ერთ ჩვეულებრივ ზამთრის დღეს, მეორადი ტანსაცმლის მაღაზიაში, ძველ კაბაში წერილი ვიპოვე. მაშინ ჩემი ოჯახი დაშლის ზღვარზე იდგა, მე კი – სასოწარკვეთილებასა და იმედს შორის ვიბრძოდი. ეს წერილი ყველაფერს შეცვლიდა და მაიძულებდა, თავიდან შემექმნა საკუთარი ცხოვრება.
ყველაფერი იმ დღეს დაიწყო, როცა ქრისტიანმა მითხრა, რომ მოხუცთა სახლში გადასვლა სჯობდა. ამ სიტყვებმა გული მომიკლა, მაგრამ სწორედ აქედან დაიწყო ჩვენი ურთიერთობის ახალი ეტაპი. ეს არის ამბავი ტკივილის, გაუგებრობისა და ბოლოს — პატივისცემით აღსავსე შერიგების.
ეს არის ჩემი ისტორია, როგორ მომიწია საავადმყოფოს პალატაში ჩემი ორი წლის გოგონას, ნინოს, დამშვიდობება. ყველაზე მძიმე წუთებში გადავწყვიტე, მისი ორგანოები გადამეცა, რომ სხვა ბავშვებს სიცოცხლე ჰქონოდათ. ეს არის ტკივილის, მაგრამ ასევე სიყვარულისა და იმედის ამბავი, რომელმაც გადამარჩინა.
მე გრიგოლი ვარ, ადამიანი, რომელსაც ყველა ეკონომიურად იცნობს, მაგრამ ოჯახის გამო ყველაფერზე მზად ვარ. ჩემი მშობლებისა და ძმის მუდმივი ფინანსური მოთხოვნები ჩემს ცხოვრებაში ყველაზე დიდ გამოწვევად იქცა. ეს ამბავი იმაზეა, როგორ ვისწავლე ბალანსი გულუხვობასა და საკუთარი თავის დაცვას შორის.
დედაჩემმა, მიუხედავად ჩვენი სირთულეებისა, მემკვიდრეობა დეიდა ელისთვის დათმო. თავიდან ეს უსამართლობად მომეჩვენა, მაგრამ მოვლენებმა ჩვენი ოჯახი შეცვალა. ახლა ვხვდები, რომ ზოგჯერ ყველაზე დიდი საჩუქარი სწორედ უარის თქმით მოდის.
ოცდაათი წელი მარტო მე და ჩემი მიხო ვიყავით. ემიგრაციაში წასვლის შემდეგ, მეგონა, რომ დაბრუნებისას ოჯახში სითბო და მადლიერება დამხვდებოდა, მაგრამ რეალობა სრულიად სხვანაირი აღმოჩნდა. ახლა ვცდილობ, საკუთარ თავში ვიპოვო ძალა, რომ გავიგო – სად დავუშვი შეცდომა?
სამი შვილის დედა ვარ. ქმარი გარდამეცვალა, როცა უმცროსი მხოლოდ ექვსი თვის იყო. დედაჩემი უარს ამბობს შვილების მოვლაზე, მაგრამ მე მაინც უნდა ვიპოვო გზა, რომ ოჯახი არ დავანგრიო.
ჩემი ქმარი მივლინებაში იყო, როცა შემთხვევით გავიგე, რომ დედამთილმა ჩვენი სახლის გასაღების ასლი გააკეთა. ეჭვმა არ მომასვენა და გადავწყვიტე, სიმართლე გამომერკვია. რაც აღმოვაჩინე, სამუდამოდ შეცვალა ჩემი დამოკიდებულება ოჯახისა და ნდობის მიმართ.
მამაკაცი წავიდა ახალგაზრდა ქალთან, მე კი პირველად ამოვისუნთქე. ეს იყო 33-წლიანი ქორწინების დასასრული, მაგრამ ჩემი ახალი ცხოვრების დასაწყისი. ახლა ვეკითხები საკუთარ თავს: ნუთუ ბედნიერება მხოლოდ სხვებისთვის უნდა დავთმო?
მთელი ცხოვრება მარტო ვშრომობდი, ვზოგავდი, ვოცნებობდი ერთ დიდ დღესასწაულზე. როცა ოცნება ავიხდინე და ჩემი 60 წლის იუბილე საკუთარი ძალებით აღვნიშნე, შვილმა და რძალმა ზურგი მაქციეს. ახლა ვცხოვრობ კითხვით: ნუთუ მართლა ეგოისტი ვარ?
ეს ჩემი ისტორიაა, როგორ დამტოვა ოჯახმა, როცა ყველაზე მეტად მჭირდებოდა მხარდაჭერა. რწმენამ და ლოცვამ მომცა ძალა, რომ არ დავნებებულიყავი და საკუთარი გზა მეპოვნა. ახლა ვხვდები, რომ ყველაზე ბნელ მომენტშიც კი ღმერთი გვერდით გვიდგას.
ეს არის ჩემი ამბავი – ქალი, რომელიც ათი წელი მხოლოდ სხვისთვის ცხოვრობდა, საკუთარი თავი კი დაივიწყა. ოჯახური კონფლიქტები, გაუგებრობა და საკუთარი სურვილების ჩახშობა ყოველდღიურობის ნაწილად იქცა. ახლა ვცდილობ, გავიგო, სად დავკარგე საკუთარი თავი და როგორ დავიბრუნო ის.