როცა ღმერთთან ლაპარაკი ერთადერთი იმედი ხდება – ჩემი ცოლის ავადმყოფობის ამბავი

„დედა, რატომ არ იღვიძებ? მამა, დედა რატომ არ მელაპარაკება?“ – ეს იყო ჩემი შვიდი წლის გოგონას ხმა, რომელიც შუაღამისას გამაღვიძა. ოთახში სიბნელე და უცნაური სიჩუმე იდგა. ჩემი ცოლი, ნინო, საწოლზე უძრავად იწვა. მისი სახე ფერმკრთალი იყო, ტუჩები – თითქმის უფერო. გული ამიჩქარდა, ხელები ამიკანკალდა. „ნინო! ნინო, გამოფხიზლდი!“ – ვყვიროდი და თან მის ხელს ვიჭერდი. არანაირი რეაქცია.

სასწრაფო დახმარების მანქანაში, რომელიც თბილისიდან რუსთავში გზას ჩქარა გადიოდა, მე და ჩემი შვილი ერთმანეთს ვეხუტებოდით. ექიმები ჩუმად საუბრობდნენ. ნინოს თვალები ოდნავ გაეხილა, მაგრამ ისევ დაეხუჭა. იმ წამს მივხვდი, რომ ყველაფერი შეიძლება წამებში შეიცვალოს.

ექიმებმა გვითხრეს: „ინსულტი აქვს. მდგომარეობა მძიმეა.“ თითქოს ყურებში ზუზუნი ჩამესმა. ნინოს ხელი ხელში მეჭირა და ჩუმად ვლოცულობდი: „ღმერთო, ნუ წაიყვან. გთხოვ, ნუ წაიყვან.“

მთელი ღამე საავადმყოფოს დერეფანში გავატარე. კედელთან დავჯექი, თავი ხელებში ჩავრგე და ვტიროდი. ჩემს გვერდით დედაჩემი ჩამოჯდა. „შვილო, ღმერთი დიდია. ლოცვა არ შეგვიწყვიტო,“ მითხრა ჩურჩულით. იმ ღამეს პირველად ვიგრძენი, რომ რწმენა ერთადერთი იყო, რაც მჭირდებოდა.

ნინოს მდგომარეობა მძიმე რჩებოდა. ექიმები ყოველ დილით გვიმეორებდნენ: „ჯერ არაფერი ვიცით.“ მე კი ყოველ დილით ეკლესიაში მივდიოდი, სანთელს ვანთებდი და ღმერთს ვთხოვდი: „ნინო დამიბრუნე.“

ერთ დღესაც, როცა უკვე იმედი თითქმის აღარ მქონდა, საავადმყოფოში უცხო ქალი მომიახლოვდა. „თქვენ გიორგი ხართ?“ მკითხა ჩუმად. თავი დავუქნიე. „მე მარიამი ვარ, აქ ხშირად დავდივარ ავადმყოფებთან სალოცავად. გინდათ ერთად ვილოცოთ?“

თავიდან უხერხულად ვიგრძენი თავი – არასდროს მიფიქრია, რომ უცხოსთან ერთად ხმამაღლა მელოცა. მაგრამ იმ წუთას ყველაფერს დავთანხმდებოდი, ოღონდ ნინო გადარჩენილიყო.

მარიამთან ერთად პალატაში შევედი. ნინოს ხელი ხელში ეჭირა და ჩუმად ლოცულობდა: „ღმერთო, შეეწიე ამ ოჯახს.“ მეც ჩავიმუხლე და პირველად ხმამაღლა ვთქვი: „ღმერთო, ნუ დამტოვებ მარტო.“

იმ ღამეს სახლში რომ დავბრუნდი, ჩემს გოგონას გვერდით მივუწექი. მან მკითხა: „მამა, დედა დაბრუნდება?“ ვერაფერი ვუთხარი – მხოლოდ ჩავეხუტე და ცრემლები წამომივიდა.

დღეები გადიოდა. ნინოს მდგომარეობა არც უარესდებოდა, არც უმჯობესდებოდა. ოჯახში დაძაბულობა მატულობდა – დედაჩემი ცდილობდა ყველაფრის კონტროლს, მამაჩემი კი ჩუმად ტიროდა ხოლმე აივანზე. ჩემი ძმა გერმანიიდან რეკავდა და მეკითხებოდა: „გიორგი, რამე ხომ არ გჭირდება?“ მე კი ვერაფერს ვპასუხობდი – რა უნდა მეთხოვა? ნინოს სიცოცხლე?

ერთ დღესაც მარიამმა მითხრა: „გიორგი, შენ უნდა აპატიო ყველას და ყველაფერს. გულში წყენა არ დაიტოვო.“ მაშინ გამახსენდა – ბოლო დროს ნინოსთან ხშირად ვჩხუბობდი. სამსახურის გამო დაღლილი სახლში უხასიათოდ ვბრუნდებოდი და ნინოს პატარა საყვედურებიც კი მაღიზიანებდა. ახლა კი მის გარეშე ყველაფერი უფერული იყო.

ერთ საღამოს საავადმყოფოში მარტო დავრჩი ნინოსთან. მის საწოლთან ჩამოვჯექი და ჩუმად დავიწყე ლაპარაკი:
– ნინო, მაპატიე… მაპატიე ყველა ის სიტყვა, რაც გატკინე… მაპატიე, რომ ხშირად ვერ გისმენდი… მაპატიე…

ცრემლები თავისით მოდიოდა. უცებ ნინოს თითმა ოდნავ შემირხია ხელი. მეგონა მომეჩვენა, მაგრამ მერე ისევ იგრძნო მოძრაობა.
– ნინო! თუ გესმის ჩემი ხმა, დამაჭირე ხელი!

მისმა თითებმა ოდნავ მომიჭირეს ხელი.

ექიმებს დავუძახე – იმ ღამეს პირველად გაჩნდა იმედი.

შემდეგი კვირები ბრძოლაში გავიდა – რეაბილიტაცია, ფიზიოთერაპია, ფსიქოლოგები… ნინო ნელ-ნელა იწყებდა საუბარს. პირველად როცა თქვა: „გიორგი,“ მეგონა მთელი სამყარო ჩემია.

ოჯახში ყველაფერი შეიცვალა – დედაჩემი უფრო რბილი გახდა, მამაჩემი ხშირად მოდიოდა ჩვენთან და გოგონას წიგნებს უკითხავდა. მე კი ყოველ საღამოს ლოცვას ვაგრძელებდი – მადლობას ვუხდიდი ღმერთს იმისთვის, რომ ნინო გადარჩა.

მაგრამ პრობლემები არ დამთავრებულა – ნინოს ჯერ კიდევ უჭირდა მოძრაობა, სამსახურში კი ჩემზე ზეწოლა გაიზარდა: „გიორგი, ასე ხშირად ვერ გააცდენ!“ უფროსმა მკაცრად მითხრა ერთ დღეს.

მეგობრები იშვიათად რეკავდნენ – თითქოს ეშინოდათ ჩვენი ტკივილის გაზიარება. ზოგჯერ თავს მარტო ვგრძნობდი მთელ სამყაროში.

ერთ დღესაც მარიამმა ისევ დამირეკა:
– გიორგი, გახსოვდეს: რწმენა მაშინ ძლიერია, როცა ყველაზე მეტად გიჭირს.

იმ ღამეს ფანჯარასთან ვიდექი და ქალაქის შუქებს ვუყურებდი. საკუთარ თავს ვეკითხებოდი: რატომ დაგვემართა ეს? რა უნდა ვისწავლო ამ ყველაფრიდან?

დღეს ნინო უკვე სახლშია – ჯერ კიდევ სჭირდება მკურნალობა და ბევრი რამ შეიცვალა ჩვენს ცხოვრებაში. მაგრამ მთავარი ისაა, რომ ერთად ვართ.

ხშირად ვფიქრობ: იქნებ ეს ყველაფერი იმიტომ მოხდა, რომ ერთმანეთი თავიდან შეგვყვარებოდა? ან იქნებ იმიტომ, რომ რწმენის ძალა აღმოგვეჩინა?

ახლა როცა ეკლესიაში სანთელს ვანთებ და ღმერთს მადლობას ვუხდი, საკუთარ თავს ისევ ვეკითხები: რამდენად ძლიერია რწმენა მაშინაც კი, როცა ყველაფერი ბნელში ჩანს? იქნებ თქვენც გაგივლიათ მსგავსი გზა? რას ფიქრობთ – რა გვაძლევს ძალას მაშინ, როცა ყველაფერი ინგრევა?