მე ვარ ეკა, ქალი, რომელმაც უბედური შემთხვევის შემდეგ ფეხები დაკარგა. ჩემი ქმარი, გიგი, ჩემს გვერდით დარჩა მაშინაც კი, როცა ყველაზე მეტად მეშინოდა, და ისწავლა თმის დაწნა, რომ თავი ლამაზად მეგრძნო. ეს ჩვენი ისტორიაა ტკივილსა და იმედს შორის, სადაც ყოველდღიურ სირთულეებს ერთად ვებრძოდით და სიყვარულს თავიდან ვპოულობდით.
ჩემი ქმარი მივლინებაში იყო, როცა გავიგე, რომ დედამთილმა გასაღების ასლი გააკეთა. ეჭვმა არ მომასვენა და გადავწყვიტე, სიმართლე გამომერკვია. რაც აღმოვაჩინე, სამუდამოდ შეცვალა ჩემი დამოკიდებულება ოჯახსა და ნდობის მიმართ.
ოცდაათი წელი დედამთილის ჩრდილში ვიცხოვრე, მუდამ ვცდილობდი მის სიყვარულს და აღიარებას დამსახურებულიყავი. მისი სიკვდილის შემდეგ გავიგე სიმართლე, რომელმაც ჩემი ცხოვრება თავდაყირა დააყენა. ეს არის ამბავი ტკივილის, მოლოდინისა და იმედგაცრუების შესახებ, რომელიც მხოლოდ ერთ მხარეს დარჩა.
ყველაფერი დაიწყო იმ დღეს, როცა ქმარმა მითხრა, რომ ჩემი ადგილი სამზარეულოშია. წლები გავიდა, მაგრამ შინაგანი სიცარიელე და მონოტონურობა სულ უფრო მძაფრად ვიგრძენი. ბოლოს მივხვდი, რომ საკუთარი თავის პოვნა და განვითარება ჩემი უფლებაა, თუნდაც ამის გამო ოჯახში ქარიშხალი ამოვარდეს.
მე ვარ ნინო და მთელი ცხოვრება ვოცნებობდი, რომ ჩემს ქალიშვილს, ანას, ზღაპრული ქორწილი მქონოდა. მაგრამ როცა ცხოვრება მოულოდნელ სირთულეებს მომიტანა, მისი საჩუქრისთვის განკუთვნილი ფული სხვაგან წავიდა. ახლა ჩვენი ურთიერთობის ნანგრევებში ვდგავარ და საკუთარ თავს ვეკითხები: მართლა დავუშვი შეცდომა, როგორც დედამ?
მე ვარ ელენე, ქალი, რომელმაც სიყვარულის გამო ყველაფერი დათმო, მაგრამ აღმოჩნდა, რომ ჩემი ცხოვრება მხოლოდ ჩემი პასუხისმგებლობაა. ჩემი ქმარი, ლევანი, ერთხელ უბრალოდ მომიტრიალდა და მთხოვა, რომ უკან დამებრუნებინა ჩვენი საერთო ცხოვრების ყველა ხარჯი. ეს იყო მომენტი, რომელმაც ჩემი სამყარო თავდაყირა დააყენა და მაიძულა, თავიდან შემეფასებინა ყველაფერი.
ყველაფერი ერთ ღამეში შეიცვალა – ჩემი ცოლის მოულოდნელმა ავადმყოფობამ ჩვენი ოჯახი თავდაყირა დააყენა. იმ დღეებში მხოლოდ რწმენა და ლოცვა მაძლევდა ძალას, რომ არ დავნებებულიყავი. ეს არის ჩემი ამბავი, თუ როგორ ვიპოვე სიძლიერე მაშინ, როცა ყველაფერი ბნელში იყო გახვეული.
ჩემი სიძე მოულოდნელად შემოვიდა სახლში და პირდაპირ მითხრა, რომ ეშინია ჩემი შვილიშვილების მომავლის. მისი სიტყვები ჩემს გულში ღრმად ჩაიწვნენ და მთელი ოჯახი ქაოსში ჩააგდო. ახლა ვცდილობ გავიგო, სად დავუშვით შეცდომა და როგორ გადავარჩინოთ ერთმანეთი.
ოთხმოცდაათი წლის ასაკში, საკუთარ დაბადების დღეზე, ვიგრძენი, რომ ჩემი ცხოვრება სხვებისთვის იყო გაწირული. ქორწინება სიყვარულის გარეშე, შვილების გაზრდა და საბოლოოდ მარტო დარჩენა — ეს იყო ჩემი რეალობა. ახლა ვცდილობ, საკუთარი თავი თავიდან ვიპოვო და ვკითხო: ღირს თუ არა საკუთარი ბედნიერების მსხვერპლად შეწირვა?
ჩვეულებრივ პარასკევს დედამთილს ბავშვების მოვლა ვთხოვე, მაგრამ მისი უარი ყველაფერს თავდაყირა დააყენებს. ამ ამბავში ვყვები, როგორ აღმოვაჩინე ჩემი ქმრისა და მისი დედის ურთიერთობის ნამდვილი სახე და როგორ მომიწია სიმართლისთვის თვალის გასწორება. ეს არის ისტორია იმედგაცრუებაზე, გამბედაობის პოვნაზე და იმაზე, როგორ შეიძლება ოჯახური კავშირები ტვირთიც იყოს და ხსნაც.
ჩემი ქმრის გარდაცვალების შემდეგ მეგონა, რომ მარტოობას შევეგუე, მაგრამ შვილიშვილის კეთილგანწყობილმა სიურპრიზმა ოჯახში ძველი ჭრილობები გააღვიძა. ერთი პატარა ლეკვი თითქოს ყველაფერს შეცვლიდა, მაგრამ სინამდვილეში, მან ჩვენი ურთიერთობები სულ სხვა კუთხით დაგვანახა. ახლა ვცდილობ გავიგო, რა უფრო მნიშვნელოვანია — მარტოობასთან ბრძოლა თუ ოჯახური სიმშვიდე.
ეს არის ჩემი ისტორია – ემილიას ისტორია, ქალისა, რომელმაც ოთხი მძიმე ოპერაცია გადაიტანა და ახლა ბოლო ქიმიოთერაპიისთვის ემზადება. ჩემი ქმარი, ივანე, მთელი ამ წლების განმავლობაში ჩემი ყველაზე დიდი საყრდენი იყო, მაგრამ სწორედ ბოლო დღეს მან შეძლო ჩემი გაოცება და იმედის დაბრუნება. ეს ამბავი სიყვარულზე, ბრძოლაზე და იმაზეა, თუ როგორ შეუძლია ერთ ადამიანს შეცვალოს სხვისი ცხოვრება.