„ბოლო ქიმიოთერაპიის დღე: ემილიასა და ივანეს სიყვარულის გამოცდა“

„ემილია, გთხოვ, კიდევ ერთხელ დაფიქრდი… იქნებ არ ღირს დღეს წასვლა? შეიძლება ცოტა გადაიდო?“ – ივანეს ხმა ზურგს უკან მესმის, როცა სააბაზანოდან გამოვდივარ. სარკეში საკუთარ თავს ვუყურებ: თმა თითქმის აღარ მაქვს, სახე ფერმკრთალი მაქვს, მაგრამ თვალებში ისევ ის ცეცხლი მიკრთის, რომელიც მაშინაც მქონდა, როცა პირველად შევხვდი ივანეს.

„ივანე, ეს ბოლოა. თუ ახლა არ წავედი, მერე ვეღარ შევძლებ. შენ ხომ იცი, რამდენი ვიბრძოლე აქამდე…“ – ვცდილობ გავუღიმო, მაგრამ ხმა მიკანკალებს.

ივანე ჩემთან მოდის, ხელებს მხრებზე მადებს და თვალებში მიყურებს. „შენ ყველაზე ძლიერი ხარ, ვინც კი ოდესმე მინახავს. მაგრამ მე მეშინია… მეშინია, რომ ეს ყველაფერი ზედმეტად ბევრია შენთვის.“

ვგრძნობ, როგორ მეჩხირება ყელში ბურთი. მინდა ვუთხრა, რომ მეც მეშინია. რომ ყოველ ჯერზე, როცა ქიმიოთერაპიის კაბინეტში შევდივარ, მგონია, უკან ვეღარ გამოვალ. მაგრამ არ ვამბობ. მე ხომ ემილია ვარ – ქალი, რომელიც არასოდეს ნებდება.

იანვარი 2016 წელი იყო, როცა პირველად გავიგე დიაგნოზი. მაშინ მეგონა, რომ ცხოვრება დამთავრდა. ოთხი ოპერაცია გავიარე – თითოეული მათგანი უფრო მძიმე იყო ვიდრე წინა. ქიმიოთერაპიის ყოველი კურსი თითქოს სულს მაცლიდა. მაგრამ ივანე ყოველთვის იქ იყო – ხან ჩუმად მიჭერდა ხელს პალატაში, ხანაც სახლში მომზადებულ ბორშჩს მაჭმევდა.

დღეს ბოლო ქიმიოთერაპია მაქვს. დილიდანვე რაღაც უცნაურად იქცევა ივანე – ტელეფონზე ხშირად საუბრობს, სახლიდან გასვლას ითხოვს. ვკითხავ და მეუბნება: „უბრალოდ საქმე მაქვს.“

საავადმყოფოში მივდივართ. გზაში ჩუმად ვართ. მე ფანჯარაში ვიყურები და ვფიქრობ: ნეტავ მართლა დასრულდება ეს ყველაფერი? ნეტავ ისევ შევძლებ ვიცხოვრო ისე, როგორც ადრე?

პალატაში შესვლისას ექთანი მიღიმის: „ემილია, დღეს ბოლოა! გილოცავთ!“

ვიღიმი, მაგრამ გულში შიში მაქვს – რა იქნება ამის შემდეგ?

ქიმიოთერაპიის პროცესი იწყება. ივანე გვერდით მიზის და ხელს მიჭერს. უცებ კარზე კაკუნია. პალატაში ჩემი მეგობრები შემოდიან – ნინო, ლაშა, თეკლა… ყველას ხელში პატარა ბუშტები უჭირავთ და ყვავილები მოაქვთ.

„გილოცავ ემილია! შენ ეს შეძლე!“ – ყვირის ნინო და მეხუტება.

გაოცებული ვარ – საიდან იცოდნენ? ივანე იღიმის: „მე მოვუყევი ყველას შენს შესახებ. შენი ბრძოლა მაგალითია ყველასთვის.“

მაშინვე ვხვდები – ეს მისი სიურპრიზია. მაგრამ ეს ყველაფერი არ მთავრდება აქ.

ქიმიოთერაპიის დასრულების შემდეგ საავადმყოფოს ეზოში გავდივართ. იქ უამრავი ხალხია შეკრებილი – ზოგი ჩემი ნაცნობია, ზოგი უცნობი. ყველა ტაშს მიკრავს.

ივანე სცენაზე ადის (პატარა სცენა აქვთ მოწყობილი) და ამბობს:

„დღეს ემილიას ბოლო ქიმიოთერაპიის დღეა. ამ წლების განმავლობაში მან გვასწავლა, რას ნიშნავს ბრძოლა და სიყვარული. მე მინდა ეს დღე განსაკუთრებული იყოს არა მხოლოდ მისთვის, არამედ ყველა იმ ადამიანისთვის, ვინც ახლა იგივე ბრძოლაშია ჩართული.“

შემდეგ იწყებს საუბარს იმ კამპანიაზე, რომელიც ორგანიზება გაუკეთა: „ჩვენ შევაგროვეთ თანხა იმ ადამიანებისთვის, ვისაც ქიმიოთერაპიის დაფინანსება სჭირდება. ემილიას ისტორია უკვე ბევრმა გაიგო და დღეს აქ ვართ იმისთვის, რომ ერთმანეთს გვერდში დავუდგეთ.“

ცრემლები მომდის – არა იმიტომ, რომ მტკივა ან მეშინია, არამედ იმიტომ, რომ ამდენი ადამიანი ჩემ გვერდითაა.

მამაჩემი მოდის ჩემთან და ჩუმად მეუბნება:

„შვილო, შენზე ვამაყობ. მაგრამ იცი რა? მე ყოველთვის მეგონა, რომ შენ სუსტი იყავი… ახლა კი ვიცი – შენ ყველაზე ძლიერი ხარ ჩვენს ოჯახში.“

დედაჩემი ჩუმად ტირის და ხელს მიჭერს.

ამ დროს ჩემმა შვილმა – პატარა ანამარიამ – მომირბინა და მითხრა:

„დედიკო, ახლა ხომ აღარ გეტკინება?“

ვუღიმი და გულში ვიხუტებ.

ამ დღეს ბევრი ადამიანი მოდის ჩემთან – ზოგი მადლობას მიხდის იმისთვის, რომ გავუზიარე ჩემი ისტორია; ზოგი თავის ამბავს მიყვება; ზოგი უბრალოდ ხელს მიჭერს და ჩუმად მიდის.

საღამოს სახლში ვბრუნდებით. ივანე ჩუმადაა. ვხედავ – რაღაც აწუხებს.

„ივანე, რა ხდება?“ – ვეკითხები.

„მეშინია… მეშინია, რომ ახლა ყველაფერი შეიცვლება. რომ შეიძლება შენ აღარ გჭირდებოდე ისე როგორც ადრე.“

ვუყურებ და ვხვდები – ამდენი წლის შემდეგაც კი ეშინია ჩემი დაკარგვის.

„შენ ყოველთვის დამჭირდები,“ – ვეუბნები და ვეხუტები.

მთელი ღამე არ მძინავს. ვფიქრობ იმაზე, რამდენი რამ გამოვიარეთ ერთად; რამდენჯერ ვიყავი მზად დანებებისთვის და რამდენჯერ დამიჭირა ივანემ ხელი.

ახლა ყველაფერი თითქოს დასრულდა… მაგრამ სინამდვილეში ახალი ცხოვრება იწყება.

მაინტერესებს: ნუთუ მართლა არსებობს მეორე შანსი? შეიძლება თუ არა ტკივილის შემდეგ ბედნიერება? იქნებ სწორედ ახლა უნდა ვისწავლო ცხოვრება თავიდან?

თქვენ რას ფიქრობთ? შეგიძლიათ აპატიოთ ცხოვრებას ტკივილი და თავიდან დაიწყოთ?