რწმენის ძალა: როგორ გადავურჩი ოჯახის უარყოფას და ღმერთის დახმარებით ახალი ცხოვრება დავიწყე

„ნინო, შენ ჩვენი შვილი აღარ ხარ!“ – დედაჩემის ხმა ჯერ კიდევ ყურებში ჩამესმის, თითქოს გუშინ იყო. სამზარეულოში ვიდექით, გაზქურაზე წყალი გადადიოდა, მაგრამ არც მე და არც დედას ყურადღება არ მიგვიქცევია. მამა ჩუმად იჯდა მაგიდასთან, ხელები შეკრული ჰქონდა და თვალს მარიდებდა. მე კი ვგრძნობდი, როგორ მეკუმშებოდა გული, როგორ მეკარგებოდა მიწა ფეხქვეშ.

ყველაფერი იმ დღეს დაიწყო, როცა მამაჩემმა შემთხვევით ჩემი დღიური იპოვა. იქ ვწერდი ჩემს განცდებზე, იმაზე, როგორ მიჭირდა ოჯახში ცხოვრება, როგორ მაკლდა სიყვარული და გაგება. ვწერდი ღმერთზე, ლოცვაზე და იმედზე, რომ ოდესმე ყველაფერი უკეთესობისკენ შეიცვლებოდა. მამამ ეს ყველაფერი ღალატად ჩათვალა.

„შენ რა, გგონია, ჩვენ ცუდი მშობლები ვართ?“ – მკითხა მკაცრად. ვერაფერი ვუპასუხე. სიტყვები არ მქონდა. დედამ ცრემლიანი თვალებით შემომხედა: „ჩვენთვის რწმენა ყოველთვის მთავარი იყო, მაგრამ შენ რატომღაც სხვანაირად გესმის ყველაფერი.“

იმ ღამეს ოთახში ჩავიკეტე და ღმერთს ვთხოვე, ძალა მოეცა. პირველად ვიგრძენი ნამდვილი მარტოობა. დილით კი ჩემოდანი უკვე კართან მელოდა. დედამ მხოლოდ ერთი სიტყვა მითხრა: „წადი.“

თბილისის ქუჩებში უიმედოდ დავდიოდი. მეგობრებთან დარჩენა ვერ გავბედე – არ მინდოდა მათი ოჯახების შეწუხება. ბოლოს ეკლესიასთან გავჩერდი. იქ ერთი მოხუცი ქალი დამხვდა, თამარი ერქვა. მან შემნიშნა და მკითხა: „ბიჭო, რამე გაწუხებს?“ თავი დავუქნიე და ცრემლები წამსკდა.

თამარმა ხელი მომკიდა და ეკლესიის ეზოში შემიყვანა. „ღმერთი ყველას გვისმენს,“ მითხრა მან. „შენც მოგისმენს.“ იმ ღამეს პირველად ვიგრძენი სიმშვიდე.

რამდენიმე დღე თამართან დავრჩი. მან მასწავლა, რომ ლოცვა მხოლოდ სიტყვები კი არა, გულიდან წამოსული იმედიცაა. ყოველ დილით ერთად ვლოცულობდით და მე ნელ-ნელა ვიწყებდი იმის დაჯერებას, რომ მარტო არ ვიყავი.

მაგრამ ცხოვრება მარტივი არ იყო. სამსახურის პოვნა გამიჭირდა – უმაღლესი განათლება მქონდა, მაგრამ გამოცდილება – არა. ერთ დღესაც თამარმა მითხრა: „შვილო, იქნებ უცხოეთში სცადო ბედი? აქ ბევრი ახალგაზრდა მიდის.“

დიდხანს ვფიქრობდი ამაზე. ბოლოს გადავწყვიტე – პოლონეთში წავედი, სადაც ჩემი ბავშვობის მეგობარი ცხოვრობდა. თავიდან ყველაფერი უცხო იყო: ენა, ხალხი, წესები… მაგრამ ყველაზე მეტად მაინც მარტოობა მაწუხებდა.

ერთ საღამოს ეკლესიაში მივედი – იქ ქართველები იკრიბებოდნენ. მამაო გიორგი დამხვდა, რომელმაც გულთბილად მიმიღო. „შვილო, ღმერთი ყველგანაა – საქართველოშიც და აქაც,“ მითხრა მან.

ეკლესიაში ახალი მეგობრები შევიძინე – ნიკა და ლიკა. ნიკა ხშირად მეუბნებოდა: „ნინო, ოჯახი მარტო სისხლით არაა – ზოგჯერ ღმერთი სხვა ადამიანებს გვიგზავნის.“

სამსახური ვიპოვე – ჯერ რესტორანში ვმუშაობდი მიმტანად, მერე პატარა ბინაც ვიქირავე. ყოველ საღამოს ლოცულობდი და ღმერთს მადლობას ვუხდიდი იმისთვის, რომ გადარჩენა შევძელი.

ერთ დღეს დედაჩემმა მომწერა: „როგორ ხარ?“ გული ამიჩქარდა – მეგონა, ყველაფერი შეიცვლებოდა. მაგრამ საუბარი ისევ დაძაბული იყო:

– ნინო, რატომ დაგვტოვე?
– მე არ დამიტოვებიხართ… თქვენ გამიშვით.
– ჩვენ უბრალოდ გვინდოდა, სწორად გაგეზარდა.
– იქნებ სიყვარული უფრო მნიშვნელოვანი იყო?

დედამ აღარ მიპასუხა. რამდენიმე დღე დეპრესიაში ვიყავი – მეგონა, ყველაფერი ტყუილად იყო.

მაგრამ სწორედ მაშინ მივხვდი: ჩემი ცხოვრება მე მეკუთვნის. ღმერთმა ძალა მომცა, რომ საკუთარი თავი მეპოვნა.

ახლა უკვე სამი წელია პოლონეთში ვცხოვრობ. ოჯახთან ურთიერთობა ნელ-ნელა აღვადგინე – დედა ზოგჯერ მწერს, მამა კი ჯერ კიდევ დუმს. მაგრამ მე აღარ ვარ ის შეშინებული გოგო, რომელიც ოდესღაც თბილისიდან წავიდა.

ერთ საღამოს ეკლესიაში ლოცვის შემდეგ მამაომ მკითხა:
– ნინო, რას გრძნობ ახლა?
– სიმშვიდეს… და მადლიერებას.

ხანდახან ვფიქრობ: იქნებ ყველაფერი სწორედ ასე უნდა მომხდარიყო? იქნებ ოჯახისგან დაშორებამ მასწავლა საკუთარი თავის პოვნა და რწმენის მნიშვნელობა? იქნებ ღმერთი მაშინაც ჩვენს გვერდითაა, როცა ყველაზე მარტონი ვართ?

თქვენ რას ფიქრობთ? შეიძლება თუ არა ოჯახური ტკივილი რწმენით გადაიტანო? ან ღირს თუ არა ბრძოლა იმისთვის, რომ ოჯახმა ისევ მიგიღოს?