მე ვარ ნინო, ქართველი ემიგრანტი საბერძნეთში. ჩემი ქორწინება ლევანთან დედამთილის დაუნდობელი ჩარევის გამო ნელ-ნელა ინგრეოდა. ეს არის ჩემი ბრძოლა სიყვარულისთვის, ღირსებისთვის და საკუთარი თავისთვის.
სამოც წელს გადაცილებულმა გადავწყვიტე, ჩემი პირველი სიყვარული მეპოვა, მაგრამ მის კართან მისულს ისეთი ქალი გამიღო კარი, თითქოს ჩემს სარკეში ვიყურებოდი. ამ უცნაურმა მსგავსებამ მთელი ჩემი ცხოვრება თავდაყირა დააყენა და კითხვები გამიჩინა, რომლებსაც მთელი ცხოვრება ვემალებოდი. ახლა კი, წარსულის აჩრდილები ჩემს წინაშე დგანან და პასუხებს ითხოვენ.
ეს არის ჩემი ისტორია, თუ როგორ დაგვინგრია დედამთილმა მშვიდი ცხოვრება. ერთი გადაწყვეტილება, მიღებული ოჯახის ზეწოლით, აღმოჩნდა ჩვენი ბედნიერების დასასრული. ახლა ვცდილობ გავიგო, შეიძლება თუ არა ნდობის აღდგენა, როცა ყველაფერი ინგრევა.
მე ვარ ნინო, 58 წლის თბილისიდან. ოცი წლის წინ, იძულებული გავხდი, ჩემი თორმეტი წლის შვილი, მარიამი, მარტო დამეტოვებინა და გერმანიაში სამუშაოდ წავსულიყავი. დღეს მარიამი ჩემთან თითქმის არ ლაპარაკობს, და მე ისევ ვეკითხები საკუთარ თავს: მართლა მქონდა კი სხვა გზა?
60 წლის ვარ და პირველად ვგრძნობ, რომ მზად ვარ სიყვარულისთვის. მთელი ცხოვრება მარტო გავატარე, მაგრამ ექვსი თვის წინ პატრიცია გავიცანი და ყველაფერი შეიცვალა. ახლა ვხვდები, რომ ბედნიერება ასაკს არ ეკითხება, მაგრამ ოჯახური ბედნიერებისკენ მიმავალი გზა არც ისე მარტივია.
საფულე დავკარგე, მაგრამ მისი დაბრუნება სრულიად უცნობმა კაცმა მოახდინა, რომლის სახეც მხოლოდ ძველი საოჯახო ფოტოებიდან მახსოვდა. ამ მოულოდნელმა შეხვედრამ ჩემი ცხოვრება თავდაყირა დააყენა და წარსულის საიდუმლოებები გამიხსნა. ახლა ვცდილობ გავიგო, ვინ ვარ სინამდვილეში და რა იმალება ჩემი ოჯახის ისტორიაში.
ყველაფერი დაიწყო იმ დღეს, როცა სიცხისგან გონება დავკარგე და შვილებმა საავადმყოფოში წამიყვანეს. მათი მზრუნველობა თითქოს გულწრფელი იყო, მაგრამ მალევე მივხვდი, რომ ფარულ მოტივებს მალავდნენ. ერთი კვირის შემდეგ, მარტო წავედი ადვოკატთან, რომ ანდერძი შემეცვალა და საკუთარ თავს ვკითხე: რა არის ნამდვილი ოჯახის სიყვარული?
ათი წლის წინ ჩემი ქმარი ჯასმინი უკვალოდ გაქრა და მე და ჩვენი შვილები მარტო დაგვტოვა. ახლა, როცა მოულოდნელად დაბრუნდა, ჩემში ყველაფერი აირია — ბრაზი, იმედი და შიში ერთმანეთში აირია. ეს არის ამბავი ღალატზე, მიტევებასა და იმ ძალაზე, რომელსაც საკუთარ თავში ვპოულობთ, როცა ცხოვრება ყველაზე რთულ გადაწყვეტილებებს გვახვედრებს.
მე ვარ ნანა, ემიგრანტი დედა, რომელიც ამერიკაში იდეალური ოჯახის ილუზიაში ვცხოვრობდი, სანამ ქალიშვილმა განქორწინება არ მოითხოვა. ჩემი წარსული და ქართული ტრადიციები დღემდე მაწუხებს, როცა ვცდილობ, გავიგო, რა არის ნამდვილი ბედნიერება. ეს არის ისტორია დედა-შვილს შორის სიყვარულის, ტკივილისა და არჩევანის თავისუფლების შესახებ.
ფილიპის კითხვამ – „რატომ აღარ არის სარმა, დედა?“ – ჩემი ცხოვრება თავდაყირა დააყენა. ბავშვების წასვლის შემდეგ მე და დარიო მარტო დავრჩით ჩვენს ბინაში ახალ ზაგრებში, სადაც სიჩუმე და სიცარიელე ყოველდღიურობად იქცა. ეს არის ამბავი დაკარგული სიხარულის, გაუგებრობების და იმედის ძიების შესახებ, როცა ოჯახი იცვლება.
ყველაფერი იმ საღამოს დაიწყო, როცა დედამთილმა მითხრა, რომ არასოდეს ვიქნები მისი ოჯახის ნაწილი. ჩემი ქმარი, ლევანი, შუაში აღმოჩნდა – მე და მისი დედა, ქალბატონი ნინო, ერთმანეთს ვებრძოდით სიყვარულისთვის. ეს არის ჩემი ემოციური ისტორია, თუ როგორ ვცდილობდი ოჯახი შემენარჩუნებინა, როცა ყველაფერი ინგრეოდა.
ეს არის ჩემი ოჯახის ტკივილიანი ამბავი. ვუყურებდი, როგორ გასწირა ჩემმა ძმამ თავი შვილებისთვის, მაგრამ როცა ყველაზე მეტად დასჭირდა მათი გვერდში დგომა, მარტო დარჩა. ახლა ვეკითხები საკუთარ თავს – სად დავუშვით შეცდომა, რომ ასეთი უმადურობა მივიღეთ?