მე ვარ ქეთო და ეს ჩემი ამბავია – როგორ სცადა დედამთილმა, ქალბატონმა ნინოიმ, ჩემი ქორწინების და ცხოვრების სრულად კონტროლი. ყოველდღიური დაძაბულობა, ოჯახური კონფლიქტები და შინაგანი ბრძოლა ღირსებისთვის – ეს ყველაფერი მე გამოვიარე. ეს არის ამბავი სიყვარულზე, ღალატზე და იმაზე, თუ როგორ ვისწავლე საკუთარი თავის დაცვა ყველაზე ახლობელი ადამიანების წინააღმდეგ.
ეს არის ჩემი ისტორია, რომელიც ახალწლის ღამეს დაიწყო, როცა ბაბუაჩემმა ისეთი რამ გააკეთა, რაც ჩვენს ოჯახს სამუდამოდ შეცვლიდა. იმ ღამეს, შიშსა და სიჩუმეში, ძველი ჭრილობები გაიხსნა და ყველანი იძულებულნი გავხდით, სიმართლეს თვალებში შეგვეხედა. პირველად, საკუთარ თავებს ვკითხეთ: რას ნიშნავს ოჯახი სინამდვილეში?
თორმეტი წელი ბებიას გვერდით ვიცხოვრე მის ძველ სახლში, როცა დანარჩენი ოჯახი მხოლოდ დღესასწაულებზე ჩნდებოდა. ახლა, როცა ბებია ავადაა, საკუთარ თავთან ვიბრძვი — მაქვს თუ არა უფლება, ვთხოვო, რომ სახლი მე დამიტოვოს? ეს ეგოიზმია თუ სამართლიანობა?
ათი წელი ვცხოვრობდი გიორგის გარეშე, ჩემი ქმრის გარეშე, დარწმუნებული ვიყავი, რომ აღარასდროს ვნახავდი მას. ერთ წვიმიან ღამეს, როცა მეგონა, რომ ცხოვრება ახალ გზაზე დადგა, ის მოულოდნელად გამოჩნდა კართან. ეს არის ჩემი ამბავი ღალატის, პატიების და იმ გამბედაობის შესახებ, რომელიც საჭიროა, როცა წარსული ბრუნდება და ყველაფერს თავდაყირა აყენებს.
მე მქვია მარიამი და თხუთმეტი წელი მეგონა, რომ იდეალური ოჯახი მქონდა ბუენოს აირესში. ერთ ღამეს აღმოვაჩინე, რომ ჩემი ქმარი ჩემს საუკეთესო მეგობართან მღალატობდა და ყველაფერი თავზე დამენგრა. ეს არის ჩემი ისტორია, თუ როგორ ვებრძოლე ღალატს, ტკივილს და საკუთარი თავის ძიებას ნანგრევებში.
ოთხი კედლის ჩრდილში ვცხოვრობ უკვე ორმოცი წელია. აქ გავზარდე ჩემი შვილი, დავემშვიდობე ჩემს ქმარს და მარტო ყოფნა ვისწავლე. ახლა კი, როცა ჩემი შვილი მთხოვს, ყველაფერი გავყიდო და მასთან გადავიდე სხვა ქალაქში, ვგრძნობ, რომ წარსულის დატოვება ყველაზე რთული გადაწყვეტილებაა.
ოთხი ათეული წელია, ამ ბინაში ვცხოვრობ თბილისში, სადაც ჩემი შვილი გავზარდე და ქმარი დავკარგე. ახლა ჩემი ქალიშვილი მაია მთხოვს, ყველაფერი გავყიდო და მასთან ერთად გერმანიაში გადავბარგდე, მაგრამ თითოეული კუთხე მოგონებებითაა სავსე, რომლებსაც ვერ ველევი. ეს ჩემი ამბავია წარსულსა და აწმყოს შორის, სიყვარულსა და დანაკარგს შორის, და იმ შიშის შესახებ, რომელიც ახალ ცხოვრებასთან ერთად მოდის.
დედაჩემის დუმილი და მამაჩემის ყვირილი ბავშვობიდანვე მახრჩობდა. ძველი ჯაგრისი, რომელიც ბაბუას ეკუთვნოდა, ჩემი ერთადერთი მეგობარი და თავშესაფარი გახდა. ეს არის ჩემი ამბავი, თუ როგორ ვცდილობდი საკუთარი ხმა მეპოვნა ოჯახში, სადაც ჩემი არსებობა თითქოს არავის აინტერესებდა.
ყველაფერი იმ დღეს დაიწყო, როცა დედამთილი, ქალბატონი ნინო, ჩვენთან საცხოვრებლად გადმოვიდა. რაც თავდაპირველად სიყვარულის და ზრუნვის ჟესტად ჩანდა, მალე ოჯახური ქაოსის და შინაგანი ბრძოლების წყაროდ იქცა. ეს ჩემი გულწრფელი აღსარებაა საზღვრებზე, ერთგულებაზე და საკუთარი თავის ძიებაზე ოჯახურ ქაოსში.
მე ვარ ნინო, 69 წლის. ჩემი ცხოვრება თავდაყირა დადგა, როცა ჩემმა შვილმა, ლაშამ, მთხოვა, სახლი მისთვის დამეთმო. ახლა ვცდილობ, დედობრივი სიყვარული და საკუთარი თავის დაცვა ერთმანეთს შევუსაბამო.
ჩემი სიჩუმე იყო ყველაზე მძიმე ბარგი, რომელიც წლები ვატარე. გორთან ერთად ყოფნისას ვერ ვბედავდი მტკივნეული თემების გახსნას, სანამ ყველაფერი არ დაინგრა. ახლა ვყვები ჩემს ამბავს, რადგან ვიცი, რომ ბევრ ქართველ ქალს შეიძლება იგივე ტკივილი ჰქონდეს გულში.
ყოველთვის ვგრძნობდი თავს უხილავად, დედაჩემის დუმილსა და მამის რისხვას შორის მოქცეულად, ჩვენს პატარა ბინაში ვარნის ქუჩაზე, თბილისში. ერთ დღეს, ბაბუაჩემის ძველი ფუნჯი ვიპოვე კარადაში, რომელიც ჩემთვის იმედისა და ამბოხის სიმბოლოდ იქცა. ეს არის ჩემი ისტორია, როგორ ვიბრძოლე საკუთარი ხმისა და თავისუფლებისთვის, მიუხედავად ოჯახის წნეხისა და გაუგებრობისა.