მშვიდობის ძიება ხმაურიან ცხოვრებაში: როგორ ვისწავლე ოჯახის მოლოდინებთან გამკლავება რწმენითა და ლოცვით

„ნინო, როდის ჩამოხვალ? ბავშვები გელოდებიან, დედა.“

დედაჩემის ხმა მესმოდა ტელეფონში, როცა პარიზის მეტროში ვდგებოდი, ხელში ორი ჩანთა და გულში ათასი ფიქრი. უკვე მეშვიდე წელია საფრანგეთში ვცხოვრობდი, მაგრამ დედის ეს კითხვა არასდროს იცვლებოდა. თითქოს დრო გაჩერებულიყო მისთვის – მისთვის მე ისევ ის პატარა ნინო ვიყავი, რომელიც სამზარეულოში ტორტის ცომს ურევდა.

„დედა, არ ვიცი… სამსახურში ახალი პროექტია, ვერ მოვიცლი ასე მალე,“ – ვუპასუხე ჩუმად, რომ გარშემო არავის გაეგო ჩემი ხმა როგორ ირყეოდა.

„შენ სულ ვერ იცლი ჩვენთვის, ნინო. მამას გული აწუხებს, მარიამი სკოლაში პრობლემებს აქვს… შენ კი აქ არ ხარ.“

ტელეფონი გავთიშე და ცრემლები მომეძალა. პარიზის ქუჩებში წვიმდა, ხალხი ჩქარა მიდიოდა თავის გზაზე, მე კი მარტო ვიდექი უცხო ქვეყანაში და საკუთარ თავს ვეკითხებოდი: როდის გავხდი ასეთი უცხო ჩემი ოჯახისათვის?

ჩემი ცხოვრება თითქოს ორ ნაწილად გაიყო – ერთი ნაწილი იყო ჩემი ოჯახი თბილისში, სადაც დედა ყოველდღე მელოდებოდა ზარს, მამა ჩუმად მენატრებოდა და ჩემი და მარიამი სკოლის პრობლემებზე მწერდა მესიჯებს. მეორე ნაწილი იყო ჩემი ახალი ცხოვრება პარიზში – სამსახური, მეგობრები სხვადასხვა ქვეყნიდან, თავისუფლება და მარტოობა ერთდროულად.

ყველაზე მეტად მაშინ ვგრძნობდი დანაშაულს, როცა დედაჩემი მირეკავდა და მეკითხებოდა: „ნინო, როდის ჩამოხვალ?“ თითქოს ჩემი არ ყოფნა მათ ცხოვრებაში დანაშაულად ითვლებოდა. თითქოს ჩემი ბედნიერება აქ, უცხო ქვეყანაში, მათი ტკივილის ფასად მოდიოდა.

ერთ საღამოს, როცა სამსახურში გვიან დავრჩი და ფანჯრიდან ეიფელის კოშკს ვუყურებდი, ჩემმა კოლეგამ – ანამ – მკითხა:

– ნინო, რატომ ხარ ასეთი ჩუმი დღეს?
– დედაჩემი მელაპარაკა… ისევ მეჩხუბა, რომ სახლში არ ვარ.
– შენ ხომ აქაც ოჯახი გაქვს? ჩვენც შენი მეგობრები ვართ.
– ვიცი, მაგრამ საქართველოში ყველა ფიქრობს, რომ თუ ოჯახთან არ ხარ – ცუდი შვილი ხარ.

ანა ჩუმად მიყურებდა. მერე მითხრა:

– იცი, ჩემთანაც ასე იყო. პოლონეთში რომ წამოვედი, დედაჩემი ყოველ დღე მირეკავდა და ტიროდა. მაგრამ მერე მივხვდი – თუ მე მშვიდად არ ვარ, არც ისინი იქნებიან მშვიდად.

იმ ღამეს პირველად ვცადე ლოცვა ფრანგულად. ბავშვობაში ბებიაჩემი მასწავლიდა ლოცვებს ქართულად – „მამაო ჩვენო“, „მარიამ ღვთისმშობელო“… ახლა კი საკუთარ თავთან მარტო ვიყავი უცხო ენაზე და ღმერთს ვთხოვდი: „დამეხმარე, რომ ბალანსი ვიპოვო.“

მეორე დღეს დილით დედაჩემს მივწერე: „დედა, მიყვარხარ. ვიცი, რომ გიჭირს ჩემი გარეშე. მეც მიჭირს თქვენ გარეშე. მაგრამ აქაც ვცდილობ ბედნიერი ვიყო.“

მან მხოლოდ ერთი სიტყვა მომწერა: „მესმის.“

მაგრამ ვიცოდი – ბოლომდე ვერ იგებდა.

სამსახურში ახალი პროექტი მქონდა – ქართული ღვინის იმპორტი საფრანგეთში. ეს იყო ჩემი შანსი, რომ ჩემი ორი სამყარო ერთმანეთთან დამეკავშირებინა. პარიზში ქართული ღვინის საღამო მოვაწყეთ. დავპატიჟე ფრანგი მეგობრები და ემიგრანტები საქართველოდან. იმ საღამოს პირველად ვიგრძენი თავი სახლში – უცხო ქვეყანაში.

საღამოს ბოლოს დედაჩემს დავურეკე ვიდეოზარით. ვაჩვენე როგორ ცეკვავდნენ ფრანგები ქართულ მუსიკაზე, როგორ სვამდნენ ჩვენს ღვინოს.

– დედა, ნახე! აქაც ვცდილობ საქართველო არ დამავიწყდეს.
– მიხარია, ნინო… მაგრამ მაინც გვენატრები.

იმ ღამეს დიდხანს ვერ დავიძინე. ვფიქრობდი იმაზე, თუ რამდენად რთულია იყო შვილი ორ ქვეყანას შორის – როცა ერთი მხარე გეძახის უკან და მეორე მხარე გიბიძგებს წინ.

რამდენიმე კვირის შემდეგ მამაჩემის ჯანმრთელობა გაუარესდა. დედაჩემი ტირილით მირეკავდა:

– ნინო, ექიმმა თქვა ოპერაცია სჭირდება. მარტო ვარ…

გული გამისკდა. იმ წამს მივხვდი – რაც არ უნდა წარმატებული ვიყო აქ, ოჯახი ყოველთვის პირველ ადგილზე იქნება ჩემთვის. ავიღე ბილეთი და თბილისში ჩავფრინდი.

აეროპორტში დედაჩემი ჩამეხუტა ისე ძლიერად, როგორც ბავშვობაში. მამას პალატაში ვეწვიე – სუსტი იყო, მაგრამ თვალებში სითბო ედგა.

– ნინო, შენ რომ აქ ხარ – ყველაფერი კარგად იქნება,
– მითხრა ჩუმად.

ოპერაცია წარმატებით დასრულდა. რამდენიმე კვირა თბილისში დავრჩი. ვეხმარებოდი დედას სახლში, მარიამს დავეხმარე გაკვეთილებში. მაგრამ მალე ისევ დამირეკეს პარიზიდან – პროექტი უშენოდ ვერ მიდის.

დედაჩემმა ეს რომ გაიგო, გაბრაზდა:

– ისევ მიდიხარ? ჩვენ რა გვექნა უშენოდ?
– დედა… მეც მაქვს ცხოვრება…
– შენთვის კარიერა უფრო მნიშვნელოვანია ვიდრე ოჯახი?
– არა! უბრალოდ მინდა ორივე შევძლო…

ეს კამათი არასდროს მთავრდებოდა. თითქოს ორივეს გვტკიოდა ერთმანეთი და ამ ტკივილს სიტყვებით ვუშვებდით გარეთ.

ერთ საღამოს ბებიაჩემმა დამიძახა:

– მოდი ჩემთან, ნინო.

მის ოთახში შევედი. ბებია საწოლზე იჯდა და ლოცვას კითხულობდა ჩუმად.

– იცი რას გეტყვი? როცა შენი დედა პატარა იყო და მეც ვმუშაობდი – ისიც ასე გრძნობდა თავს. მაგრამ მერე მივხვდი: შვილებს თავისუფლება უნდა მისცე. შენს შვილობას შენი ყოფნა კი არა – შენი სიყვარული განსაზღვრავს.

ბებიას სიტყვებმა თითქოს გულზე ლოდი მომხსნა.

მეორე დღეს დედას ჩავეხუტე:

– ვიცი რომ გიჭირს ჩემი წასვლა… მაგრამ მე თქვენ ყოველთვის მიყვარხართ. სადაც არ უნდა ვიყო.
– მეც მიყვარხარ… უბრალოდ მინდა რომ ბედნიერი იყო.

პარიზში დაბრუნების შემდეგ ისევ დავიწყე ლოცვა – ამჯერად ქართულადაც და ფრანგულადაც. ყოველ დღე ღმერთს ვთხოვდი ძალას – რომ შემეძლოს ვიყო კარგი შვილი და ამავე დროს არ დავკარგო საკუთარი თავი.

ახლა უკვე ვიცი: ოჯახთან ურთიერთობა მხოლოდ ფიზიკური სიახლოვე არაა – სიყვარული მანძილსაც უძლებს. რწმენა და ლოცვა კი მაძლევს ძალას გავუმკლავდე ამ მუდმივ შინაგან ბრძოლას.

ხანდახან ისევ მიჩნდება კითხვა: იქნებ არასდროს შევძლებ ვიყო სრულყოფილი შვილი? ან იქნებ სწორედ ეს მცდელობა გვაქცევს ადამიანებად?

თქვენ რას ფიქრობთ – როგორ უნდა იპოვოს ადამიანმა ბალანსი საკუთარ ცხოვრებასა და ოჯახის მოლოდინებს შორის?