დედაჩემმა მითხრა, რომ ჩემი და ბრუსის სახლი უნდა გაგვეყიდა, რათა უფროს ძმას დავხმარებოდით. ეს სიტყვები ჩემთვის უსამართლობის მწვერვალი იყო, რადგან არც დედას და არც ძმას არასდროს დავუნახივარ როგორც თანასწორი. ეს ამბავი ჩემი ოჯახის ტკივილზე, არჩევანზე და საკუთარ თავთან ბრძოლაზეა.
ერთ ზაფხულს აღმოვაჩინე, რომ დედაჩემი, რომელიც საქართველოში დარჩა და ჩემს შვილებს უვლიდა, სინამდვილეში მათ საკმარისად არ აჭმევდა, მიუხედავად იმისა, რომ ყოველთვიურად ფულს ვუგზავნიდი. ეს ამბავი დამნაშავეობის, უნდობლობისა და ოჯახის ხელახლა შეკვრის მტკივნეული მცდელობის შესახებაა. მე ვცდილობდი გამეგო, მეპატიებინა თუ დამესაჯა დედა – და ამ პროცესში საკუთარი თავის შეცნობაც მომიწია.
მამაჩემი მთელი ცხოვრება ავტობუსის მძღოლი იყო თბილისში, მე კი არასდროს დავფიქრებულვარ, როგორ უჭირდა მას პენსიაზე გასვლის შემდეგ. მხოლოდ მაშინ, როცა მეგობრებმა მკითხეს, ვეხმარებოდი თუ არა მამას, პირველად ვიგრძენი სირცხვილი და დანაშაულის გრძნობა. ეს ამბავი ჩემი გვიანი სინანულისა და ოჯახური დუმილის შესახებაა.
ეს ჩემი ისტორიაა, სადაც ერთი ჩვეულებრივი დაბადების დღე ჩემი ოჯახის ცხოვრებაში ყველაზე გადამწყვეტ დღედ იქცა. ღალატი, ეჭვები და მოულოდნელი სიურპრიზი ერთმანეთს შეერწყა და ყველაფერი თავდაყირა დააყენა. ახლა ვცდილობ გავიგო, რა უფრო მტკივნეულია — სიმართლის აღმოჩენა თუ საკუთარი შეცდომების აღიარება.
ერთ დღეს მამა დავკარგე, მეორე დღეს კი დედაჩემის მიმართ ნდობა. ეს არის ჩემი ამბავი ოჯახის ღალატზე, დაკარგულ მემკვიდრეობასა და სიმართლის ძიებაზე. დღემდე ვეკითხები საკუთარ თავს: შეიძლება აპატიო ადამიანს, რომელმაც არა მხოლოდ ფული, არამედ ცხოვრების ნდობაც წაგართვა?
მე მქვია გიორგი და ჩემი ცხოვრება თავდაყირა დადგა, როცა ჩვენი ქორწილის ფოტო ინტერნეტში დაცინვის ობიექტი გახდა. ამ ამბავმა არა მხოლოდ უცხო ადამიანებთან, არამედ საკუთარ თავთან და ოჯახთანაც დამაპირისპირა. ეს არის ისტორია, თუ როგორ გადავწყვიტე, ბოლომდე დავმდგარიყავი ნინოს გვერდით, მაშინაც კი, როცა მთელი სამყარო ჩვენს წინააღმდეგ იყო.
ყველაფერი დაიწყო იმ დღეს, როცა დედამთილმა მითხრა, რომ ქუჩაში აღმოვჩნდებოდი. ამ სახლში, სადაც მეგონა, რომ ოჯახი მყავდა, აღმოვაჩინე სიმართლე, რომელმაც ყველაფერი თავდაყირა დააყენა. ახლა უნდა გადავწყვიტო, დავთმო ღირსება თუ ბოლომდე ვიბრძოლო ჩემი შვილებისთვის.
ოთხმოცი წლის ვარ და დღემდე მახსოვს ის ღამე, როცა ჩემი ცხოვრება სამუდამოდ შეიცვალა. მიტოვებული ჩვილი ჩემს კართან დამხვდა, და მე გადავწყვიტე, გამეზარდა როგორც საკუთარი შვილი. დღეს ჩემი ვაჟი წარმატებულია, მაგრამ წარსულის ტკივილი და ბედნიერება დღემდე თან მდევს.
მე ვარ ნინო, ემიგრანტი იტალიაში, და ეს არის ჩემი ოჯახის ამბავი: როგორ გადავეცით ჩვენი ბინა თბილისში ჩვენს ერთადერთ შვილს, ლევანს, იმ იმედით, რომ მას უკეთესი ცხოვრება ექნებოდა. მაგრამ მისი გადაწყვეტილება — სახლის გაქირავება და ფულის საკუთარი სურვილებისთვის ხარჯვა — ჩვენი ოჯახის ნდობასა და სიყვარულში დიდ ბზარს ჩააგდებს. ეს ამბავი ტკივილზე, გაუგებრობაზე და იმაზეა, თუ როგორ შეიძლება ყველაზე ახლობელი ადამიანებისგანაც კი მოულოდნელი ზურგში დანის ჩარტყმა იგრძნო.
ეს ჩემი ამბავია — დედამთილის, რომელსაც ძალიან უნდა, რომ მომავალ რძალთან გულწრფელი ურთიერთობა ჰქონდეს, მაგრამ ყოველ ჯერზე თითქოს კედელს ეჯახება. ვცდილობ, გავუგო, მაგრამ მისი სიჩუმე და გულგრილობა გულს მტკენს. იქნებ თქვენ მირჩიოთ, როგორ მოვძებნო გზა მის გულამდე?
ჩვიდმეტი წლის ვიყავი, როცა გავიგე, რომ დედა გავხდებოდი. ამ ამბავმა ჩემი ცხოვრება პატარა გურჯაანის სოფელში თავდაყირა დააყენა. ეს არის ჩემი გულწრფელი აღსარება დანაკარგზე, სიყვარულისთვის ბრძოლაზე და იმაზე, თუ რა რთულია გაიზარდო, როცა ყველა გარშემო გინდა, რომ ისევ ბავშვი იყო.
ყველაფერი ერთ წამში დაინგრა, როცა გავიგე, რომ ჩემი ქმარი სხვასთან მიდიოდა. მარტო დავრჩი შვილთან ერთად, ყოველდღიურ ბრძოლაში საკუთარ თავთან და სამყაროსთან. ახლა ვიცი, რომ ყველაზე დიდი ტკივილიც კი გვასწავლის რაღაცას საკუთარ თავზე და სიყვარულზე.