ჩემი მზის სხივი: დედის გულისტკივილი და იმედი ქლოუს უკანასკნელ გზაზე

„ნინო, გთხოვ, ხელი გაუშვი…“ – ექთნის ხმა ყურში ჩამესმოდა, მაგრამ ვერ ვიჯერებდი, რომ ეს მე მეხებოდა. ქლოუ, ჩემი ორი წლის გოგონა, პატარა საწოლში იწვა, თვალები დახუჭული ჰქონდა, სახეზე მშვიდი ღიმილი შერჩენოდა. პალატაში სიჩუმე იყო, მხოლოდ აპარატების წიკწიკი ისმოდა და ექთნების ჩურჩული. გარეთ თებერვლის ცივი ქარი ქროდა, თბილისში თოვლი იშვიათად მოდის, მაგრამ იმ დღეს ფანჯრის მიღმა მსხვილი ფანტელები ცვიოდა.

მამამისი, ლევანი, კუთხეში იდგა, ხელები მკერდზე დაეკრიფა და თვალები ჩასისხლიანებოდა. მას შემდეგ, რაც ავარიის ამბავი გავიგეთ, ერთმანეთს ვეღარ ველაპარაკებოდით. თითქოს ორივეს გვეშინოდა სიმართლის ხმამაღლა თქმის – რომ ქლოუ აღარ დაბრუნდებოდა.

ექთნები შემოვიდნენ. ერთ-ერთმა პატარა სპიკერი ჩართო და ჩუმად დაიწყო: „You are my sunshine, my only sunshine…“ სხვა ექთნებიც აჰყვნენ. ქლოუსთვის მღეროდნენ. თითქოს ამ სიმღერით მის სულს გზას უხსნიდნენ.

ცრემლები თავისით მომდიოდა. ხელში მისი სათამაშო დათუნია მეჭირა – ის, რომელიც საავადმყოფოში წამოვიღე იმ იმედით, რომ ქლოუ კიდევ ერთხელ ჩამეხუტებოდა. მაგრამ ახლა მხოლოდ მისი სხეული იყო ჩემს წინ. ექიმმა მითხრა: „ქალბატონო ნინო, ქლოუს ორგანოები ოთხ ბავშვს გადაარჩენს. ეს მისი ბოლო საჩუქარია.“

მახსოვს, როგორ ვიჩხუბეთ ლევანთან. „შენი აზრით, ასე უნდა მოვიქცეთ? ჩვენი შვილის სხეული სხვებს მივცეთ?“ – მეჩხუბა ის.

„ქლოუ ამას გააკეთებდა! ხომ იცი, როგორი კეთილი იყო…“ – ვუპასუხე მე.

„ის პატარა იყო! ვერაფერს გადაწყვეტდა!“ – ყვიროდა ლევანი.

მაგრამ მე ვიცოდი: ქლოუ ყოველთვის სხვებზე ფიქრობდა. როცა ბაღში მიდიოდა და ვინმე ტიროდა, მის გვერდით ჯდებოდა და ხელს უჭერდა. ერთხელ სათამაშო მანქანა დაკარგა და როცა აღმოვაჩინე, რომ მეგობარს აჩუქა – უბრალოდ მხრები აიჩეჩა: „მას უფრო უნდოდა.“

ახლა კი მისი სიკეთე ყველაზე დიდ მსხვერპლად იქცა.

ექთნები მღეროდნენ და მე ვგრძნობდი, როგორ მეკუმშებოდა გული. ექიმმა ნაზად მომკიდა ხელი:

„ნინო, დროა…“

მინდოდა დამეყვირა, დამემტვრია ყველაფერი პალატაში. მინდოდა დამეჭირა ქლოუ და უკან დამებრუნებინა დრო. მაგრამ მხოლოდ ჩუმად ვაკოცე მის შუბლს.

„დედას მზის სხივო…“ – ჩავჩურჩულე.

ექთნები ტიროდნენ. ლევანი პალატიდან გავიდა – ვერ გაუძლო.

მახსოვს ის დღეები საავადმყოფოში: როგორ ველოდით სასწაულს; როგორ ვთხოვდი ღმერთს, რომ გადაერჩინა ჩემი შვილი; როგორ ვუყურებდი სხვა დედებს დერეფანში – ზოგი ბედნიერი იყო, ზოგი ჩემსავით განადგურებული.

ერთხელ ერთი ქალი მომიახლოვდა:

„თქვენ ხართ ქლოუს დედა?“ – მკითხა ჩუმად.

თავი დავუქნიე.

„ჩემი ბიჭი გულის გადანერგვას ელოდება… ღმერთმა დაგლოცოთ თქვენი გადაწყვეტილებისთვის.“

არ ვიცოდი რა მეპასუხა. მხოლოდ ჩავეხუტე.

ქლოუს დაკრძალვაზე მთელი სოფელი მოვიდა. ბებია-ბაბუები ტიროდნენ. ჩემი დედამთილი ჩუმად ჩამჩურჩულებდა: „შენ სწორად მოიქეცი…“ მაგრამ მამამთილი ვერ პატიობდა – „ჩვენი სისხლი სხვას როგორ მიეცი?“ – მითხრა ერთხელ.

მაგრამ მე ვიცოდი: ქლოუ სხვებს სიცოცხლეს აძლევდა.

დრო გავიდა. ლევანთან ურთიერთობა გაგვიფუჭდა. ხშირად ჩხუბობდით – ის თავის ტკივილს ბრაზში აქცევდა, მე კი სიჩუმეში ვიხრჩობოდი.

ერთ დღეს წერილი მივიღე – უცხოელი მშობელი მწერდა: „თქვენი გოგონას ღვიძლი ჩემს შვილს გადაუნერგეს გერმანიაში. ახლა ის ცოცხალია.“

ვტიროდი და ვგრძნობდი: ქლოუ სადღაც ახლოს იყო.

ხანდახან ვფიქრობ: სწორად მოვიქეცი? იქნებ არ უნდა გამეშვა? იქნებ უფრო მეტად უნდა მებრძოლა?

მაგრამ როცა იმ ღამეს ექთნები მღეროდნენ და ქლოუს პატარა ხელი ჩემს ხელში ეჭირა, მივხვდი – სიყვარული მხოლოდ შენს შვილზე არ უნდა შემოიფარგლოს. ზოგჯერ ყველაზე დიდი სიყვარული სხვების გადარჩენაა.

ახლაც ხშირად მესმის ის სიმღერა – „You are my sunshine…“ და ვგრძნობ, რომ ქლოუ ჩემთანაა.

თქვენ რას იზამდით ჩემს ადგილას? შეძლებდით თუ არა თქვენი შვილის სხეულით სხვისი სიცოცხლის გადარჩენას? იქნებ სიყვარული სწორედ ამ მსხვერპლშია?