ეს არის ჩემი ისტორია, რომელიც იწყება მექსიკა-ამერიკის ომის დროს, მაგრამ მთავრდება თბილისში, ემიგრაციაში დაბრუნების შემდეგ. ოჯახური კონფლიქტები, დაკარგული სიყვარული და სამშობლოს მონატრება ჩემი ცხოვრების მთავარი თემებია. ახლა კი, წლების შემდეგ, ვცდილობ გავიგო, ღირს თუ არა წარსულის დავიწყება მომავლისთვის.
ეს არის ჩემი ამბავი, სადაც ვცდილობ გავუმკლავდე შვილის ოჯახში არსებულ კრიზისს, როცა რძალი მუშაობს, სიძე უმუშევარია და მე შორიდან მხოლოდ სიტყვებით შემიძლია დახმარება. ჩემი შინაგანი ბრძოლა და ეჭვები, თუ რატომ ვერ შევძელი შვილიშვილის მოვლა და როგორ გამიჭირდა რძლის წარმატების მიღება. ეს ამბავი ბევრ კითხვას აჩენს: რა უფრო მნიშვნელოვანია – ტრადიციები თუ შვილების ბედნიერება?
ეს არის ჩემი ემოციური ისტორია, თუ როგორ გადავწყვიტეთ მე და ჩემმა ქმარმა, დავტოვოთ დედამთილის სახლი, სადაც დაძაბულობა და უთანხმოება ყოველდღიურობად გვექცა. ჩვენი ახალი ცხოვრების დაწყებამ მოგვიტანა თავისუფლება, ურთიერთგაგება და ნამდვილი ოჯახური სითბო. ეს ამბავი არის შინაგანი სიმშვიდის, პატიებისა და ნამდვილი სახლის მნიშვნელობის ძიების შესახებ.
ეს ჩემი ისტორიაა, სადაც დედობრივი სიყვარული და ოჯახური კონფლიქტები ერთმანეთს ეჯახება. ჩემი სიძე არ მაძლევს უფლებას, ჩემს შვილიშვილთან ვიყო, როცა სახლში ბრუნდება. ვცდილობ გავიგო, რატომ ხდება ასე და როგორ შევინარჩუნო ოჯახი, რომელიც ასე ძალიან მიყვარს.
მე ვარ ნინო ბერიძე თბილისიდან. ჩემი შვილი, ლევანი, ვერ უმკლავდება ცოლთან პრობლემებს, როცა ჩვენი სახლი ყოველდღიურ ქაოსად იქცა. ვცდილობ გავიგო, უნდა ჩავერიო თუ არა მათ ურთიერთობაში, თუ უბრალოდ ვუყურო, როგორ ინგრევა ყველაფერი.
ეს არის ჩემი ამბავი, მარტოხელა მოხუცის, რომელიც რამდენიმე დღე სარდაფში გამოკეტილი ვიყავი. მხოლოდ მეზობლის ყურადღებამ და გულშემატკივრობამ გადამარჩინა. ახლა ვცდილობ გავიგო, რატომ ვცხოვრობთ ასე განცალკევებულად და რა გვაკლია ადამიანებს ერთმანეთისთვის.
თორმეტი წლის ქორწინების შემდეგ, ჩემი ქმარი დათო მივლინებიდან დაბრუნდა და მითხრა, რომ განქორწინება უნდა. იმ მომენტში მეგონა, ყველაფერი დასრულდა, მაგრამ ბებიას სიტყვები გამახსენდა და გადავწყვიტე, ბოლომდე მებრძოლა. ეს ამბავი არის სიყვარულზე, ტკივილზე და იმაზე, თუ როგორ შეიძლება ერთი რჩევამ მთელი ცხოვრება შეგიცვალოს.
ეს არის ჩემი ისტორია, თუ როგორ დამემართა ყველაფერი თავდაყირა, როცა ქმრის ოჯახთან ერთად ცხოვრება მომიწია. ყოველდღიური კონფლიქტები, გაუგებრობები და შინაგანი ტანჯვა მხოლოდ რწმენამ და ლოცვამ გადამატანინა. ახლა ვხვდები, რომ ყველაზე რთულ დროსაც კი შეიძლება იპოვო სიმშვიდე, თუ გულით ეძებ.
ყველაფერი ერთი ზარით დაიწყო – დეიდაჩემმა ისეთი რამ თქვა, რომ ჩემი ცხოვრება ჯოჯოხეთად იქცა. წლები ვიბრძოდი სიმართლისთვის და ვცდილობდი, ოჯახური კავშირები აღმედგინა, მაგრამ ჭორებმა და შურიანობამ ყველაფერი გაანადგურა. დღეს ვიცი, რომ ყველაზე დიდი წარმატებაც კი მწარეა, თუ მას საყვარელ ადამიანებთან ვერ გაინაწილებ.
ჩემი ცხოვრება ერთ დღეში თავდაყირა დადგა, როცა ქმრის ღალატის შესახებ გავიგე. ამ ტკივილში რწმენა და ლოცვა ერთადერთი იმედი გახდა, რომელმაც გადამარჩინა. ეს არის ჩემი გზა ტკივილიდან სიმშვიდემდე და საკუთარი თავის პოვნამდე.
ეს ჩემი ისტორიაა, როგორ დავკარგე ყველაფერი ერთი შეცდომის გამო და როგორ ვიპოვე ძალა რწმენასა და ლოცვაში. ოჯახური კონფლიქტი, ემიგრაცია და შინაგანი ბრძოლა — ყველაფერი ეს ჩემი ცხოვრების ნაწილია. ახლა კი, ვცდილობ ვიპოვო პასუხი: შემიძლია თუ არა საკუთარ თავს ვაპატიო?
ყველაფერი დაიწყო იმ საღამოს, როცა შვილმა მითხრა, რომ სახლის გაყიდვაზე უნდა გველაპარაკა. თავიდან მეგონა, რომ მხოლოდ ჩემთვის ფიქრობდნენ, მაგრამ მალე მივხვდი, რამდენად ღრმა იყო ეს გადაწყვეტილება. ეს ამბავი ჩემი შინაგანი ბრძოლების, ოჯახის სიყვარულისა და ახალი ცხოვრების დასაწყისის შესახებაა.