როცა ფეხები დავკარგე: ჩემი და გიგის ბრძოლა სიყვარულისთვის

„ეკა, გთხოვ, ნუ იტირებ… გთხოვ, ჩემთვის მაინც ნუ იტირებ.“ გიგის ხმა ჩუმად ჩამესმა, როცა საავადმყოფოს თეთრ კედლებში ვიწექი და ცრემლები ლოყებზე მდიოდა. ვერ ვხვდებოდი, როგორ უნდა მეცხოვრა ასე — ფეხების გარეშე. ყველაფერი წამებში შეიცვალა: ერთი წამით ადრე ავტობუსში ვიჯექი და სამსახურში მივიჩქაროდი, მეორე წამს კი უკვე ექიმების ყვირილი მესმოდა და ტკივილისგან გონებას ვკარგავდი.

გიგი ჩემს გვერდით იჯდა, ხელზე ხელს მიჭერდა და ცდილობდა, არ ეტირა. მე კი მხოლოდ ის მახსოვდა, როგორ ვყვიროდი მაშინ, როცა გავიგე: „ფეხები აღარ გაქვს, ეკა.“

„რატომ მე? რატომ ახლა?“ — ვეკითხებოდი საკუთარ თავს ყოველ ღამე, როცა გიგი სახლში ბრუნდებოდა და ჩუმად მეფერებოდა თავზე. ჩემი ცხოვრება თითქოს გაჩერდა. დედაჩემი სოფელში იყო და ყოველდღე მირეკავდა: „ეკუნა, შენ ძლიერი ხარ, შვილო. ღმერთი არ დაგტოვებს.“ მაგრამ მე ღმერთზე გაბრაზებული ვიყავი. მეგობრებიც კი იშვიათად მოდიოდნენ — ზოგი ვერ უძლებდა ჩემს მდგომარეობას, ზოგი კი უბრალოდ არ იცოდა, რა ეთქვა.

ერთ დღეს დილას გიგიმ ფრთხილად გამაღვიძა. „ეკა, ხომ იცი, რომ დღეს შენი დაბადების დღეა?“ — მითხრა ღიმილით. თავი გვერდზე გადავაბრუნე და სარკეში ჩავიხედე: თმა აბურდული მქონდა, თვალები ჩაწითლებული. „არ მინდა დღეს არაფერი,“ ჩავიჩურჩულე.

გიგიმ ჩუმად ამოიოხრა და ოთახიდან გავიდა. რამდენიმე წუთში დაბრუნდა სავარცხრით და თმის რეზინით ხელში. „მასწავლე, როგორ უნდა დაგიწნა თმა,“ მითხრა მოულოდნელად.

გავიცინე — პირველად იმ დღის შემდეგ. „შენ? თმის დაწნა გინდა ისწავლო?“

„ჰო, მინდა. მინდა ისევ ლამაზი იყო. მინდა ისევ შენს თვალებში ის სხივი დავინახო.“

დავთანხმდი. გიგი მოუხერხებლად ცდილობდა თმის დაწნას — ხან დამქაჩავდა, ხან თითები აებნეოდა. ბოლოს რაღაც გამოვიდა — არც ისე იდეალური ნაწნავი, მაგრამ მე თავი პირველად ვიგრძენი ისევ ქალად.

ამ დღიდან რაღაც შეიცვალა. გიგი ყოველ დილით ჩემს საწოლთან მოდიოდა სავარცხრით და მეკითხებოდა: „დღეს როგორი ნაწნავი გინდა?“ ხან ორ ნაწნავს მიკეთებდა, ხან კოსას. ხანდახან ისე მტკენდა, რომ სიცილი მიტყდებოდა.

„გიგი, რა გინდა ამ ცხოვრებაში? ასე ხომ არ უნდა იცხოვრო — ინვალიდ ცოლთან ერთად?“ ერთხელ ხმამაღლა ვკითხე.

ის გაჩერდა, თმა ხელში შერჩა და თვალებში შემომხედა: „შენ ჩემი ცოლი ხარ. შენს გვერდით დავრჩები ყოველთვის. შენ თუ არ გინდა — ეგ სხვა ამბავია.“

ამ სიტყვებმა გამათბო. მაგრამ შინაგანად მაინც ვგრძნობდი ბრაზს — საკუთარ თავზე, ბედზე, იმაზე, რომ აღარ შემეძლო ქუჩაში თავისუფლად სიარული ან ბავშვებთან თამაში.

ერთ დღეს დედაჩემი ჩამოვიდა სოფლიდან. სახლში შემოვიდა და მაშინვე დამიძახა: „ეკუნა, მოდი აქ!“

„დედა, ხომ იცი… ვერ მოვალ,“ ჩავილაპარაკე.

დედამ ცრემლები მოიწმინდა და გვერდით მომიჯდა: „შვილო, ცხოვრება წინ მიდის. შენ თუ გაჩერდები — ყველაფერი გაჩერდება.“

ამ სიტყვებმა დამაფიქრა. დავიწყე ფიქრი იმაზე, თუ რა შემეძლო გამეკეთებინა სახლიდან. ადრე საბავშვო ბაღში ვმუშაობდი აღმზრდელად — ბავშვები მიყვარდა. ახლა კი მხოლოდ ფანჯრიდან ვუყურებდი ეზოში მოთამაშე პატარა მეზობლებს.

ერთ დღეს გიგიმ შემომიტანა ლეპტოპი: „ეკა, იქნებ ონლაინ გაკვეთილები ჩაატარო? ბავშვებს ხომ ისევ უყვარხარ.“

თავიდან გამეცინა — ვის უნდა ჩემი გაკვეთილები? მაგრამ მერე სოციალურ ქსელში დავწერე პოსტი: „ვარ ეკა, საბავშვო ბაღის ყოფილი აღმზრდელი. თუ ვინმეს სჭირდება ონლაინ გაკვეთილები ან ზღაპრების კითხვა — სიამოვნებით დაგეხმარებით.“

პირველივე დღეს რამდენიმე დედამ მომწერა. ბავშვებთან საუბარი ისევ მაბრუნებდა ცხოვრებაში. მათთან ერთად ვხატავდი, ვთამაშობდი სიტყვებით და ზღაპრებს ვუყვებოდი.

ერთ საღამოს გიგი დაღლილი დაბრუნდა სამსახურიდან. მე კი კომპიუტერთან ვიჯექი და ერთ პატარა გოგონას ზღაპარს ვუყვებოდი სკაიპით.

„ეკა,“ მითხრა გიგიმ ჩუმად, როცა ბავშვთან საუბარი დავასრულე, „შენ ისევ ბრწყინავ.“

მე გავუღიმე — პირველად გულწრფელად.

მაგრამ პრობლემები მაინც იყო: ფინანსები აღარ გვყოფნიდა. ჩემი პენსია მცირე იყო; გიგის ხელფასი — კიდევ უფრო მცირე. ხშირად გვიწევდა არჩევანი: წამლები თუ პროდუქტები?

ერთხელ ღამით გიგი სამზარეულოში ტიროდა — ფიქრობდა, რომ არ მესმოდა. მაგრამ მესმოდა ყველაფერი.

„ღმერთო, როდემდე უნდა გაგრძელდეს ასე?“ — ჩურჩულებდა ის.

მეორე დღეს დილით მე თვითონ დავიწყე საქმის ძებნა ინტერნეტში: ვიპოვე ფონდი, რომელიც ინვალიდებს ეხმარებოდა საკუთარი ბიზნესის წამოწყებაში. დავწერე პროექტი: ონლაინ საბავშვო კლუბი ინკლუზიური ბავშვებისთვის.

რამდენიმე კვირაში დამიკავშირდნენ და მცირე გრანტი მომცეს ტექნიკისთვის.

ახლა უკვე რამდენიმე ბავშვს ვასწავლიდი ონლაინ; ზოგჯერ მშობლებიც ერთვებოდნენ გაკვეთილებში.

ერთ დღეს ერთმა დედამ მომწერა: „ქალბატონო ეკა, თქვენ ჩემს შვილს იმედი დაუბრუნეთ.“

ეს სიტყვები ჩემთვის ყველაფერს ნიშნავდა.

მაგრამ ოჯახში დაძაბულობა მაინც იყო: დედამთილი ხშირად მირეკავდა და გიგის ეუბნებოდა: „შვილო, ახალგაზრდა ხარ — ასე ხომ არ უნდა იცხოვრო? ეკას გვერდით ცხოვრება ხომ არ არის შენი ბედი?“

გიგი ბრაზდებოდა: „დედა! ეკა ჩემი ოჯახია!“ მაგრამ ვიცოდი — ეს სიტყვები გულს სტკენდა.

ერთ საღამოს გიგიმ მითხრა: „ეკა, მოდი სოფელში წავიდეთ ცოტა ხნით — დედაჩემს დაველაპარაკები.“

სოფელში ჩასვლა რთული იყო ჩემთვის — გზები ცუდი იყო, ტრანსპორტიც არ იყო ადაპტირებული ინვალიდებისთვის. მაგრამ მაინც წავედით.

დედამთილი კართან დაგვხვდა: „ეკა, შვილო…“ დაიწყო უხერხულად.

მე გავუღიმე: „ვიცი, რომ ჩემ გამო ნერვიულობთ. მაგრამ გიგის გვერდით ბედნიერი ვარ.“

დედამთილმა თავი დახარა: „ბოდიში თუ რამე არასწორად ვთქვი… უბრალოდ მინდა ჩემი შვილი ბედნიერი იყოს.“

გიგიმ ხელი ჩამკიდა: „ჩვენ ერთად ვართ ბედნიერები.“

სოფელში ყოფნისას ბევრი რამ გავაცნობიერე: ადამიანები ხშირად ვერ ხედავენ იმას, რაც სინამდვილეში მნიშვნელოვანია — სიყვარული და მხარდაჭერა.

თბილისში დაბრუნების შემდეგ ჩვენი ცხოვრება ნელ-ნელა დალაგდა: მე ონლაინ კლუბს ვმართავდი; გიგი სამსახურში დადიოდა; საღამოს კი ისევ თმას მიკეთებდა ნაწნავებად.

ერთხელ პატარა გოგონამ ონლაინ გაკვეთილზე მკითხა: „ქალბატონო ეკა, თქვენ რატომ არ დადიხართ?“

გავუღიმე და ვუპასუხე: „ზოგჯერ ცხოვრება სხვანაირად მიდის, მაგრამ მთავარია არასდროს დანებდე.“

ახლაც ხშირად ვფიქრობ იმ დღეზე საავადმყოფოში — როცა მეგონა ყველაფერი დასრულდა. მაგრამ ახლა ვიცი: ცხოვრება შეიძლება სხვანაირი იყოს — რთული და ტკივილიანი — მაგრამ სიყვარულით სავსე.

ხანდახან ღამით ფანჯარასთან ვზივარ და საკუთარ თავს ვეკითხები:

„ნეტავ რამდენ ადამიანს აქვს ძალა თავიდან დაიწყოს მაშინაც კი, როცა ყველაფერი დაკარგული ჰგონია? იქნებ თქვენც გაგიზიარებიათ მსგავსი ტკივილი ან იმედი?”