როცა ბიუჯეტი ოჯახს ანგრევს: მაცივრის თაროების ამბავი
— რა გინდა, რომ კიდევ ერთხელ გითხრა? — ხმამაღლა ვთქვი, როცა მაცივრის კარი გამოვაღე და ისევ ჩემი ქმრის, გიორგის, საყვარელი ლობიო დამხვდა ჩემს თაროზე. — ეს ჩემი ადგილია, ხომ შევთანხმდით?!
გიორგი სამზარეულოს კუთხეში იდგა, ხელში ტელეფონი ეჭირა და თვალს არიდებდა. უკვე მესამე თვე იყო, რაც გერმანიაში ვცხოვრობდით. ემიგრანტობა არც ისე მარტივი აღმოჩნდა, როგორც მეგონა. აქ ყველაფერი ანგარიშზეა: დრო, ფული, ენერგია. მაგრამ ყველაზე მეტად ის მაწუხებდა, რომ გიორგისთან ურთიერთობა დღითიდღე უფრო რთული ხდებოდა.
— ნინო, რა მნიშვნელობა აქვს, სად დევს ლობიო? — მშვიდად მითხრა მან, მაგრამ მე უკვე ვგრძნობდი, როგორ მიბრუნდებოდა გულში წყენა.
— მნიშვნელობა აქვს! — თითქმის ვიყვირე. — როცა ბიუჯეტს ვადგენთ და ყველაფერს ვზომავთ, თაროებიც უნდა გავყოთ! ხომ გითხარი, რომ ჩემი პროდუქტები არ უნდა აირიოს შენსასთან!
გიორგიმ თავი დახარა. ვიცი, რომ მასაც უჭირდა. ორივეს გვიჭირდა. გერმანიაში წამოსვლა ჩემი იდეა იყო. საქართველოში ყველაფერი დაგვემხო: ჩემი სამსახური დაიხურა, გიორგის მშენებლობაზე ხელფასი აღარ მისცეს. ორი შვილი გვყავს — ანა და სანდრო. მათთვის უკეთესი მომავლის იმედი გვქონდა.
პირველი თვეები ენით აუწერელი იყო. უცხო ენა, უცხო ხალხი, უცხო წესები. ბინა პატარა იყო, სამზარეულო — კიდევ უფრო პატარა. თავიდან ყველაფერი ერთად გვედო მაცივარში, მაგრამ მალე დავიწყეთ ერთმანეთის პროდუქტების „მოპარვა“ — ხან ჩემი იოგურტი გაქრებოდა, ხან გიორგის ძეხვი.
ერთ დღესაც გადავწყვიტეთ: მაცივრის თაროები უნდა გაგვეყო. ჩემი ზედა ორი თარო იყო, გიორგის — ქვედა ორი. ბავშვებისთვის შუაში პატარა ადგილი დავტოვეთ. თავიდან ეს ყველაფერი სასაცილოდაც კი მეჩვენებოდა — თითქოს ბავშვები ვიყავით, რომლებიც სათამაშოებს იყოფენ.
მაგრამ მალე ყველაფერი სერიოზულად გახდა.
— ნინო, შენი რძე დამთავრდა და ჩემი ავიღე. მერე დაგიბრუნებ ფულს, კარგი? — მითხრა ერთხელ გიორგიმ.
— არა! — ვუპასუხე მკაცრად. — ასე არ გამოვა. თუ გჭირდება რამე, წინასწარ მითხარი.
გიორგი გაჩუმდა. მე კი გულში რაღაც ჩამწყდა. თითქოს ერთმანეთის მტრები გავხდით.
ბავშვები ამას გრძნობდნენ. ანა ერთხელ მომიახლოვდა და ჩუმად მკითხა:
— დედა, რატომ არ შეიძლება პაპას იოგურტი მეც ვჭამო?
— იმიტომ რომ… — სიტყვები გამიწყდა. რა უნდა მეთქვა? რომ ფული აღარ გვყოფნის და ყველაფერს ვზომავთ?
ერთ საღამოს გიორგიმ მითხრა:
— ნინო, ასე ვერ გავაგრძელებთ. ოჯახი ვართ თუ მეზობლები?
— ოჯახი ვართ, მაგრამ ასე უკეთესია! — ვუპასუხე გაბრაზებულმა.
— უკეთესია? ბავშვები გვეკითხებიან, რატომ არ შეუძლიათ ორივესგან ჭამონ! შენ ჩემთან აღარ ლაპარაკობ ისე, როგორც ადრე… ნინო, ასე არ შეიძლება.
მაშინ პირველად დავფიქრდი: იქნებ მართლა ზედმეტი მომივიდა? მაგრამ მერე ისევ გამახსენდა ჩვენი ფინანსური მდგომარეობა: ყოველი ცენტი უნდა დაგვეთვალა.
ერთ დღესაც ყველაფერი აფეთქდა.
სამსახურში დაღლილი მოვედი და დავინახე, რომ ჩემი თარო ცარიელი იყო. გიორგიმ შემთხვევით ჩემი ყველი ბავშვებს მისცა.
— გიორგი! ხომ გითხარი, ჩემი პროდუქტები არ უნდა აიღო! — ვიყვირე მთელი ძალით.
— ნინო, ბავშვებს შიოდათ! რა უნდა მექნა?!
— მე რა ვქნა?! ხვალ სამსახურში უნდა წავიღო საჭმელი!
გიორგიმ ხელი ჩაიქნია და ოთახიდან გავიდა.
იმ ღამით ვერ დავიძინე. ვფიქრობდი: როდის დავკარგეთ ერთმანეთი ასე? როდის გახდა მაცივარი ჩვენი ბრძოლის ველი?
მეორე დღეს დილით გიორგიმ ჩანთა ჩაალაგა.
— სად მიდიხარ? — ვკითხე შეშინებულმა.
— მეგობართან გადავდივარ დროებით. ასე აღარ შემიძლია.
ბავშვები ატირდნენ. ანამ მკითხა:
— დედა, მამა რატომ მიდის?
არ ვიცოდი რა მეთქვა.
ორი კვირა გავიდა ისე, რომ გიორგის ხმა არ გამიგია. ბავშვები მოწყენილები იყვნენ. მეც სულ მარტო ვგრძნობდი თავს.
ერთ დღესაც კარი გაიღო და გიორგი დაბრუნდა. ხელში პატარა პარკი ეჭირა.
— ეს შენთვისაა, — მითხრა უხმოდ და პარკი მომაწოდა.
შიგნით ჩემი საყვარელი ქართული ყველი იდო.
— მაპატიე… არ მინდა ასე ვიცხოვროთ. მოდი ისევ ერთად ვიყოთ… თაროების გარეშე.
ვიტირე. ბავშვებიც ჩაგვეხუტნენ.
ახლა ისევ ერთად ვართ. ფული ისევ არ გვყოფნის, მაგრამ ერთმანეთს აღარ ვუყოფთ არც თაროებს და არც გულს.
ხანდახან ვფიქრობ: ღირს თუ არა ბიუჯეტის გამო სიყვარულის დაკარგვა? იქნებ ყველაზე ძვირი სწორედ ისაა, რასაც ვერ დავთვლით?