, რომ ვიპოვე იდეალური მამაკაცი, აღმოვაჩინე, რომ ყველაზე დიდი ბედნიერება საკუთარ თავთან მშვიდობაშია. ეს ამბავი ჩემი შინაგანი ბრძოლის, ოჯახური ტკივილისა და ახალი დასაწყისის შესახებაა.
ეს არის ჩემი ამბავი, როგორ მივიღე სახლში გაჭირვებული ბიძაშვილი და როგორ გამიცრუა იმედი. ოჯახური ღალატი ყველაზე მტკივნეულია, რადგან სწორედ მათგან ელოდები ყველაზე მეტს. ახლა ვცდილობ, საკუთარ თავში ვიპოვო ძალა, რომ გავაგრძელო ცხოვრება და გავიგო, რა არის ნამდვილი პატიება.
როცა ჩემმა ზრდასრულმა შვილმა გადაწყვიტა, ბანკში სტაბილური სამსახური მიეტოვებინა და ფოტოგრაფიით დაკავებულიყო, ვერაფრით შევეგუე მის გადაწყვეტილებას. მეგონა, რომ ყველაფერს კარგავდა, რისთვისაც მთელი ცხოვრება ვიბრძოლეთ. მაგრამ როცა თავად აღმოვჩნდი არჩევანის წინაშე, მივხვდი, რამდენად რთულია გაბედვა და საკუთარი ბედნიერების ძიება.
ეს ამბავი ჩემი ცხოვრების ყველაზე მტკივნეული გადაწყვეტილების შესახებაა. მამაჩემი, რომელიც ბავშვობაში ჩემი გმირი იყო, დღეს მოხუცთა სახლშია და მე საკუთარ თავს ვერ ვპატიობ. ეს არის ისტორია დანაშაულის, სიყვარულის, ოჯახის და იმ ტკივილის შესახებ, რომელსაც ზოგჯერ ყველაზე ახლობელი ადამიანების მიმართ ვგრძნობთ.
მე ვარ ნინო, ქართველი ემიგრანტი საბერძნეთში. ჩემი ერთადერთი ქალიშვილი, მარიამი, ბავშვობიდანვე ჯიუტი და დამოუკიდებელი იყო. ჩემი მცდელობა მისი დაცვაზე, საბოლოოდ, ჩვენს შორის უფსკრულად იქცა – და ახლა, წლების შემდეგ, როცა დაბრუნდა, თვალებში მხოლოდ ტკივილი და გაუცხოება დავინახე.
ოცი წელი არ მინახავს ჩემი ყოფილი ქმარი. შემთხვევით შეხვედრაზე მან ისეთი რამ მითხრა, რაც ყველაფერს ცვლიდა. ახლა ვცდილობ გავიგო, ვინ ვიყავი მაშინ და ვინ ვარ დღეს.