მე ვარ ნინო, 58 წლის თბილისიდან. ოცი წლის წინ, იძულებული გავხდი, ჩემი თორმეტი წლის შვილი, მარიამი, მარტო დამეტოვებინა და გერმანიაში სამუშაოდ წავსულიყავი. დღეს მარიამი ჩემთან თითქმის არ ლაპარაკობს, და მე ისევ ვეკითხები საკუთარ თავს: მართლა მქონდა კი სხვა გზა?
60 წლის ვარ და პირველად ვგრძნობ, რომ მზად ვარ სიყვარულისთვის. მთელი ცხოვრება მარტო გავატარე, მაგრამ ექვსი თვის წინ პატრიცია გავიცანი და ყველაფერი შეიცვალა. ახლა ვხვდები, რომ ბედნიერება ასაკს არ ეკითხება, მაგრამ ოჯახური ბედნიერებისკენ მიმავალი გზა არც ისე მარტივია.
ეს არის ჩემი ისტორია, ნინო გიორგაძის, რომელმაც წლების განმავლობაში შიშის გამო ხმა ვერ ამოვიღე ჩემი ზეთის, დათოს, წინაშე. ოჯახში დაძაბულობა, ტკივილი და საიდუმლოებები მახრჩობდა, მაგრამ რწმენამ და ლოცვამ მომცა ძალა, რომ საკუთარი შვილი დამეცვა. ეს ამბავი არის დედის გულისთვის, სიმამაცისთვის და პატიებისთვის.
ჩემი ქმარი, ივანე, ყოველთვის ოცნებობდა სოფელში ცხოვრებაზე, მე კი ქალაქის ხმაურსა და მშობლების ბინას ვერ ვშორდებოდი. მისი სურვილი გადასახლების შესახებ ყოველდღიურ კამათად იქცა, განსაკუთრებით მას შემდეგ, რაც მშობლებთან ერთად ქალაქში ვესტუმრეთ. ეს ვიზიტი ყველაფერს შეცვლიდა – ჩემს თავსაც, ივანესაც და ჩვენს ქორწინებასაც.
ეს არის ჩემი ისტორია, რომელიც იწყება მოულოდნელი ზარით ჩემი ყოფილი ქმრისგან. მისი უჩვეულო წინადადება — ბინის სანაცვლოდ ხელახლა დაქორწინება — ყველაფერს ცვლის. ახლა მე ვდგავარ არჩევანის წინაშე, რომელიც ჩემს შვილს, ოჯახს და საკუთარ ღირსებას ეხება.
ეს არის ჩემი ისტორია, სადაც სიყვარულის, პასუხისმგებლობისა და ოჯახური ტკივილის ზღვარზე ვიარე. ჩემი ცხოვრება თავდაყირა დადგა, როცა კაცმა, რომელსაც ვენდობოდი, ჩემი შვილის მიმართ გულგრილობა გამოავლინა. ახლა ვცდილობ გავიგო, სად დავუშვი შეცდომა და როგორ უნდა ვიცხოვრო ამ ტკივილთან ერთად.
მე ვარ ნინო, ქალი, რომელმაც განქორწინების შემდეგ ყველაფერი დაკარგა – სახლიც, მანქანაც, საკუთარი თავი. ეს არის ჩემი ისტორია ღალატზე, ღირსების შენარჩუნებაზე და იმაზე, თუ როგორ შეიძლება ერთმა ადამიანმა მთელი შენი სამყარო დაანგრიოს. მინდა გაგიზიაროთ ჩემი ტკივილი და იმედი, რომ იქნებ ვიღაცამ ამ ამბავში საკუთარი თავი ამოიცნოს.
ეს არის ჩემი ამბავი, ერთი ჩვეულებრივი პენსიონერის, რომელიც სუპერმარკეტში შესვლისას თითქოს ახალ სამყაროში ხვდება. აქ ყველაფერი თითქოს ჩემ წინააღმდეგაა: ვიწრო დერეფნები, მაღალ თაროებზე აწეული პროდუქტები და მუდმივად აჩქარებული ახალგაზრდები. ამ ამბავში მინდა გაგიზიაროთ ჩემი განცდები, ტკივილი და იმედი, რომ ოდესმე სუპერმარკეტიც ჩვენზე, ხანდაზმულებზეც იფიქრებს.
საფულე დავკარგე, მაგრამ მისი დაბრუნება სრულიად უცნობმა კაცმა მოახდინა, რომლის სახეც მხოლოდ ძველი საოჯახო ფოტოებიდან მახსოვდა. ამ მოულოდნელმა შეხვედრამ ჩემი ცხოვრება თავდაყირა დააყენა და წარსულის საიდუმლოებები გამიხსნა. ახლა ვცდილობ გავიგო, ვინ ვარ სინამდვილეში და რა იმალება ჩემი ოჯახის ისტორიაში.
ეს არის ჩემი, ნინოს, ისტორია — იმედგაცრუების, ტკივილისა და სასწაულის ამბავი. როცა ჩემი შვილი, მიხო, და მისი ცოლი, ანა, განქორწინების ზღვარზე აღმოჩნდნენ, მხოლოდ რწმენა და ლოცვა დამრჩა. ამ ამბავში გაგიზიარებთ, როგორ ვიბრძოლე ჩემი ოჯახის გადასარჩენად და როგორ მოხდა სასწაული.
მე ვარ ნინო, ჩვეულებრივი ქართველი ქალი, რომელიც წლებია ცდილობს ოჯახი შეინარჩუნოს, მაშინ როცა ჩემი ქმარი მხოლოდ სხეულით არის სახლში. ყოველდღიურობის სიმძიმემ ნელ-ნელა დამკარგა საკუთარი თავი და სიჩუმე სულ უფრო ხმამაღალი გახდა. ეს ამბავი ჩემი გულწრფელი ძახილია, მაგრამ ასევე მოწვევაა საუბრისკენ იმ მარტოობაზე, რომელიც შეიძლება ქორწინებაში დაიბუდოს.
ყველაფერი დაიწყო მაშინ, როცა მე და იაკობმა გადავწყვიტეთ, რომ ქორწილი უბრალო და მყუდრო ყოფილიყო, მაგრამ მისი დედა, მარიამი, სულ სხვა გეგმებით მოვიდა. ოჯახური დაძაბულობა, ცრემლები და საკუთარი თავის ძიება – ეს იყო ჩემი გზა საკუთარი ხმის პოვნამდე. ეს ამბავი იმაზეა, თუ როგორ ვისწავლე სიყვარულსა და ოჯახის ზეწოლას შორის საკუთარი თავის დაცვა.