ჩემი ქმარი წავიდა ჩემგან ახალგაზრდა ქალთან, მაგრამ როცა მიხვდა, რომ ცხოვრება მარტივი არ არის, დაბრუნდა. ორმოცდაათი წლის ვარ — არც მოხუცი, არც ახალგაზრდა, მაგრამ სავსე ტკივილითა და იმედით. ეს ჩემი ამბავია, სადაც ოჯახი, ღალატი და საკუთარი თავის პოვნა ერთმანეთს ეჯახება.
არასდროს მიფიქრია, რომ ჩემი ცხოვრება ასე თავდაყირა დადგებოდა. ერთი ჩვეულებრივი დღე იყო, როცა წლების შემდეგ ისევ შევხვდი ჩემს პირველ სიყვარულს და ყველაფერი ამოტრიალდა. ახლა კი ვდგავარ არჩევანის წინაშე: ოჯახი თუ გრძნობა, რომელიც არასდროს დამვიწყებია.
დედაჩემმა მთელი ცხოვრება ძმას მიუძღვნა, მე კი ჩუმად ვატარებდი ყველაფერს. ახლა, როცა ყველაფერი მის თავზე ჩამოინგრა, მხოლოდ მე დავრჩი მის გვერდით. ეს არის ჩემი ამბავი, სევდიანი და მტკივნეული, სადაც სიყვარული, წყენა და პასუხისმგებლობა ერთმანეთში ირევა.
ბაბუას გარდაცვალების შემდეგ, ოჯახმა მე დამიტოვა მისი ძველი სახლი. სარდაფში შემთხვევით ვიპოვე წერილები, რომლებმაც ყველაფერი შეცვალა, რასაც ჩემს ოჯახზე ვფიქროდი. ეს ერთი უქმე დღე საკმარისი აღმოჩნდა, რომ ჩემი ცხოვრება სამუდამოდ შეცვლილიყო.
ჩემი ვაჟი, ნიკა, ყოველთვის მემალებოდა. მხოლოდ მაშინ, როცა საავადმყოფოში მოხვდა, გავიგე მისი მეორე ცხოვრების შესახებ და შევხვდი ადამიანებს, რომლებიც მას სრულიად სხვანაირად იცნობდნენ. ეს ამბავი ჩემი ყველაზე დიდი ტკივილი და გაკვეთილია – როგორ შეიძლება, რომ საკუთარ შვილს ასე ცოტა იცნობდე?
ყოველთვის ვეხმარებოდი ჩემს ერთადერთ ქალიშვილს, ნინიკოს, შვილიშვილების გაზრდაში. მაგრამ როცა თავად დავადექი სიძნელეს, მისგან მხოლოდ სიცივე და უარყოფა მივიღე. ეს ამბავი ჩემი ტკივილისა და იმედგაცრუების შესახებაა, რომელიც ბევრ ქართველ დედას შეიძლება ეცნოს.
ჩემი ძმა პეტრე ჩემი ცხოვრების მთავარი საყრდენი იყო. მისი გარდაცვალების შემდეგ, ყველაფერი მის ცოლს დარჩა, მე კი მხოლოდ მოგონებებითა და ძველი ფოტოებით დავრჩი. ახლა ვცდილობ გავიგო, რა არის ჩემი ადგილი ამ სამყაროში, სადაც თითქოს აღარ ვარსებობ.
სამი წლის წინ, როცა მეორე შვილი გავაჩინე, გადავწყვიტე, რომ აუცილებლად დავბრუნდებოდი სამსახურში. ჩემი ქმარი, ლევანი, მეუბნებოდა, რომ სახლში ყოფნა ჯობდა და ჩემი დრო ჯერ არ იყო მოსული. დღეს კი მეუბნება, რომ საკმარისად ამბიციური არ ვარ — და მე ვცდილობ გავიგო, სად დავკარგე საკუთარი თავი ამ გზაზე.
ჩემი ცხოვრების ყველაზე რთულ მომენტში აღმოვაჩინე, რომ ადამიანი, რომელსაც ყველაზე მეტად ვენდობოდი, წლებია მატყუებდა და მტოვებდა მარტო. ეს ამბავი ჩემი მეგობრობის, ნდობისა და ოჯახის შესახებაა. ახლა ვცდილობ გავიგო, როგორ უნდა ვიცხოვრო ამ ჭრილობებით.
დას დას დროებით საცხოვრებლად ჩემი სახლი დავუთმე, მაგრამ ახლა ისე იქცევა, თითქოს მე ვარ აქ სტუმარი. ბავშვობაში ერთმანეთისთვის ყველაფერს ვაკეთებდით, მაგრამ ახლა ჩვენი ურთიერთობა ყოველდღე უფრო იძაბება. როგორ უნდა ვუთხრა “საკმარისია” საკუთარ დას, როცა გული მტკივა და ოჯახი იშლება?
საკუთარ სახლში თავს სტუმრად ვგრძნობ მას შემდეგ, რაც ბიძაშვილი შევიფარე. ყოველთვის მეგონა, რომ სიკეთე უკან ბრუნდება, მაგრამ ცხოვრება სხვაგვარად დამხვდა. ახლა ვცდილობ გავიგო, სად მთავრდება დახმარება და იწყება საკუთარი თავის დაკარგვა.
ერთ საღამოს, როცა მეგონა, რომ უბრალოდ რთული პერიოდი გვქონდა, ჩემი ქმარი მითხრა, რომ სხვა ცხოვრება სურდა. დავრჩი მარტო ორ შვილთან, სესხით და გაურკვევლობით, მაგრამ ამ სიჩუმეში თავიდან ვისწავლე სუნთქვა. ეს არის ჩემი ისტორია ტკივილის, ბრძოლისა და საკუთარი თავის ხელახლა აღმოჩენის შესახებ.