მე ვარ ვიქტორია, ქალი, რომელმაც მთელი ცხოვრება ოჯახს მიუძღვნა, მაგრამ დღეს საკუთარ სახლში უცხოდ ვგრძნობ თავს. შვილიშვილს ვეღარ ვცნობ, შვილი კი თითქოს კედელს აშენებს ჩემსა და მის ოჯახს შორის. ეს არის ჩემი ბრძოლა მარტოობის, გაუგებრობისა და სიყვარულისთვის, რომელსაც სიტყვებით ვერ გადმოსცემ.
მე ვარ ელზაბეთა. ეს არის ამბავი იმ ერთ-ერთი ყველაზე მძიმე კვირის შესახებ, როცა ოჯახის კონფლიქტებმა, შიშებმა და მოულოდნელმა დახმარებამ ჩემი ცხოვრება თავდაყირა დააყენა. ეს არის ისტორია იმაზე, თუ როგორ შეიძლება ყველაზე ახლობლებმაც კი გაგიცრუონ იმედი, მაგრამ დახმარება სრულიად მოულოდნელი მხრიდან მოვიდეს.
მე ვარ ნინო, ორი შვილის დედა, და დღეს მოგიყვებით ჩემს უფროს შვილზე, ლევანზე. ვუყურებ, როგორ ცვლის მას ქორწინება თამართან, როგორ ბრუნდება სახლში ყოველდღე ჩახრილი თავით, და როგორ მძიმდება ჩვენს შორის სიჩუმე. ეს არის დედის ტკივილის, შვილის ჩუმი სასოწარკვეთისა და კითხვების ისტორია, რომელთა ხმამაღლა დასმასაც ვერავინ ბედავს.
მე ვარ მარიამი, ქალი, რომელმაც საკუთარი ქორწინების ნგრევა საკუთარ თავზე გადაიტანა. ეს ამბავი არ არის მხოლოდ ღალატის შესახებ – ეს არის სიჩუმის, გაუგებრობისა და დაკარგული სიყვარულის ქრონიკა. იქნებ, როცა ვკითხულობთ, ვიპოვოთ პასუხი: ვის ეკუთვნის ბრალი, როცა ოჯახი ინგრევა?
ქორწინების შემდეგ აღმოვაჩინე, რომ ჩემი ქმარი მხოლოდ დედამისს უსმენს. ვცხოვრობდით მის სახლში, სადაც ყოველდღე ვგრძნობდი, როგორ ვკარგავდი საკუთარ ხმას. ახლა ვნანობ, რომ ამდენი დრო დავუთმე მათ და საკუთარ თავს დავკარგე.
დედამთილის მოულოდნელი სტუმრობა ჩემს ახალშობილთან ერთად სახლში ყოფნისას ჩემი მოთმინების ბოლო წერტილი გახდა. ყოველდღიური დაძაბულობა, ოჯახის წევრებს შორის გაუგებრობა და საკუთარი თავის ძიება — ეს ყველაფერი ერთ დღეს აფეთქდა. ახლა ვცდილობ გავიგო, სად გადის ზღვარი ოჯახურ ერთგულებასა და პირად სივრცეს შორის.
ეს არის ჩემი ისტორია, სადაც მოთმინების ბოლო წვეთი მაშინ გადმოიღვარა, როცა ჩემმა შვილმა დედამთილს „დედა“ დაუძახა. წლების განმავლობაში ვცდილობდი ოჯახური სიმშვიდის შენარჩუნებას, მაგრამ ამ მომენტმა ყველაფერი შეცვალა. ახლა ვცდილობ გავიგო, სად მთავრდება თავდადება და იწყება საკუთარი თავის დაკარგვა.
ერთ ჩვეულებრივ დღეს ქუჩაში უცნობ ქალს დავეხმარე, ვერც კი წარმოვიდგენდი, რომ ის იყო ადამიანი, რომელმაც წლების წინ დედაჩემის ცხოვრება გაანადგურა. სიმართლის გაგების შემდეგ, ჩემში ყველაფერი აირია: სიბრაზე, იმედგაცრუება და კითხვა – შემეძლო კი პატიება? ეს ამბავი იმაზეა, როგორ შეიძლება წარსული ყველაზე მოულოდნელ მომენტში დაგეწიოს და ცხოვრება თავდაყირა დაგიყენოს.
ჩემი დედამთილთან ურთიერთობა ყოველთვის რთული იყო. მიუხედავად იმისა, რომ ზოგადად კარგი ადამიანია, მისი წყენის შენახვის უნარი ყველაფერს ართულებს. ეს ამბავი იმ დღეს დაიწყო, როცა მოულოდნელად სახლში შემოიჭრა და ჩემი ცხოვრება თავდაყირა დააყენა.
მე ვარ ანა. ვიფიქრებდი, რომ ოჯახი ყოველთვის შენი თავშესაფარია, მაგრამ მამაჩემის გარდაცვალების შემდეგ ყველაფერი შეიცვალა. ეს არის ამბავი იმ ტკივილის, გაუგებრობისა და იმედის შესახებ, რომელიც დღემდე არ მასვენებს.
დედაჩემის ზარის ხმამ მაშინვე გამაცნობიერა, რომ მძიმე დღე მელოდა. დედა და დედამთილი, ორივე მარტო და ჯიუტი, მუდმივად ითხოვდნენ ჩემს ყურადღებას, მე კი ვგრძნობდი, როგორ ვიხრჩობოდი მათ მოთხოვნებს შორის. ამ ამბავში ვყვები, რას ნიშნავს იყო ქალი, რომელიც ორ ოჯახს შორისაა გაჭედილი და ცდილობს საკუთარი თავი იპოვოს, როცა ყველა თავისკენ გექაჩება.
როცა ჩემი შვილი, ნიკო, ექვსი წლის იყო, მამამისმა დაგვტოვა. მას შემდეგ მარტო ვზრდიდი, ყველაფერს ვაკეთებდი მისთვის, მაგრამ წლების განმავლობაში ჩვენს შორის გაუცხოება გაიზარდა. ახლა კი, როცა მისი ქორწილი ახლოვდება, აღმოვაჩინე, რომ იქ არ ვარ მოწვეული – და ეს ამბავი ჩემი ცხოვრების ყველაზე მტკივნეული გამოცდა გახდა.