მამამთილის კომპანიაში ჩემი ძმის დასაქმება – როგორ დავკარგე ნდობა და ოჯახი

„შენ ხომ იცი, რომ ეს ბოლო შანსია, ნინო,“ – მამამთილის ხმა მკაცრად ჩამესმა ყურში. ოფისის ფანჯრიდან თბილისს გავხედე, თითქოს იქიდან მოვიდოდა პასუხი. ხელები მიკანკალებდა. მამამთილი – ბატონი გურამი – არასდროს იყო ადამიანი, ვისაც ადვილად სთხოვდი რამეს. მით უმეტეს, როცა საქმე ჩემს ძმას ეხებოდა.

„ვიცი, ბატონო გურამ, მაგრამ ეთანს ძალიან სჭირდება ეს სამსახური. დედაჩემი…“ – სიტყვა გამიწყდა. დედაჩემის ცრემლიანი თვალები გამახსენდა, როგორ მთხოვდა: „შვილო, ეთანი დაიღუპება ასე უმუშევრად, იქნებ შენს ქმარს დაელაპარაკო…“

გურამმა ამოიოხრა და სკამზე გადაწვა. „კარგი, ერთი თვე ვაცადოთ. მაგრამ შენს თავზე აიღე პასუხისმგებლობა.“

იმ დღეს სახლში დაბრუნებულმა ეთანს დავურეკე. „გილოცავ, სამსახურში ხარ!“ – ვუთხარი და გულში იმედი მქონდა, რომ ყველაფერი კარგად იქნებოდა. მაგრამ სად იყო…

ეტანი ბავშვობიდანვე პრობლემური იყო. მამაჩვენი რომ გარდაიცვალა, დედა მარტო დარჩა ორ შვილთან ერთად. მე ყოველთვის ვცდილობდი პასუხისმგებლობის აღებას, ის კი – გაქცევას. სკოლიდანაც ხშირად გარბოდა, მერე უნივერსიტეტიც მიატოვა. დედა სულ მასზე დარდობდა.

სამსახურის პირველ დღეს ეთანი ჩვეულებრივად იგვიანებდა. მე კი ოფისში ვცდილობდი ყველასთვის დამემტკიცებინა, რომ ჩემი ძმა კარგი ბიჭია. თანამშრომლები ჩურჩულებდნენ: „ნინოს ძმაა, მამამთილის ნათესავი.“

ერთ დღესაც გურამმა დამიძახა: „ნინო, შენი ძმა სად არის? სამი დღეა არ გამოჩენილა.“

გული გამიჩერდა. ეთანს დავურეკე – ტელეფონი გამორთული ჰქონდა. დედას დავურეკე – არც მას იცოდა რამე. ქმარს ვუთხარი და მანაც მხოლოდ მხრები აიჩეჩა: „შენს ძმას ვერაფერი უშველის.“

ორი დღე გავიდა. გურამი ბრაზობდა: „მე შენ გენდობოდი! ახლა თანამშრომლები ამბობენ, რომ ნათესავებს ვასაქმებ და საქმეს აფუჭებენ.“

დედაჩემი ტიროდა: „შვილო, ეთანი ხომ არ დაკარგულა? იქნებ რამე დაემართა?“

მე კი შუაში ვიყავი – ქმარი გაბრაზებული, დედა განადგურებული, მამამთილი შეურაცხყოფილი.

მესამე დღეს პოლიციაში წავედი განცხადების დასაწერად. ოფიცერმა მკითხა: „რამე პრობლემა ხომ არ ჰქონდა?“

„არა… ანუ კი… ხშირად იცვლიდა სამსახურებს, ცოტა… რთულია ხასიათით.“

სახლში დაბრუნებულმა დედას ჩავეხუტე. „დედა, იქნებ ჩვენც დავაშავეთ რამე? იქნებ ზედმეტად ვზრუნავდით?“

დედამ თავი გააქნია: „შენ რა დააშავე? შენ ხომ ყველაფერი გააკეთე მისთვის.“

ერთი კვირის შემდეგ ეთანი გამოჩნდა – მთვრალი და დაღლილი. სახლში შემოვიდა და მხოლოდ ერთი სიტყვა თქვა: „მაპატიეთ.“

მამამთილმა კატეგორიულად თქვა: „ჩემი კომპანიიდან წავიდეს! და შენც დაფიქრდი, ნინო, ვის ენდობი.“

ქმარმა რამდენიმე დღე არ დამელაპარაკა. დედა კი ისევ ეთანს უვლიდა.

მე კი მარტო დავრჩი საკუთარ სინანულთან და კითხვებთან: ღირს კი ოჯახის გულისთვის ასეთი მსხვერპლი? სად გადის ზღვარი დახმარებასა და საკუთარი თავის დაკარგვას შორის? იქნებ ჯობდა თავიდანვე მეჯერებინა ჩემი შინაგანი ხმა?

ახლა თქვენ გეკითხებით: რას იზამდით ჩემს ადგილას? უნდა დავეხმაროთ ყოველთვის ახლობლებს თუ ზოგჯერ უნდა ვთქვათ “არა”?