45 წლის ვარ. ვოცნებობდი თავისუფლებაზე, მაგრამ ცხოვრება სხვანაირად წარიმართა: ჩემი ქალიშვილი და შვილიშვილი ისევ ჩემს სახლში დაბრუნდნენ. ახლა ყოველ ღამეს ვეკითხები საკუთარ თავს, რა არის სიყვარული, მოვალეობა და სად მთავრდება დედობა.
დილით, დაუგეგმავად შევედი ჩემი შვილის, ნიკას, და მისი ცოლის, თაკოს ბინაში. იქ ნაპოვნმა სურათმა ჩემი წარმოდგენები ოჯახზე თავდაყირა დააყენა. ეს დღე იყო გარდამტეხი – ჩემთვისაც და ჩვენი ოჯახის ურთიერთობებისთვისაც.
ჩემი ცხოვრება თავდაყირა დადგა მას შემდეგ, რაც მარკთან ერთად ცხოვრება დავიწყე. მისი ქალიშვილი სოფი ყოველ ჯერზე მოულოდნელად მოდიოდა, ჩვენი შეთანხმებების მიუხედავად. ვცდილობდი მარკის დაკარგვის შიშსა და შინაგანი ბრაზის კონტროლს, მაგრამ ყველაფერი უფრო და უფრო რთულდებოდა.
მე ვარ ნინო, და ჩემი დაბრუნება ლეასთან და მის მეუღლესთან, ბენჯამინთან, ერთ ბინაში, მოულოდნელად ნამდვილ ქაოსად იქცა. ახლა ბენჯამინი განქორწინებას აპირებს და ყველაფერში მე მადანაშაულებს. არ ვიცი, როგორ მოვიქცე, რომ ოჯახი არ დავანგრიო და საკუთარი თავიც არ დავკარგო.
ეს არის ჩემი ისტორია, თუ როგორ შემოიჭრა მამამთილი ჩვენს სახლში და როგორ დაიწყო ჩვენი ყოველდღიური ცხოვრება ნელ-ნელა ინგრევა. ვცდილობდი მეპოვნა ბალანსი ოჯახის სიყვარულსა და პირად საზღვრებს შორის, მაგრამ ყველაფერი უფრო და უფრო რთულდებოდა. ახლა კი, როცა ყველაფერი ზღვარზეა, ვეკითხები საკუთარ თავს: ღირს კი ოჯახური სიმშვიდისათვის საკუთარი თავი დავკარგო?
ყველაფერი დაიწყო იმ დღეს, როცა ჩემი და, გიაანა, ცრემლებით მომადგა კართან. მაშინვე მივხვდი, რომ ჩვენი ოჯახი დიდი გამოცდის წინაშე იდგა. ეს ამბავი იმაზეა, როგორ ვცდილობდით ერთმანეთის გვერდში დგომას მაშინაც კი, როცა საკუთარი ცხოვრებაც თავდაყირა მეყენა.
ეს ამბავი იმ დღიდან იწყება, როცა ბავშვები დედამთილთან დავტოვე და უკან დაბრუნებულმა ისეთი რამ ვნახე, რაც არასდროს დამავიწყდება. დედამთილის უკიდურესმა ეკონომიამ ოჯახში დიდი განხეთქილება გამოიწვია და მაიძულა, თავიდან შემეფასებინა, სად გადის ზღვარი ოჯახის წევრებს შორის. ეს ისტორია არის სიყვარულზე, ტკივილზე და იმაზე, თუ როგორ შეიძლება ზოგჯერ ყველაზე ახლობელმა ადამიანმაც გატკინოს.
ეს ჩემი ისტორიაა, ნინო ვარ, ქართველი ემიგრანტი მადრიდში. ბებიის მემკვიდრეობამ ჩვენი ოჯახი ორ ნაწილად გაყო და სიყვარულიც გამოცდას ჩაუტარდა. ეს ამბავი იმაზეა, როგორ შეიძლება უსამართლობამ და ოჯახის წევრების არჩევანმა ყველაზე ახლობლებს შორისაც კი გაუცხოება და ტკივილი გამოიწვიოს.
ეს ჩემი ისტორიაა, სადაც შვილის დაკარგვის ტკივილი და იმედის ნაპერწკალი ერთმანეთს ებრძვის. პეტრეს გული ახლა ვალენტინას გულში ცემს და მე ყოველდღე ვცდილობ, ამ ტრაგედიაში ცხოვრების აზრი ვიპოვო. იქნებ, სიყვარულმა და თანაგრძნობამ შეძლოს ის, რაც სიკვდილმა ვერ შეძლო – დაგვაბრუნოს ადამიანებად.
ეს არის ჩემი ისტორია, ნანა გიორგაძის, ქართველი მასწავლებლის, რომელიც ემიგრაციაში, ამერიკაში, სკოლაში მუშაობდა. ჩემი ცხოვრების ყველაზე მტკივნეული დღე მაშინ დადგა, როცა მოსწავლეებმა დამცინეს და დამამცირეს ისე, რომ თავი სრულიად მარტო და უძლური ვიგრძენი. ეს ამბავი არა მხოლოდ ჩემს ტკივილზეა, არამედ იმაზე, თუ როგორ შეიძლება ერთი სიტყვა ან ქცევა ადამიანის ცხოვრებას სამუდამოდ დაასვამს დაღს.
მე ვარ ნორა, თბილისელი მეჯვარე, რომელმაც გულის შეტევა გადაიტანა და ახლა, უზარმაზარ სახლში მარტოობისგან ვიხრჩობი. ჩემი შვილები და შვილიშვილები თითქმის აღარ მოდიან, თითქოს ჩვენი დიდი სახლი მათთვის ბარიერია. ეს ამბავი ჩემი ტკივილის, იმედგაცრუების და იმ კითხვების შესახებაა, რომლებიც ყველა მშობელს აწუხებს, როცა ოჯახი ნელ-ნელა შორდება.
მამაჩემის გარდაცვალების შემდეგ ჩვენი ოჯახი ერთიანობის ნაცვლად განხეთქილებაში აღმოჩნდა. მემკვიდრეობამ და უთქმელმა წყენებმა ძმებსა და დებს შორის ნდობა და სიყვარული გაანადგურა. ახლა, როცა სიჩუმეში ვზივარ, საკუთარ თავს ვეკითხები: ღირს კი რამე იმაზე მეტად, ვიდრე ოჯახია?