ეს ჩემი ისტორიაა, როგორ დავკარგე ყველაფერი ერთი შეცდომის გამო და როგორ ვიპოვე ძალა რწმენასა და ლოცვაში. ოჯახური კონფლიქტი, ემიგრაცია და შინაგანი ბრძოლა — ყველაფერი ეს ჩემი ცხოვრების ნაწილია. ახლა კი, ვცდილობ ვიპოვო პასუხი: შემიძლია თუ არა საკუთარ თავს ვაპატიო?
ეს ჩემი ისტორიაა — იმ ღამით, როცა შვილის სიცოცხლის გადასარჩენად ყველაზე მძიმე გადაწყვეტილება მივიღე. ჩემი პატარა ლუკა უცხო კართან დავტოვე, წერილით ხელში, რადგან სხვა გზა აღარ მქონდა. დღემდე ვცდილობ გავიგო, შემეძლო თუ არა სხვანაირად მოქცევა.
ყველაფერი დაიწყო იმ საღამოს, როცა შვილმა მითხრა, რომ სახლის გაყიდვაზე უნდა გველაპარაკა. თავიდან მეგონა, რომ მხოლოდ ჩემთვის ფიქრობდნენ, მაგრამ მალე მივხვდი, რამდენად ღრმა იყო ეს გადაწყვეტილება. ეს ამბავი ჩემი შინაგანი ბრძოლების, ოჯახის სიყვარულისა და ახალი ცხოვრების დასაწყისის შესახებაა.
ეს ჩემი ისტორიაა, მარიამის, რომელმაც წლების შემდეგ ყოფილი დედამთილისგან მოულოდნელი ზარი მიიღო. ამ შეხვედრამ ჩემი ცხოვრება თავდაყირა დააყენა და მაიძულა, თავიდან გადამეხედა წარსულის ტკივილებისთვის. ახლა ვხვდები, რომ ზოგჯერ ყველაზე მოულოდნელი ადამიანები გვაძლევენ შანსს შერიგებისთვის და საკუთარი თავის პოვნაში.
მე ვარ ზოსია, და ეს არის ამბავი იმ დღისა, როცა დედაჩემისა და ჩემი შეზღუდული შესაძლებლობის მქონე ძმის გამო მეზობლის კარზე დავაკაკუნე. ჩემი თავმოყვარეობა გვერდზე გადავდე, რომ დახმარება მეთხოვა, მაგრამ ის, რაც შემდეგ მოხდა, მთელი ჩვენი ოჯახის ცხოვრებას თავდაყირა დააყენებდა. ეს ამბავი იმაზეა, როგორ შეიძლება ერთი მოულოდნელი ნაბიჯი ყველაფერს შეცვლიდეს.
45 წლის ვარ. ვოცნებობდი თავისუფლებაზე, მაგრამ ცხოვრება სხვანაირად წარიმართა: ჩემი ქალიშვილი და შვილიშვილი ისევ ჩემს სახლში დაბრუნდნენ. ახლა ყოველ ღამეს ვეკითხები საკუთარ თავს, რა არის სიყვარული, მოვალეობა და სად მთავრდება დედობა.
მე ვარ ნინო, თბილისელი დედა, რომელსაც მეზობლის ბავშვთან ურთიერთობამ ცხოვრება თავდაყირა დაუყენა. თავდაპირველად ეს უბრალო დახმარება მეგონა, მაგრამ ახლა ჩემი ყოველდღიურობა სხვისი პასუხისმგებლობითაა სავსე. როგორ უნდა ვუთხრა მეზობელს, რომ აღარ შემიძლია მისი შვილის მოვლა, როცა ჩვენი მეგობრობა და ბავშვების ურთიერთობა სასწორზე დევს?
ყველაფერი იმ დღეს დაიწყო, როცა ჩემი შვილის საცოლის ოჯახში პირველად მივედით სტუმრად და კართან მთვრალი სიმამრი დაგვხვდა. მთელი ცხოვრება ვცდილობდი, ჩემი შვილი ბედნიერი ყოფილიყო, მაგრამ ახლა ვგრძნობ, რომ მის არჩევანს ვერ ვეგუები. ეს ამბავი ჩემი შინაგანი ბრძოლის, ოჯახის კონფლიქტებისა და იმედგაცრუების შესახებაა.
ეს არის ჩემი ისტორია, როგორ მივიღე ყველაზე რთული გადაწყვეტილება ჩემს ცხოვრებაში, როცა ერთი შეხედვით უდანაშაულო არჩევანმა ჩემი შვილის ბედნიერება და უსაფრთხოება კითხვის ნიშნის ქვეშ დააყენა. ერთი კვირის განმავლობაში ყველაფერი თავდაყირა დადგა, ოჯახური კონფლიქტები გამწვავდა და მე საკუთარ თავთან ბრძოლაში აღმოვჩნდი. ახლა კი ვცდილობ გავიგო, სწორად მოვიქეცი თუ არა, როცა შვილის მომავლისთვის ყველაფერი გავრისკე.
დილით, დაუგეგმავად შევედი ჩემი შვილის, ნიკას, და მისი ცოლის, თაკოს ბინაში. იქ ნაპოვნმა სურათმა ჩემი წარმოდგენები ოჯახზე თავდაყირა დააყენა. ეს დღე იყო გარდამტეხი – ჩემთვისაც და ჩვენი ოჯახის ურთიერთობებისთვისაც.
ეს არის ჩემი ისტორია, ნინო გიორგაძის, რომელმაც მამა დაკარგა პოლიციის ძალადობის შედეგად. ვყვები იმ ტკივილზე, რის გადატანაც ოჯახს და საზოგადოებას უწევს, როცა სამართალი უსამართლობას ემსახურება. ეს ამბავი იმედისა და ბრძოლის სურვილის შესახებაა.
ჩემი 70 წლის იუბილე ახლოვდება, მაგრამ მარტოობისა და ტკივილის მეტი არაფერი მაქვს. შვილმა ჩემთან საუბარი შეწყვიტა, რადგან მისი ცოლი ამას არ ამტკიცებს. ვწერ ამ წერილს, რომ გკითხოთ: როგორ დავიბრუნო ჩემი შვილი და ღირს კი ბრძოლა, როცა გული ასე მტკივა?