ჩემი უფროსი შვილი, ნინო, ერთ დღეს მოულოდნელად მითხრა, რომ ყოველთვის გრძნობდა თავს ნაკლებად საყვარელად, ვიდრე მისი და-ძმა. ეს სიტყვები ჩემთვის ნამდვილი შოკი იყო – თითქოს მთელი ცხოვრება რაღაცას ვუშვებდი. ახლა ვცდილობ გავიგო, სად დავუშვი შეცდომა და როგორ შევძლო მისი ტკივილის განკურნება.
მე ვარ ნინო, 63 წლის. ჩემი შვილი, თაკო, იყო ჩემი მთელი სამყარო, მაგრამ როცა მან ახალი სიყვარული იპოვა, თითქოს მე ცხოვრებიდან ამომშალა. ეს ამბავი არის დედის ტკივილზე, მარტოობაზე და იმაზე, თუ როგორ შეიძლება ყველაზე დიდი სიყვარული ყველაზე მტკივნეული გახდეს.
ერთ დღეს, როცა წლების წინანდელი წყენა უკვე ჩვეული სიცივით იყო გადაფარული, მოულოდნელად შემოვიდა ზარი – ჩემი ყოფილი ქმარი მძიმედ იყო ავად. შვილებმა ვერ გაიგეს, რატომ გადავწყვიტე მის გვერდით დგომა. ეს ამბავი ჩემი შინაგანი ბრძოლის, ოჯახის დაპირისპირებისა და საკუთარი თავის მიღების ისტორიაა.
მე ვარ ნინო, 64 წლის. მთელი ცხოვრება ჩემი შვილი იყო ჩემი სამყარო, მაგრამ ახლა ის მეუბნება, რომ ზედმეტად ვიჭრები მის ცხოვრებაში. ეს ამბავი იმაზეა, თუ როგორ შეიძლება სიყვარული და ზრუნვა გადაიზარდოს ტკივილში და გაუგებრობაში.
ყოველთვის მეგონა, რომ მე და მიხეილს განსაკუთრებული კავშირი გვქონდა. ახლა კი ვგრძნობ, თითქოს მის ცხოვრებაში მხოლოდ დამატება ვარ – დედამთილის ჩრდილში მოქცეული. ეს ამბავი ჩემი ტკივილის, იმედგაცრუებისა და საკუთარი თავის ძიების შესახებაა.
მთელი ცხოვრება მარტო ვიყავი. ბიბლიოთეკაში შემთხვევით შევხვდი ადამიანს, რომელმაც ჩემი სიჩუმე დაარღვია. ეს ამბავი ჩემი შინაგანი ბრძოლის, ოჯახის ტკივილისა და სიყვარულის შიშის შესახებაა.
ოცდაათი წლის წინ დავბრუნდი მშობლებთან, რომ მათზე მეზრუნა. მთელი ცხოვრება მათ მივუძღვენი და საკუთარი სურვილები დავივიწყე. ახლა, როცა მარტო დავრჩი, არ ვიცი, ვინ ვარ და როგორ უნდა ვიცხოვრო.
სამოცდაათი წლის შემდეგ, ქმარმა მიმატოვა ახალგაზრდა ქალისთვის. ყველაზე მტკივნეული კი ის აღმოჩნდა, რაც ჩემმა ზრდასრულმა ვაჟებმა მითხრეს. ეს ამბავი ჩემი შინაგანი ბრძოლის, ტკივილისა და იმედგაცრუების შესახებაა.
ჩემი ქალიშვილი ყოველთვის ამბობდა, რომ დედობა არ აინტერესებდა. ახლა კი, როცა ყველაზე მეტად სჭირდება დახმარება, მე არ ვიცი, შევძლებ თუ არა მის გვერდით დგომას. ეს ამბავი ჩემი შინაგანი ბრძოლისა და ოჯახის სიყვარულის შესახებაა.
ერთ დროს დედამთილი ჩემი ყველაზე დიდი გამოწვევა იყო, მაგრამ მისი ავადმყოფობის შემდეგ ყველაფერი შეიცვალა. ეს ამბავი არის ტკივილის, სიძულვილის, პატიებისა და საკუთარი თავის პოვნის შესახებ. ახლა ვხვდები, რომ ყველაზე რთული გაკვეთილები სწორედ იმ ადამიანებისგან გვესწავლება, ვისთანაც ყველაზე რთულია ურთიერთობა.
ჩემი ვაჟი, ნიკოლოზი, ყოველთვის იყო ჩემი ცხოვრების ცენტრი, მაგრამ მისი შვილის დაბადების შემდეგ ჩვენს შორის გაუცხოება გაჩნდა. დიდხანს ვერ ვხვდებოდი, რატომ დამშორდა ასე მოულოდნელად, სანამ სიმართლე არ გავიგე. ეს ამბავი არის დედის ტკივილის, შეცდომების და იმედის ისტორია.
ჩემი და და მე შვიდი ათეული წლის შემდეგ შევხვდით ერთმანეთს. მეგონა, რომ გულში ჩავიკრავდი, მაგრამ ის მხოლოდ თავისი ნივთების წასაღებად მოვიდა. ეს შეხვედრა გამახსენა, რამდენად რთულია ოჯახური წყენა და რამდენად ძნელია ხანდახან პირველი ნაბიჯის გადადგმა.