სამი წლის წინ, ჩემი შვილმა მთხოვა, დროებით მის შვილებზე მეზრუნა. ეს დროებითი დახმარება გადაიქცა ყველაფრის დამფარავ პასუხისმგებლობად, რომელმაც ჩემი ცხოვრება მთლიანად შეცვალა. ახლა ვეკითხები საკუთარ თავს: სად დავკარგე ჩემი თავი ამ ყველაფერში?
ერთ ჩვეულებრივ საღამოს, ჩემი ქმრის ოჯახში სტუმრობისას, ყველაფერი თავდაყირა დადგა. ერთი შეხედვით უწყინარი საუბარი გადაიზარდა ხმაურიან კონფლიქტში, რომელმაც ჩემი ოჯახური ცხოვრება და რწმენები შეარყია. ახლა ვდგავარ არჩევანის წინაშე: დავიცვა საკუთარი თავი თუ შევინარჩუნო ოჯახი, რომელიც ასე მტკივნეულად მტკენს გულს.
დედაჩემის დაკრძალვიდან მეორე დღესვე ნათესავები ისე მოიქცნენ, თითქოს სახლი, რომელიც დავიმკვიდრე, მათ ეკუთვნოდათ. ყოველი კუთხე მახსენებს ოჯახის დაკარგვას, და ნუგეშის ნაცვლად მხოლოდ სიხარბე და უტიფრობა მივიღე. ახლა ვფიქრობ, ღირს კი ამ კედლების შენარჩუნება, როცა მათში სითბო აღარ დარჩა.
მე ვარ ელლა, 50 წლის ქალი, რომელსაც ცხოვრება მოულოდნელად შემოუტრიალდა. ჩემი სიძის ერთი სატელეფონო ზარი ყველაფერს შეცვლის: ჩემი ოცნებები, ჩემი ადგილი ოჯახში და ჩემი ქალიშვილის ბედნიერება. ეს ამბავი იმაზეა, თუ როგორ შეიძლება ერთი სიტყვა მთელი ცხოვრება თავდაყირა დააყენოს.
ეს არის ჩემი ისტორია, სადაც ვცდილობ შევინარჩუნო ბალანსი ოჯახსა და სიყვარულს შორის. ბებიაჩემი კატეგორიულად უარყოფს ჩემს საქმროს, რაც ყოველდღიურ დაძაბულობასა და ცრემლებს იწვევს. ეს ამბავი ჩემი გულწრფელი ვედრებაა, რომ გავიგოთ, სად გადის ზღვარი ოჯახურ ტრადიციებსა და პირად ბედნიერებას შორის.
უკვე რამდენიმე თვეა, საკუთარ სახლში უცხოდ ვგრძნობ თავს. ჩემი შვილი და რძალი აქ ცხოვრობენ, მაგრამ მე თითქოს აღარ ვარსებობ. არ ვიცი, ღირს თუ არა ბრძოლა ჩემი ადგილისთვის, თუ უბრალოდ უნდა წავიდე.
ყველაფერი იმ ღამით დაიწყო, როცა ავარიამ ჩემი ცხოვრება სამუდამოდ შეცვალა. ნიკა ჩემს გვერდით დარჩა მაშინაც კი, როცა საკუთარი ანარეკლი აღარ ვიცანი. დღეს, ჩვენი ოჯახი ჩემი ყველაზე დიდი გამარჯვებაა და ხშირად ვეკითხები თავს: ღირს თუ არა ბრძოლა სიყვარულისთვის?
მამაკაცის ოჯახში ყოველთვის უხილავად ვგრძნობდი თავს. დედამთილი არასდროს მტოვებდა შეურაცხყოფის გარეშე, მაგრამ ერთ დღეს მოთმინების ფიალა ამევსო. ეს ერთი წინადადება ყველაფერს შეცვლიდა – ჩემს თავმოყვარეობას, ოჯახურ ურთიერთობებს და მომავალს.
2016 წელს ჩემი ცხოვრება თავდაყირა დადგა, როცა თირკმლის გადანერგვა დამჭირდა და სიკვდილ-სიცოცხლის ზღვარზე აღმოვჩნდი. უცნობმა ადამიანმა, გაბრიელმა, სიცოცხლე მაჩუქა და ჩვენი ურთიერთობა მადლიერებას გაცდა, თუმცა ბედმა სხვა გზა აირჩია. ეს არის ჩემი ამბავი სიყვარულზე, დანაკარგსა და იმედზე, რომელიც ყველაზე ბნელ ღამესაც კი არ ქრება.
ყველაფერი იმ ზამთრის ღამით დაიწყო, როცა დედამ დამირეკა იტალიიდან და მითხრა, რომ ფულს ვეღარ გამოგვიგზავნიდა. მამაჩემი უცებ შეიცვალა, თითქოს სხვა ადამიანი გახდა, და ჩვენი ოჯახი ნელ-ნელა იშლებოდა. ეს ამბავი ჩემი თვალით დანახული ბრძოლაა სიყვარულისთვის, ღირსებისთვის და იმედისთვის, როცა ყველაზე ძვირფასი ადამიანი შორსაა.
ყველაფერი იმ ღამით დაიწყო, როცა ბავშვებთან ერთად სახლიდან გაქცევა მომიწია და ერთადერთი იმედი ჩემი ბავშვობის მეგობრის, ნინოს სახლი იყო. მაგრამ ნინოს ქმარი, ლაშა, არ გვიშვებდა შიგნით და ამან არა მხოლოდ მეგობრობა, არამედ მთელი ჩემი ცხოვრება კითხვის ნიშნის ქვეშ დააყენა. ახლა ვცდილობ გავიგო, სად მთავრდება ოჯახი და იწყება საკუთარი თავის გადარჩენა.
ყველაფერი დაიწყო იმ დღეს, როცა ოლივია აღარ დამირეკა. ვცდილობდი გამეგო, რა მოხდა, მაგრამ ჩემი რძალი, მარიკა, სულ უფრო და უფრო მიშორებდა. სიმართლის გაგებამ კი მთელი ჩემი ცხოვრება თავდაყირა დააყენა.