ოთხი ათეული წელია, ამ ბინაში ვცხოვრობ თბილისში, სადაც ჩემი შვილი გავზარდე და ქმარი დავკარგე. ახლა ჩემი ქალიშვილი მაია მთხოვს, ყველაფერი გავყიდო და მასთან ერთად გერმანიაში გადავბარგდე, მაგრამ თითოეული კუთხე მოგონებებითაა სავსე, რომლებსაც ვერ ველევი. ეს ჩემი ამბავია წარსულსა და აწმყოს შორის, სიყვარულსა და დანაკარგს შორის, და იმ შიშის შესახებ, რომელიც ახალ ცხოვრებასთან ერთად მოდის.
დედაჩემის დუმილი და მამაჩემის ყვირილი ბავშვობიდანვე მახრჩობდა. ძველი ჯაგრისი, რომელიც ბაბუას ეკუთვნოდა, ჩემი ერთადერთი მეგობარი და თავშესაფარი გახდა. ეს არის ჩემი ამბავი, თუ როგორ ვცდილობდი საკუთარი ხმა მეპოვნა ოჯახში, სადაც ჩემი არსებობა თითქოს არავის აინტერესებდა.
ყველაფერი იმ დღეს დაიწყო, როცა დედამთილი, ქალბატონი ნინო, ჩვენთან საცხოვრებლად გადმოვიდა. რაც თავდაპირველად სიყვარულის და ზრუნვის ჟესტად ჩანდა, მალე ოჯახური ქაოსის და შინაგანი ბრძოლების წყაროდ იქცა. ეს ჩემი გულწრფელი აღსარებაა საზღვრებზე, ერთგულებაზე და საკუთარი თავის ძიებაზე ოჯახურ ქაოსში.
წლებია, ვცდილობდი ყველასთვის ბედნიერი ქალის სახე შემენარჩუნებინა, მაგრამ შინაგანად მარტოობასა და ტკივილში ვიხრჩობოდი. ჩემი ნამდვილი გრძნობები მხოლოდ მაშინ გამოვამჟღავნე, როცა ემიგრაციაში, იტალიაში, ოჯახის წევრების წინაშე დავიშალე. სწორედ ამ მომენტში გავაცნობიერე, რომ დახმარების თხოვნა სისუსტე კი არა, ნამდვილი ძალაა.
ჩემი სახელია ელიზა. ორმოცდაათის შემდეგ პირველად შევიყვარე და ამან ჩემი ოჯახი და მთელი სოფელი ჩემს წინააღმდეგ მოაქცია. ეს არის ჩემი ბრძოლა ბედნიერებისთვის, მარტოობისა და საზოგადოების წინააღმდეგ.
მე ვარ ნინო, 69 წლის. ჩემი ცხოვრება თავდაყირა დადგა, როცა ჩემმა შვილმა, ლაშამ, მთხოვა, სახლი მისთვის დამეთმო. ახლა ვცდილობ, დედობრივი სიყვარული და საკუთარი თავის დაცვა ერთმანეთს შევუსაბამო.
ჩემი სიჩუმე იყო ყველაზე მძიმე ბარგი, რომელიც წლები ვატარე. გორთან ერთად ყოფნისას ვერ ვბედავდი მტკივნეული თემების გახსნას, სანამ ყველაფერი არ დაინგრა. ახლა ვყვები ჩემს ამბავს, რადგან ვიცი, რომ ბევრ ქართველ ქალს შეიძლება იგივე ტკივილი ჰქონდეს გულში.
ყოველთვის ვგრძნობდი თავს უხილავად, დედაჩემის დუმილსა და მამის რისხვას შორის მოქცეულად, ჩვენს პატარა ბინაში ვარნის ქუჩაზე, თბილისში. ერთ დღეს, ბაბუაჩემის ძველი ფუნჯი ვიპოვე კარადაში, რომელიც ჩემთვის იმედისა და ამბოხის სიმბოლოდ იქცა. ეს არის ჩემი ისტორია, როგორ ვიბრძოლე საკუთარი ხმისა და თავისუფლებისთვის, მიუხედავად ოჯახის წნეხისა და გაუგებრობისა.
მე ვარ მარინე, ქალი, რომელმაც ქმრის დაკარგვის შემდეგ წლები მარტოობაში და დანაშაულის გრძნობაში გაატარა. ოჯახის კრიტიკული მზერების ფონზე, თომასთან შეხვედრამ გამიბედნიერა გული და გამიჩინა იმედი, რომ ბედნიერება კვლავ შესაძლებელია. ეს არის ჩემი ამბავი იმის შესახებ, როგორ ვიპოვე ძალა, რომ ისევ შემყვარებოდა, მაშინაც კი, როცა მთელი სამყარო წინააღმდეგი იყო.
მე მქვია თამარი. ვცხოვრობ პატარა ბინაში ათენში, ჩემს მეუღლესთან, ლევანთან და ჩვენს ოთხი წლის შვილთან, ნიკასთან ერთად. ყოველდღე ვგრძნობ, როგორ ვკარგავ საკუთარ თავს ამ ოთხ კედელში და ვოცნებობ ნამდვილ სახლზე, სადაც სიყვარული და გაგება იქნება.
მე ნინო ვარ, თბილისელი ქვრივი. ქმრის გარდაცვალების შემდეგ მარტოობისა და ოჯახის განსჯის შიშში ვცხოვრობდი. ყველაფერი შეიცვალა, როცა ჩემს ცხოვრებაში ლევანი გამოჩნდა – მაშინ დაიწყო ნამდვილი ბრძოლა საკუთარი თავისთვის, ოჯახისათვის და ბედნიერების უფლებაზე.
ჩემი სახლი ცარიელია, დედაჩემი გარდაიცვალა და შვილებიც წავიდნენ. ვცდილობ გავიგო, სად დავუშვი შეცდომა და რატომ დავრჩი მარტო. ეს არის ჩემი ემოციური ბრძოლა, კითხვებითა და სინანულით სავსე.